Happy Diwali

We are lucky, that we are celebrating this Diwali and pray to God to give us more 100s of Diwali to celebrate. But the condition is, that we should enjoy every Diwali more than the last one. Otherwise god will say, why should I give you a Diwali every year, if you are taking it as a burden.

Our life is a journey and festivals are like junctions, where we can stop for a while and being refreshed. In India we have lots of festivals to be refreshed and amongst all, Diwali is the best festival. It’s the biggest junction, where we can rest a lot and being refreshed.

Hope, this Diwali you all will enjoy and be refreshed till next junction of Uttrayan. Take this concept in your mind and enjoy the life with Diwali.

Happy Diwali and Happy New Year To You and Your Family From Sushant Dhamecha and Family.

Image Credit – Internet

Advertisements

Movie inside Your Head

Copyright ©2017 Pradita Kapahi. All rights reserved. Image credits: Pinterest

via Do You Live To Read? — The Pradita Chronicles

“This Blog is based on the photo quote posted by Ms. Pradita Kapahi on her blog. I follow her and enjoying her writing. One should visit the blog and should follow for a good read. Link of the original blog given above. “

 

“Have you ever felt that, this film shouldn’t have this hero or heroine? It might be a better scene, if it was shoot on this location ?, This scene should not shoot like this?“

If you have all this in your mind, when you are watching a movie, then, there is a best option to make film by your own. Yes, I am not joking. You can make your own movie virtually. Yes, virtually in your head. For that, you just need a good book, favorite place, chair and a peace of mind. Then start reading and imagine the situation with the actors, places as you want. Now, you are the director of your own movie. You will surely enjoy it.

Most readers are making a movie in their head, when they are reading. It is my personal experience, when you are reading and making a movie virtually in your head, you love it. Personally I like to travel and wish to roam to different places of the world, but I can’t do. So, I choose to read travel diaries and roam virtually to the places. There are best writers, who give micro detailing about the places, that you can easily imagine the place and culture.

Do it, to experience a new thing. Make Your Own Movie, Without Investing In Actors and Places. It is totally Free Of Cost.

રવિવારની સવાર

 

રવિવારની સવાર હોય, એટલે ક્યાંક તો ફરવા જવું જ પડે, એવું દર શનિવારે સાંજે અમે વિચારીએ. આ વખતે નજીકમાં જ એક જગ્યાએ જવાનું વિચાર્યું. લાંભવેલ ગામથી આગળ એક નહેર છે, તેની પાળે પાળે જોળ ગામ થઈ વડતાલ જવાય. થોડું સાંભળ્યું હતું એના વિશે, 2-3 મોટા ફાર્મ હાઉસ પણ ત્યાં આવેલા છે. અને નહેર હોય એની આજુ બાજુમાં લીલોતરી હોય એ વાત માં તો કોઈ બેમત હોઈ જ ના શકે. એટલે અમે રવિવારે સવારે વહેલા ત્યાં થઈને વડતાલ જવાનું નક્કી કર્યું.

સવારે 6.10 વાગ્યે હું અને મારી વાઈફ ધારા એક્ટિવા લઈને ત્યાં જવા નીકળી ગયા. આમતો જ્યારે અમે બંને જતા હોઈએ ત્યારે એક્ટિવા હું જ ચલાવું. એને આવડે છે, પણ મને એની પાછળ બેસતા બીક લાગે. ( એની ચલાવવાની સ્પીડ મારા કરતાં વધારે હોય છે ). પણ આજે ઝાયડ્સ હોસ્પિટલ પાસે પહોંચતા જ એને ચાલવાની ઈચ્છા થઈ ગઈ, અને મારે એને ચલાવવા આપી દેવું પડ્યું. ( સ્ત્રી હટ સામે તો જુકવું જ પડે ને ! ) અને એટલે મને પાછળ બેસીને સવારની ઠંડી હવા અને એમાં ઉડતા ધારાના વાળ માણવાની મજા આવી. થોડું ઓબ્સેર્વેશન પણ કરવા મળ્યું. ઇન્દિરા ગાંધી સ્ટેચ્યુ થી લાંભવેલ ગામ પાર થયું ત્યાં સુધી રોડ ઉપર વાહનો ની અવરજવર, રોડની બાજુએ સવારમાં ચાલવા નીકળેલા લોકો ની અવરજવર હતી. કોઈ હાથમાં લાકડી લઈને ચાલતું હોય, કોઈ પોતાની વાઈફનો હાથ પકડીને તો કોઈ કુતરાનો પટ્ટો પકડીને. રોડની બાજુના મકાનોના દરવાજાઓ તો હજી ખુલ્યા નોહતા. ( રવિવાર છે ને !! 10 વાગ્યા સુધી ઊંઘવાનો દિવસ ). 

હવે જેવો અમે નહેર પર વળાંક લીધો, કે તરત જ જાણે પ્રકૃત્તિના ખોળામાં આવ્યા હોય તેવો અનુભવ થયો. રોડનો વાહનવ્યવહાર બંધ થઈ ગયો, મોર્નિંગ વોક વાળા દેખાતા બંધ થઈ ગયા. અને બસ એકબાજુ નહેરનું ખળ-ખળ વહેતુ પાણી અને બીજી બાજુ જાત જાતના વૃક્ષો. એ વૃક્ષોની ધારે ત્યાંના લોકો ઝૂંપડીઓ બનાવીને રહેતા હતા. નાનું ઘર, મોટું આંગણું, આંગણે ગાડી-બાઇકની જગ્યાએ બાંધેલી ભેંશો. ત્યાંથી પસાર થયાં ત્યારે પાણી, ઘાસ, જાત-જાતના ઝાડ, ભેશોનું છાણ આ બધાની એક કોકટેલ ખુશ્બુ આવતી. ત્યાંના લોકો સવારે જાગી ગયા હતા અને હાથમાં ડબલા લઈને પ્રોગ્રામ પતાવવા નીકળી પડ્યા હતા. કોઈ નહેરમાં ન્હાવા પડ્યું હતું. બહેનો નહેરમાં કપડાં ધોતા હતા. શહેરથી એકદમ વિપરીત જીવનશૈલી આ નહેરની પાળે વસતા લોકોની હતી.

IMG_8243

અમારો મુખ્ય હેતુ મોર જોવાનો હતો. એના અવાજ ખૂબ જ સંભળાયા, શોધ્યા અને જોવા પણ મળ્યા. ધારાએ તો એક ઢેલ જોડે સેલ્ફી પણ પાડી. એટલામાં નહેરને પાર કરવા માટે એક નાનો પુલ હતો, તેની નીચે ચકલીઓ જેવા પક્ષીઓએ માટીના માળા બનાયા હતા. તે તેમાં આવ-જા કરતી હતી અને કલરવ કરતી હતી. એટલામાં જ મારા એક મિત્ર રાજુભાઇ કોટડીયા, જે દર રવિવારે એ નહેરની પાળે સાયકલ ચલાવે છે, તે મળ્યા. તેમને હાથ કરી અને અમે તો અમારી ધૂનમાં આગળ નીકળી ગયા. ત્યાં વચ્ચે નહેરની સામેની પાળે એક ઝાડ પર આઠેક જેટલા સુધરી ના માળા જોવા મળ્યા. એના માળા તો એક આર્કિટેકે બનાવ્યા હોય તેવા હોય. અત્યારે શહેરમાં તો તે ક્યાંય જોવા નથી મળતા, પણ સદનસીબે ત્યાં જોવા મળ્યા, એને પણ મેં કેમેરા માં કેદ કરી લીધા. બસ પછી થોડી જ વારમાં જોળ બાજુ વળવાનો રસ્તો આવી ગયો અને અમારું નેચર ડ્રાઇવ પૂરું થઇ ગયું. હજી જો આ રસ્તા પર સાયકલ લઈને આવ્યા હોત તો વધારે મજા આવેત એવું લાગ્યું.

 

શહેરમાં ગાયો રોડ ઉપર રખડતી હોય છે, જયારે આ રસ્તા ની બાજુએ ઘરના ખીલ્લે જ ગાયોને બાંધેલી હતી, અને એ વરંડામાં આરામ ફરમાવતી હતી.

સાહિત્યનુ બદલાતું સ્વરૂપ

સાહિત્ય એટલે મોટી ચોપડીઓમાં લખેલું હોય એ જ નહિ. એ ગમેતે સ્વરૂપમાં હોઈ શકે. શું કાગળની શોધ નહોતી થઇ ત્યારે સાહિત્ય નોહતું? શું ત્યારે વેદ નોહતા ? હતા જ. પણ ત્યારે તેને રજુ કરવાની રીત અલગ હતી. ત્યારે મોઢા મોઢ બોલી કે ગાઈને તેને એકબીજા સુધી પહોચાડતા હતા. જેમ જેમ સમય વીતતો જાય છે અને ટેકનોલોજી આવતી જાય છે તેમ તેમ તેનું સ્વરુપ પણ બદલાતું જાય છે.

કાગળની શોધ થતા વેદોના પુસ્તકો બનવા લાગ્યા અને વંચાવા લાગ્યા. એ વખતે તે એટલા દળદાર અને સંસ્કૃત ભાષામાં હતા કે તે સામાન્ય માણસ ની સમજણથી બહાર હતા. જેમ જેમ ભણતર હાથવગું થતું ગયું, તેમ તેમ તેના અનુવાદો પ્રાદેશિક ભાષામાં થતા ગયા અને સામાન્ય માણસો સુધી તે પહોચવા લાગ્યા. પણ તે ખુબ દળદાર હતા. તેથી તેનું સંક્ષિપ્તિકરણ થતું ગયું, જેથી લોકોને વાંચવામાં સરળતા રહે. સમય જતા અને ટેકનોલોજી વધતા તેનું નાટક માં રૂપાંતર થતું ગયું અને ત્યાર બાદ ટીવી પર પણ તેનું ફિલ્માંકન થતું ગયું,

હવે, આજના એટલે કે ૨૦૧૭ ના વર્ષની વાત કરીએ તો, કોઈની પાસે એટલું મોટું સાહિત્ય વાંચવાનો કે લખવાનો સમય નથી. એટલે એનું કદ નાનું થતું ગયું. લોકોને ૨ થી ૫ મિનીટમાં પતે એટલું જ વાંચવામાં કે સંભાળવામાં રસ છે. વોટ્સએપ પર પણ જો કોઈ વાર મોટી વાર્તા આવે તો આપણે જનરલી એને સ્કીપ કરી દેતા હોઈએ છે. એટલે જ માઈક્રો ફિક્શન એક નવું જોનર પેદા થયું છે, અને લોકપ્રિય પણ એટલું જ થયું છે. પાંચ થી સાત લીટીમાં વાર્તા પૂરી થઇ જાય. ( સીધી બાત, નો બકવાસ ).

હવે આ સાહિત્યને આગળ ધપાવવામાં યુ ટ્યુબ પણ મહત્વનો ભાગ ભજવે છે. અત્યારે ત્યાં એટલી બધી ચેનલો ચાલે છે, કે જેના પર કથાઓ, વાર્તાઓ, સત્ય ઘટનાઓ નું વિડીયો રૂપાંતરણ કરીને અથવા લાક્ષણિક રીતે બોલીને વર્ણવવામાં આવે છે. હું આ મારા બ્લોગ ઉપર લખું છુ, એ પણ એક સાહિત્યનો જ ભાગ છે. અને જો આને બોલીને વિડીયો ઉતારું અને યુ ટ્યુબ પર મુકું તો તેને પણ સાહિત્ય જ કવેવાય.

“ સાહિત્ય દળદાર જ હોય એ જરૂરી નથી. બસ તે સમજાવું જોઈએ. તેનું માધ્યમ ગમે તે હોઈ શકે. “

Joy Of Gifts

We all like most to get surprise gifts. But we are getting almost once or twice a year this kind of gifts. But what if, we can get a gift when we desire ? What if, we can wrap out surprise gift whenever we desire ? I also like this Idea.

Yesterday my wife’s dietician Dr. Akshay Patel sent this Idea on WhatsApp, and I really liked that. First, choose the interval, you desire to get gifts. Then choose your good friends and give them 200 or the sum of amount for gift. Ask them to give the gifts to you in proper wrapping at a fix period of time you desire. Let him/her choose the item for you. It is the surprise for you. Whenever you open the box, you will enjoy the gifts. By doing this, you are encouraging your friend to think about you.

Moreover, if you have group of friends and all are agree for this concept, then all can give gifts to each other. Then you don’t have to pay for you. You are buying gifts for your friend and your friends are buying gifts for you. All will get surprise gifts and the main thing is that, all will have to think about likes and dislikes of their friends before buying gifts.

 

” कुछ पाने के लिये कुछ देना तो पड़ता ही है ” – मुश्कुराइये आप 21मी सदीमें जी रहे है.

 

Chai…Chai…

I was in search of this book writen by Mr. Bishwanath Ghosh, since last long time. As at first I seen it on ‘Amazon’ and refer a little. Since then I was keen to read this book, as I love travel diaries. Moreover it’s on the observation of the Railway Station. As railway ia my favourite mode of transport, i was eager to read. In trains all are treated same in each class. It doesn’t matter, how rich you are while you are travelling in second class with middle class people.

While I started to read, I found the paragraph, which shows as what I am thinking about the trains.

” A millionaire, who travels in a 1st class air conditioned compartment to maintain his exclusivity, is forced to share the makeshift bedroom with a much poorer countryman, who happens to be travelling on office experience. In the air conditioned coupe, they are equal : The rich man putting up with the snoring of the poor.”

This book is all about the stations, which plays a vital role in travelling from North To South and East To West. These are namely Mrughal Sarai, Jhansi, Itrasi, Guntakal.

These are the stations, which are known just for changing trains or waiting at the station for another connecting trains. But, these all have their own stories too. Mr. Bishwanath Ghosh had travelled through these stations and also stayed at the cities to understand the cultures and life of the cities.

This book is the best choice for, who like to travel and like to read travel diaries.

“When we hear the word CHAI… CHAI… in a special accent, instantly we can recognize that we are the Railway Station. So, the name of the book, which is about Railway Station is named ‘CHAI…CHAI…’ “

Bharat Yatra By Kailash Stayarthi

” Surakshit Bachpan srakshit Bharat is the theme of the Yatra. “

Mr. Satyarthi has started a war against child labor, Abuse and Trafficking. Here is his words.

I declare a war on Child Sexual Abuse and Child Trafficking. I refuse to accept that the innocence, smiles and freedom of our children keeps getting stripped and raped every single minute!  I announce today history’s biggest social mobilization, the Bharat Yatra.

I refuse to accept and let perpetrators go free and fearless and the victims continue to live in fear. This is not an ordinary crime the children face. It is a moral epidemic haunting our country and the world. We cannot accept this. We have to break our silence as a nation. We have to raise our voice, united as a nation, to stop this menace.

I have been thinking for a long time about this. I spoke to my friends, fellow Noble Laureates, my well wishers, faith leaders of all faiths and realized how effective it could be when I go across the nation and try to awaken the consciousness of the people of my country.  People that I met told me that what I am doing is something not other Laureates have done. I told them that I am not going to remain silent. I fought against child labour and I fought against lack of access to education.

We should create a society where daughters and sons feel free to walk, talk, feel free to share with their parents if anything goes wrong in their life. If relatives and family members are committing a crime against the child, that should be brought to light. We should not leave any stone unturned. This is a war I want to fight.

Children are being sold for Rs. 20,000. When I speak to victims’ families they ask me with anguish how are we getting sold cheap. Even animals are sold for a higher price. Are our children worse than animals? Let us rise above all politics and religion to put an end to this menace. These children don’t belong to any religion, caste or creed. They are being targeted because they are children and they are helpless. I want to save the future generation of this country. By doing that, I am pledging to save the nation and save our future.

I appeal to each and every citizen of this country to join me for the sake of your daughter and son. It’s a moral epidemic. It can capture everyone. I promise we will fight this menace together. We are going to put an end to this. I call upon you to join me. You are not doing this for me, you are doing this for a better future for your children.

I would like to see a strong law against child trafficking. Awareness and public action needs to help in strengthening the law. One crore people will take the pledge to the end the violence against children through the Bharat Yatra.  Surakshit Bachpan srakshit Bharat is the theme of the Yatra. I have tremendous pride in announcing this. The Yatra will start on September 11th from Kanyakumari and end in Delhi on the 15th of October. I invite the media to be our partners in this war against rape, sexual assault and violence, trafficking and all forms of violence against children. I’m happy that the Prime Minister Narendra Modi ji has offered his support for the Yatra.

Child Marriage

Last week I read some interview and press release of Mr. Satyarthi. So, I feel to share.

“Child Marriage” – in India has been practices for centuries, with children married off before their physical and mental maturity. They are force to get married at the age of 10 to 14. The ratio of child marriage is most probably higher in the rural areas. At this age, children have no any idea about the marriage, and what is the responsibilities.

Analysing the reason behind child marriages, the NCPCR report states that girls in particular are married off because they are considered as ‘paraya dhan’ or somebody else’s wealth, and is often used by families to ensure that the girls is protected from premarital sex, pregnancy outside of marriage and the need to preserve ‘family honour’. I know so many couples, who got married at the age of 10 to 12. Some of them are my friend. I asked him, so he told “I don’t know”. I have also seen and adverse effect of this. If, a boy got married at the age of 10 to 14, then he and his family will feel secure, that although boy will not study and got a better job, he has a wife.

Mr. Satyarthi has started a campaign against the children’s right. Here are few words of him. “Child marriage is one of the biggest forms of societally sanctioned sexual, physical and mental abuse of young children. The practice of child marriage has time and again received been strongly opposed by government institutions as well as civil society. And yet, as India grows economically prosperous, its future continues to fall prey to illegal, under-age civil unions,”.

Several studies indicate that one of the strongest factors that force people into marrying off their children is poverty. This is true, especially in the cases of the girl child, where they are seen as a liability to their family.

The weak implementation of the prohibition of Child Marriage Act 2006 (PCMA) is another contributing factor to the growth of these marriages. There is limited understanding of the law and very little understanding of the functioning of the law or consequences of the act.

Mr Satyarthi said, “Children should be playing sports and studying hard. They should not be pushed to marry. We should not turn a blind eye to this growing problem. The time has come for the whole country to take a strong stand against this practice of child marriage. Madhya Pradesh has already made a good beginning to end this social evil.”

Society at large needs to be educated on the numerous problems associated with child marriage and the society must be made aware of the pitfalls that dot the lack of education in the state. Unless a strong stand against this regressive practice is taken, there will be no end in sight to the menace of child marriage in this country. Child marriage should have no place in 21st century India.

“ Let the children play and study till age of 18 to 21, and then let them decide, when and to whom they should marry.” – We are in 21st Century.

We, as a society should take a stand to stop child marriage.

Vitamin She

લીંબુ માંથી રસ મળે અને રસ માંથી વિટામિન સી મળે. આતો બધાને ખબર જ છે. પણ એક છોકરાને એ વિટામિન સી કરતા વિટામિન શી ( She) ની વધારે જરૂર પડે છે. પણ મળ્યા પછી જો એનો અતિરેક થાય તો કેવું થાય એના વિશે હમણાં જ તાજી આવેલી અમદાવાદ ના લોકપ્રિય આર.જે. ધ્વનિત ની #VitaminShe જોવા જેવી છે.

મેં પહેલા પણ મારા બ્લોગમાં ગુજરાતી ફિલ્મો વિશે લખ્યું હતું તેમ, અત્યારે ગુજરાતી ફિલ્મો નો રાફડો ફાટ્યો છે. પણ હવે એની ક્વોલિટી સારી થતી જાય છે, એ પણ એક હકીકત છે. છેલ્લા કેટલાય વર્ષોથી ગુજરાતી ઇન્ડસ્ટ્રી જોડે ગણી ગાંઠી સારી ગણાતી ફિલ્મો હતી. પણ છેલ્લા 6-7 વર્ષ માં ઘણી એવી સારી ફિલ્મો આવી ગઈ, કે જો આપણે કોઈ હિન્દી ફિલ્મ જોવાની છોડીને ગુજરાતી ફિલ્મ જોવા જઈએ તો આપણને પૈસા અને સમય બંનેનું પૂરતું વળતર મળી રહે. ફિલ્મની ક્વોલિટી, સ્ટોરી, સોંગ્સ, ભાષા, વેશભૂષા એમ દરેક ક્ષેત્રમાં બદલાવ આવી ગયો છે. બોલીવૂડના પ્રખ્યાત સિંગર એન્ડ મ્યુઝિક કોમ્પસર પણ ગુજરાતીમાં કામ કરવા અને બેસ્ટ આપવા તત્પર છે.

હવે આજે એક્સક્લુસીવલી જેની વાત કરવી છે, એ છે અમદાવાદના પ્રખ્યાત આર.જે ધ્વનિત ની ડેબ્યુ ફિલ્મ ‘વિટામિન શી’ ની. જેને આપણે રોજ રેડિયો પાર સાંભળતા હોઈએ તેને જોવાની કદાચ મજા આવે, કદાચ ના પણ આવે. કેમકે આપણે અવાજ પરથી અમુક વાર વ્યક્તિ ની પર્સનાલિટી ધારી લેતા હોઈએ છે. પણ આ ભાઈને જોવાની મજા આવી. આ તેમની પહેલી ફિલ્મ હોવા છતાંય ક્યાંય એવો અણસાર આવતો નહોતો. એક્ટિંગ ખરેખર સરસ કરી છે. હું તો માનું છું કે હજી બીજી સારી ગુજરાતી ફિલ્મો કરવી જોઈએ. એમ પણ ફિલ્મ ઇન્ડસ્ટ્રીમાં રેડીઓ જોકીઓને સારો એવો રિસ્પોન્સ મળે જ છે ને ?

હવે પાછા ફિલ્મની વાત પર આવીએ તો, ગુજરાતી ફિલ્મનો એક ફાયદો એ છે કે, આપણે એની સ્ટોરી તેમજ લોકેશન સાથે આસાનીથી કો-રિલેટ કરી શકીએ છે. આ ફિલ્મના દરેક પાત્ર જીગર, વડીલ, મન્યો, એડમીન દરેક રિયલ લાઈફ ઓબ્સેર્વેશન પરથી જ બનાવેલા લાગે છે. અને દરેક ટોળકીમાં આવા ભાઈબંધો તો હોય જ. અને ગર્લ ફ્રેન્ડ પણ આવા વાંધા પાડતી જ હોય. વડીલની સલાહો તો જોરદાર જ હતી, અને તેમના એક્સપ્રેશન થી જ એક વાર તો હસવું આવી જાય. (જે લોકોએ સ્મિત પંડ્યા ના યુ-ટ્યુબ પર વીડિયો નહીં જોયા હોય તે કદાચ આમને બૌ નહીં ઓળખતા હોય ). મન્યાની લાફા ખાવાની ટેવ, અને તેની બોડી એક્સપ્રેશન જબ્બર. એડમીન ફિલ્મમાં ખૂબ ઓછું બોલે, પણ બોલે ત્યારે જબરૃ બોલે છે. ખરેખરમાં 10 માંથી 5 લોકો તો રિયલ લાઈફમાં આવા જ હોય છે. જ્યારે પણ સીનમાં એડમીન હોય ત્યારે એના કૈક બોલવાની રાહ જોવાતી હતી. હવે આ બધાની વચ્ચે પોતાની પહેલી ફિલ્મ કરતો જીગર પણ સારી એવી કોમેડી અને એક્ટિંગ કરે છે. પહેલી ફિલ્મ હોય અને એમાં પણ આટલા ખેરખાઓ ની વચ્ચે પોતાની છાપ છોડવી એ જ ખૂબ મહત્વની વાત છે.

આશિષ કાક્કડ સાહેબ થોડાક જ સીનમાં છે, પણ એમને જોવાની મજા આવે છે. તુષાર શુક્લ સાહેબ પણ બે સીન માં આવે છે, જેમાં પહેલા સીનમાં તો જરાક ઝલક જ બતાવી, પણ થોડો અંદાજો આવ્યો હતો, પણ છેલ્લે જ્યારે પ્રત્યક્ષ આવ્યા ત્યારે તેમણે ‘I Love you’ ની વ્યાખ્યા કરી એ ખૂબ જ ગમી. સોંગ્સ બધા જ સરસ છે. પણ મારું ફેવરિટ “પ્રેમ છે” અને શરૂઆતમાં આવતું એક બોલાયેલું સોન્ગ. ( હા, બોલાયેલું, ધ્વનિતના જ અવાજમાં ).

ઓવરઓલ ફિલ્મ ખરેખર સરસ છે. અરે તેમાં એક હિરોઇન પણ છે, અને તે પણ સારી એવી એક્ટિંગ કરી જાણે છે. જોજો… આ કાઈ રીવ્યુ નથી પણ મેં જોયી, ગમી એટલે લખ્યું.

બેસ્ટ ઓફ લક ધ્વનિત….