આત્મવિલોપન – જિંદગીના ભોગે !!!

1520402888113

“ Don’t End Life to Get Anything,

Rather, Spend life to get Anything.”

” આત્મવિલોપન” નો એક કિસ્સો હમણાં જ આવ્યો હતો. એક દલીત વ્યક્તિએ સરકાર ને અરજી કરવા છતાં મદદ ન મળતા આત્મવિલોપન કર્યું. કોઈ હક કે મદદ માટે પોતાની જિંદગી ટૂંકાવી નાખવી એ દુઃખદ ઘટના છે. પણ એ મદદ કે હક મેળવવા માટે જિંદગી ખર્ચી નાખવી એ વ્યાજબી છે.

આ દુનિયામાં દરેકને કોઈની સાથે કોઈને કોઈ પ્રોબ્લેમ થતા જ હોય છે. પણ અમુક લોકો એનો એકદમ સસ્તો રસ્તો પોતાની કે કોઈની જિંદગી ટૂંકાવીને કરતા હોય છે. જો થોડીક સહનશક્તિ અને થોડીક સંઘર્ષ શક્તિ હોય તો દરેક પ્રોબ્લેમ સોલ્વ થઈ શકે છે. અને એ સોલ્વ કરતા કરતા જ જીવવામાં મજા છે. ટેક ઇટ લાઈક પઝલ્સ.

મારો એક નાનપણ નો મિત્ર મિલાપ ગોહેલ, કે જે છેલ્લા કેટલાય વર્ષોથી ઓસ્ટ્રેલિયા સ્થાયી થયો છે. ત્યાં જઈ તેણે ડોલર કમાવવા માટે નોકરી કરી. પણ એનું એક સપનું હતું કે, ત્યાંના એક ફેમસ મોલમાં તેનો પોતાનો સ્ટોર હોય. એ સાકાર કરવા માટે તેણે ખૂબ સંઘર્ષ કર્યો, પોતાની બધી કમાણી એ સપનું સાકાર કરવા દાવ પર લગાડી દીધી. બધું જ તેની ઈચ્છા પ્રમાણે થતું ગયું. પણ એક દિવસ ઉપરા છાપરી લીગલ નોટિસો તેના સ્ટોર માટે એને મળી. એ થોડો હતાશ થઈ ગયો. પણ એણે હિંમત હાર્યા વગર તેનો સામનો કર્યો અને એ સમય સામે લડ્યો. ઘણો સમય અને ડોલર ખર્ચ્યા બાદ પરિસ્થિતિ થોડીક તેની ફેવરમાં આવી. અને આવતા થોડા સમયમાં તેના એ સ્ટોરનું સપનું સાકાર થશે.

આ ઉપર જે વાત લખી એ ખૂબ ટૂંકમાં લખ્યું છે. પણ એ મિત્રની જે સિચ્યુએશન હતી, એ હું એના અવાજમાં અનુભવતો હતો અને સાથે સાથે એનો ફરી બેઠો થવાનો જુસ્સો પણ અનુભવતો હતો.

લક્ષ મેળવવા માટે જિંદગી ખર્ચી શકાય પણ ટૂંકાવી ના શકાય. જિંદગી હશે તો લક્ષ પ્રાપ્ત થશે.

जान है तो जहां है….

 

Advertisements

Why We Are Living ?

I found this quote of Mr. Shahshi Tharoor in latest issue of Reader’s Digest.

Many of us are just surviving the life by eating more and more bread.

Why we are earning money ?

Our first Moto is just to survive. But when we are earning more than the need of survival, we should Enjoy the life.

Death is the ultimate destination of our life. Definitely we are marching towards it day by day, but enjoy the Road to the Death.

Eat more and more bread, not just to survive but to enrich your life.

What Marriage Gives Us !!

Hello Readers, it was a long break in my blog. I was busy on social media 😁. As today I have completed 7 years of successfull marriage life with my dear wife, so I thought to share the experience of Marriage life.

Marriage life is like Rollercoaster Ride. You have to pass from so many ups and downs. But the truth is, if you enjoy every mode, you can enjoy full ride. It gives you a best friend, best lover in a single person, if you consider. Yes, it is up to us.
In last 7 years, I enjoyed a lot with my wife. No matter, we argue lot at any point, but by this way we can know each other better. This is the beauty of Marriage life, that gives you a companion to express all your emotions with one partner for lifetime.

I can’t write better but, if you want to enjoy your own marriage Life, just close your eyes, lost in to past years. Think about your ups and downs of your life, and how you both tackle that situation. I can say by confidence, that, it make your relationship more better.

Enjoy Your Marriage life. ( Those who are single, be prepared for this ride. )

એક દિવસની જિંદગી કેટલી !!!

આમતો આપણે કેહતા હોઈએ છે કે ચાર દિવસ ની જિંદગી છે, જીવી લો. આજે છીએ, કાલે નથી કોને ખબર ? પણ આની સાથે આપણે એક દિવસમાં કેટલી જિંદગી જીવીએ છીએ? એ વિચાર્યું? સવારે જગ્યા ત્યારથી બીજે દિવસે સવારે ઉઠીએ ત્યાં સુધી ( હા, રાત્રે સુતા હોઈએ ત્યારે પણ આપણે એક જિંદગી જીવતા હોઈએ છે ) કેટલી જિંદગી જીવ્યા?

આપણી જિંદગી રોજ કટપુતળી ના ખેલ જેવી છે. થોડી વાર આપણે ખેલ કરતા હોઈએ, તો થોડી વારમાં ખેલ કરાવતા હોઈએ છે. ખેલ કરાવતા આપણને જેટલો આનંદ આવે છે એટલો, કરવામાં નથી આવતો. ( કોઈ સ્વીકારે કે ના સ્વીકારે, આ સત્ય હકીકત છે. ) પણ જિંદગી ની હકીકત એ જ છે, કે જો આપણને ખેલ કરાવવા કરતા, ખેલ કરવામાં મજા આવવા લાગેને, તો તો જિંદગી મોજથી નીકળી જાય. એકવાર પોતાની દિનચર્યા તાપસસો, તો ખબર પડશે કે, દિવસમાં આપણે કેટલી વાર ખેલ કરીએ છે અને કેટલી વાર કરાવીએ છે. અને સાથે સાથે આપણે એક દિવસમાં કેટલી જુદી જુદી રીતે જિંદગી જીવીએ છે.

સવારે ઉઠ્તાવેત દિવસની દોડાદોડી ની તૈયારી. અત્યારે તો જીમનો ક્રેઝ વધી ગયો છે એટલે ટ્રેડમિલ પર દોડાદોડી ચાલુ થઇ જાય છે. ત્યાં જીમ ટ્રેઈનર આપણને કહે એમ જ કરવાનું. ઘરે આવીને નાહી ને પૂજા પાઠ કરતા હોય તો કાર્ય બાદ, થોડો સમય ફેમીલી સાથે ગાળી, ચા નાસ્તો કરી, દુનિયાની ઉડતી જાણકારી લઈને ઓફીસ કે ધંધે જવાની દોડાદોડી. ઓફીસ કે દુકાને પહોચ્યા બાદ એ જ વ્યક્તિનો રોલ બદલાઈ જાય છે. જે ઘરે એક પિતા, પતિ કે પુત્ર હતો એ અત્યારે એક માલિક કે કર્મચારી થઇ ગયો છે. હવે આ ઘર અને ઓફીસ કે દુકાનની વચ્ચે એ એક ટ્રાવેલર હોય છે. ઘણા લોકોને એ રોજ જ ભાગતા કે આરામ કરતા જોતો હોય છે. તેમજ સામે પક્ષે ઘણા લોકો પણ તેને ભાગતો જોતા હશે જ. આખો દિવસ ઓફીસ કે દુકાન બાદ સાંજે ઘરે પરત આવતા બજારના કામ પતાવતા આવવાની એક અલગ જવાબદારી હોય. સાંજે ઘરે આવીને ફેમીલી ને ફરવા કે શોપિંગ કરવા લઇ જાય ત્યારે તે એક ગ્રાહક બની જાય છે. રાત્રે પોતાના સંતાનોને હોમવર્ક કરાવતા એક કડક શિક્ષક બની જાય છે. ત્યાર બાદ પ્રેમથી પથારીમાં પોતાની જોડે સુવડાવતા એક પિતા બની જાય છે.  હવે આ બધાની સાથે એક ખુબ મહત્વની વસ્તુ એ છે, કે આપણે જયારે દિવસમાં આટલા રોલ કરવાના આવતા હોય તો તેનું સ્વીચ ઓવર પ્રોપર થવું જોઈએ અને ઇઝીલી થવું જોઈએ.

આતો એ બધા માટે જીવ્યો. એની જિંદગી નું શું ? તો એ રાત્રે સુતા પછી સવારે ઉઠે ત્યાં સુધી સપનામાં જ પોતાની જિંદગી જીવે છે. મારું તો એ ઓબ્સર્વેશન છે, અને કદાચ તમારું પણ હશે, કે જે આપણે દિવસભર કરવાનું વિચારતા હોઈશું અને નહિ કરી શક્યા હોઈએ, તે આપણે સપનામાં કરતા હોઈશું. અને જે વ્યક્તિ એ સપનાને સીરીયસલી લઈને જગ્યા બાદ પણ એના માટે મથતો રહે એ જ સફળ બને છે. ( આ હું લખું છુ, પણ મારાથી આમ થતું નથી )

આમ, દિવસમાં આટલી બધી જિંદગી જીવ્યા, પણ આપણા માટે કેટલું જીવ્યા ? આ વિષય પર મારો એક આખો લેખ છે “ જિંદગી- એક દિવસ તો જીવો પોતાની!! “. એક વાર વાંચજો…

“ દિવસમાં ગમે તેટલી જિંદગી જીવજો, પણ થોડીક તો પોતા માટે જીવજો. “

Image Credit  :  Internet

‘ME’ Time

the-importance-of-me-time-2-728

A Day and Night given by the Almighty god and 24 Hrs given by science are accepted by all human being on the earth. As we know that, most successful and the least successful, both have the same time for the day. It is up to them, how they live the day and utilize it. It calls ‘ Time Management ‘, when we utilized full hours of the day to live a life. Everyone of us living for a reason.  Reasons are vary for everyone. But majority of human being thought that the life is just the path from Birth to Death.

But ever we though that, don’t we require few minutes or hour for our self ? Our soul, heart and mind also need attention. I have read somewhere a good word for this time, it is ‘ ME Time ‘. It is time for ourselves. Every one of us should have some quality ‘ME Time ‘ in life, when we can live, how we want . Every one of us need this time, but many can’t recognize this time or can’t manage. It is my personal experience that, if you will pass some ‘ME Time’ during the day, you can spare a quality time to your family for the full day. Yes, I like to read in the morning by sitting in the balcony with a hot tea in one hand and the book in the other. So, every Sunday I spent almost an hour for this and then whole day for the family. All can do this. It is not necessary to read in the morning, it depends on the hobby. Do what you like to do.

Our Swaminarayan spiritual head Shri Koshalendra Prashad  has a very busy schedule for whole day, but he like to do exercise in the morning. So if he has to go for a spiritual tour at 4 in the morning, he start exercising in the morning at 2. He takes lots of photographs on the way to his tour as it is his hobby and shares it on Instagram instantly. Same way our Prime Minister Shri Narendra Modi has also a tight schedule for whole day till midnight. But he likes to do Yoga in the morning, so he manage some time to do that. It is his ‘ME Time’.

Once when, Mr. Obama was in his last days of Presidential job, he was asked that, ‘what will you do, after few days when you will not remain the President of America . ’ That time Mr. Obama said, ‘ On very first Sunday I will wake up late, will not shave my beard and roam In the city by wearing Jeans and T-Shirt.’ This is his ‘ME Time’.  Actually, we saw him many a times eating Burgers in the café with public, playing with the pet and children at the White House.

So, we all have a life, a day and night and 24 Hrs for the day. So, manage to spare some quality time for yourself.  If you will get quality ‘ME Time’, you will surely get quality time for Family and society as well.

ચલતી કા નામ જિંદગી

સવારનો સમય હોય એટલે બધા પોત પોતાના નોકરી, ધંધે, સ્કુલે કે જ્યાં જવું હોય ત્યાં જવાની તૈયારી કરતા હોય. અને દરેક પોતપોતાને ગમતા અને ફાવતા વાહનો વાપરતા હોય છે. મારે તો આ રોજ જ જોવાનું થાય, કારણ…. રોજ મારે લગભગ ૧૫ ગામડા વટાવીને ઓફીસ જવું પડે. જોકે મારે મારી સ્ટાફ બસમાં જ જવાનું હોય છે, એટલે બધાજ ગામડાનું સૌન્દર્ય માણવા મળે. હું ઘણી વાર જોતો હોઉં કે, રોજ સવારમાં દરેકનો નિત્યક્રમ એક જેવો જ હોય પણ તેની પદ્ધતિ ગામડે ગામડે અલગ હોય. હા, હું આણંદ થી નીકળું ત્યારે કોઈ બાઈક કે ગાડી લઈને ઓફીસ જતા હોય, સાથે છોકરાઓને સ્કુલે મુકવા લઇ જતા હોય. મોટા છોકરાઓ જાતે સાયકલ લઈને જતા હોય, એનાથી મોટા હોય તો બાઈક કે એકટીવા લઈને જતા હોય. પણ જેમ જેમ આગળના ગામડાઓમાં જતો જાઉં તેમ તેમ આ પદ્ધતિઓ બદલાતી જાય. આજે એ જ વાત કરવી છે, કે ચલતી કા નામ ગાડી તો છે, પણ ચાલતી કા નામ જિંદગી પણ છે.

હવે આણંદથી આગળ નીકળી બંધણી સુધી પહોચતા ઘણા લોકો નોકરી-ધંધે જવા માટે સીટી બસ ની રાહ જોઈને ઉભા હોય. તેમના ટીફીન અને સાથે રાખેલી બેગ કે થેલી પણ શહેર વાળા લોકો કરતા અલગ જ હોય. તેમનો પહેરવેશ પણ અલગ હોય. છોકરાઓ સ્કુલે ચાલીને જતા હોય કાતો તેમના મમ્મી-પપ્પા સાથે ચાલતા જતા હોય અને જોડે એક થેલીમાં ચોપડા હોય. જયારે બીજી બાજુ ખેતી કરનારા લોકો ટ્રેક્ટર લઇને ખેતરમાં જતા હોય. વળી કોઈ ખેતરની રખેવાળી કરવા માટે ખંભા ઉપર લાકડી મૂકી, તેની ઉપર હાથ વીટાળી અને ખેતરની વચ્ચે પડતી સાંકડી કેડી પર ચાલ્યા જતા હોય. મને આ દ્રશ્ય જોવાનું ખુબ જ ગમે. આમાં એક વાર મેં એક જુવાન અને એક ઉમર વાળા બે જણને ખેતરમાં હળ ચલાવતા જોયા. એમાં જે જુવાન છોકરો હતો એ હળ ખેચતો હતો અને પેલા થોડા મોટી ઉમરના ભાઈ પાછળથી ધક્કો મારતા હતા. જેમ શહેરમાં છોકરો તેના પિતાને ધંધામાં મદદ કરે તેમજ તે છોકરો તેના પિતાને ખેતીમાં મદદ કરતો હોય તેવું મને લાગ્યું. આ ઉપરાંત ભરવાડ ગાયો-ભેસો ચરાવા લઈને નીકળ્યા હોય અને રસ્તો બંધ થઇ ગયો હોય તેવા દ્રશ્યો પણ જોવા મળે. અને મારો ટ્રાવેલિંગ સમય સવારે ૭.૩૦ થી ૮.૩૦ નો હોય છે, એટલે આ બધું અચૂક જોવા મળે. આ ઉપરાંત સ્ત્રીઓ ઘરના ફળિયામાં છાણા લીપતી હોય, છોકરાઓ રમતા હોય, ભાભાઓ ખાટલામાં બેઠા બેઠા બીડીઓ પીતા હોય, આવા ઘણા દ્રશ્યો જોવા મળે. પણ રોજ જોવા મળતું એક દ્રશ્ય દિલમાં ડૂમો ભરી મુકે છે. આ બધાની વચ્ચે કેટલાક બાળકો કે જે લગભગ ૮ થી ૧૦ વર્ષ સુધીના હશે, તેઓ સવાર સવાર માં કેડમાં બેડા લઈને પાણી ભરવા જતા હોય છે. અને એથીય વધારે ત્યારે લાગી આવે કે જયારે તેઓ બેડા લઈને જતા હોય ત્યારે ઘરના વડીલ પુરુષો ખાટલામાં બેઠા બેઠા વહટીઓ ( ખોટી પંચાતો ) કરતા હોય.

હવે આ તો રોજનું થયું, પણ એક વાર ગઢડા જવાનું નક્કી કર્યું. એ સારંગપુરથી આગળ આવેલું સ્વામિનારાયણ ભગવાનનું પોતાનું ગામ છે. ( કેમકે ભગવાન છપૈયામાં નથી રહ્યા એટલું ગઢડામાં રહ્યા છે. અને  ભગવાને પોતે કહેલું કે હું ગઢડાનો અને ગઢડુ મારે એ કદી નથી મટવાના, આજની તારીખે પણ તેનું આખું નામ ગઢડા – સ્વામિનારાયણ છે.) મને ત્યાના મંદિર પ્રત્યે પહેલેથી જ ઘણો લગાવ છે. તે આણંદથી લગભગ ૧૯૦ કી.મી. થાય. તો સવારની બસ માં જવાનું નક્કી કર્યું, શરૂઆતની એકાદ કલાકની મુસાફરી તો અંધારામાં જ કરી. અજવાળું થયા પછી રસ્તામાં આવતા ગામડાઓ અને ખેતરોને માણવાનું શરુ કરી દીધું. ત્યાના લોકોની રહેણીકરણી અને બોલી અમારા ચરોતરવાસીઓ કરતા ઘણી અલગ પડે. ત્યાના લોકોનો પહેરવેશ, ભાષા બધું જ અલગ. મેં જોયું ત્યાં લગભગ દરેક ભાભા ( ઘરડા દાદાને અપાતું ઉપનામ ) ના હાથમાં ડાંગ હોયજ. બીજી એક આશ્ચર્યની વાત એ કે ત્યાં ધૂળ ખુબજ ઉડે, તો પણ ત્યાના પુરુષો અને ખાસ કરીને ભાભાઓ સફેદ કપડા પહેરવાનો જ આગ્રહ રાખે. હવે આ બધાની સાથે સાથે ત્યાના લોકોની મુસાફરી કરવાની પદ્ધતિઓ પણ બદલાતી રહે. ત્યાના લોકો વધારે પડતી ૧૧ નંબરની બસ નો ઉપયોગ કરે. ( ખરેખર આવી કોઈ બસ નથી, પણ આતો હું નાનો હતો ત્યારે ઘરે એવું કહેતાકે આપડે તો આપડા બે પગ એટલે ૧૧ નંબરની બસ છે જ ને? બીજા શાની જરૂર છે? ચાલવા માંડો….) અને જો મુસાફરી કરવાની હોયત તો બુલેટ છકડા વધારે વપરાય.

બુલેટની અસલ તાકાત એ છકડામાં ભરેલા લોકો જોઇને લગાવી શકાય. હું ઘણા સમય પહેલા એમાં એક વાર બેઠો હતો, પણ મને તો એ પાછળની બાજુએ નમે એટલે બીક લાગે. પણ એ બધાની પણ એક મજા છે. આ બધું જોતા અને માણતા ક્યારે હું ગઢડા પહોચી ગયો, તેની ખબરજ ના પડી.

આમતો ચાલતી કા નામ ગાડી છે, પણ જિંદગી પણ ચાલતી જ રહે છે ને ? અટકી જાય તો એ જિંદગી ના કહેવાય. એટલે જ તો ….. ચલતી કા નામ જિંદગી…..

 

Picture Courtesy  :  Flickr

જિંદગી – એક દિવસ તો પોતાની જીવો….

 

scale

આજની સુપરફાસ્ટ જિંદગીમાં ઘણી વ્યક્તિ બીજાને ખુશ કરવા અથવાતો બીજાની ખુશી બગાડવા માટે જ જીવતા હોય છે. પણ કેટલા પોતાના માટે જીવતા હશે? દરેકને કોઈના કીધામાં રહેવું પડે છે અથવા કોઈકના આદેશ નું પાલન કરવું પડે છે. શું આ બધા માંથી થોડો સમય કાઢી ને આપણે એક દિવસ આપણી પોતાની જિંદગી નાં જીવી શકીએ ?….

બાળક જન્મે ત્યારથી એને એના માતા-પિતા ના આદેશ નું પાલન કરવું પડતું હોય છે, થોડા મોટા થાય એટલે શાળાએ જાય, ત્યાં શિક્ષક ની અજ્ઞા નું પાલન કરવું પડતું હોય છે, મોટા થઇને જોબ કરતા હોય તો ત્યાં બોસ, ઘરમાં પતિ અથવા પત્ની, ઘરડા થાય ત્યારે પોતાના સંતાનો…. શું આબધુ જ જિંદગી છે??? શું એક દિવસ આપણે પોતાની જિંદગી ના જીવી શકીએ?  હા હા હા….. જીવી શકીએ….

શાળા, નોકરી, ઘર આ બધું તો ચાલતું જ રહેવાનું, પણ કોઈક દિવસ તો આપણે પોતાના માટે જીવવું જોઇએ. આપણને જેમાં રૂચી હોય તે કરવું જોઇએ. એક દિવસ આ બધા માંથી છૂટીને આપણે પોતાની રીતે જીવવું જોઇએ. એ દિવસ કોઈને કીધા વગર આપણે આપણા શોખ કરવા. કોઈને ના કહેવાનું કારણ એ કે જો તમે કોઈને તેના વિષે કહેશો તો તેમાં અવશ્ય અડચણ આવવાનીજ છે. આ બધું છુપી રીતે જ કરવા માં મજા છે. સ્કુલ માં હતા ત્યારે બંક માર્યા હતા ત્યારે કોઈને કહેતા હતા ????

આ હું લખુ છુ, પણ, આ વાંચનારા કેટલાક તો આ કરી જ ચુક્યા હશે. કારણ કે આ લખતા પહેલા મેં જેટલાને આવી વાત કરી તો એ દરેકે કબુલ્યું કે હા યાર, મને પણ ક્યારેક આવું મન થાય છે અને મેં આવું કર્યું પણ છે. પણ હજી જેને આવું ક્યારેય થયું નથી કે આવું કરવાનો વિચાર નથી આવ્યો તેના માટે આ લખું છુ…… દરેક ને સવારે ઉઠીને રાબેતામુજબ ના કામ પર વળગવાનું તો ગમતું જ નથી હોતુ. જો એક દિવસ પોતાની મરજી થી ફરી લઈએ, કે જે કરવાની ઈચ્છા હોય તે કરી લઈએ તો, હું ચોક્કસ ખાતરી આપું છું કે પછી થોડા દિવસો માટે તમારુ મગજ ખુબજ પ્રફુલ્લિત થઇ જશે.

જે લોકોએ સ્કુલ માં બંક માર્યા હશે તે લોકો આ વાત ને સ્વીકારતા જરા પણ અચકાશે નહિ. અને જેને આ ગળે ના ઉતરે, એ તેમના કોઈ એવા મિત્ર, કે જેમણે સ્કુલ માં બંક માર્યા હોય તેમને પૂછશે તો તેઓ તેમની સ્વ-અનુભૂતિ કેહવા લાગશે અને તે વખતે તેમના ચહેરા પર ના આનંદને નીરખવાનું ભૂલતા નહિ….

જીવી જોજો એક દિવસ …….. મજા આવશે……. મને તો આવી હતી….. તમને પણ આવશે…….