TV Advertisements of 80’s and 90’s

This article can be the sequel of my earlier blog ” ટીવી ની જાહોજલાલી “. The Golden Period of Television. During 80’s and 90’s, the televisions were just introduced and they were consider as Luxury. We had bought a black and white television of “Bush”. And during 1992-93, we were upgraded to Onida 21 inch color television. And it was without Remote control.

Why I remind all this things, because few days back I was reading “Reader’s Digest” January-18 issue. I found an article named ” Those Were The Days “, with photographs of the TV advertisements of 70’s, 80’s and 90’s. And yesterday one of the columnist and friend Mr. Bhavin Adhyaru posted on facebook about the Romomac pens. It reminds me this advertisements and so on I can’t hold myself to write about the ads and share the photographs with you.

This slideshow requires JavaScript.

” Open the Box of Memory in your Head, and slip in to the past for a while ”

 

Photos Courtesy  :   Reader’s Digest  ( January-18 )

Advertisements

Photographer – The Struggler

Photographer – captures the moment of life, which may help us to be memorise in future. Role of photographer is different as his passion. Some like to take selfie only, some like nature and the one who take photographs in wedding are most pitied persons.

This is based on my observations throughout this wedding season. He is the most busy person in the marriage. He has a responsibility to capture all the moment. When everyone are busy in enjoying, he used to run here and there to capture that enjoyable moment.

I have played a role of that kind of photographer in engagement and marriage of friends and relatives. As I had been like friend and family member, I got some courtesy from the host. But the fact is, in maximum case we are not showing that much of courtesy to the professional.

Photographer is the person, who make us happy in future, whenever we see the photographs. So, appreciate them at the time of shoot and give them respect as we give to our guest.

લગ્ન અને રોડટ્રીપ ની મજા

જાન્યુઆરી 2016, લિટરેચર ફેસ્ટિવલ, અમદાવાદ. જ્યાં પહેલી વાર હું અને દિવ્યેશ મળ્યા હતા. પહેલા દિવસે એ એક નોર્મલ વાતચીત હતી. પણ દિવસ દરમ્યાન જ એક મિત્રતા બંધાતી ગઈ અને 2 દિવસ સુધી અમે જોડે એ ફેસ્ટિવલ માણ્યો.

ત્યારથી, ફોન અને મેસેજ પર વાતો થતી રહી. પણ એક દિવસ જ્યારે હું અમદાવાદમાં ફ્લાવર શો જોવા ગયો હતો, અને મેં સ્ટેટસ અપડેટ કર્યું હતું. ત્યારે તરતજ તેમણે મને ફોન કરીને મળવાની ગોઠવણ કરી. પછી ત્યાં જ અમે મળ્યા અને થોડી વાતચીત પણ થઈ.

હવે, એ ભાઈ ના લગન હોય તો મારે દોડી ને જવું જ પડે ને ?

બસ પછી તો ગોઠવણ કરી. સુરત જવાનું હતું. GJ 05 ની ગાડીઓ સિવાય સુરતમાં કઈ જોયેલું નહીં. એટલે મેં ટ્રેન માં જઈ, ત્યાં પહોંચી કેબ કરવાની તૈયારી કરી હતી. કર્ણાવતી ની જવાની ટીકીટ વહેલે થી બુક કરવી દીધી, પણ આવવાની ટીકીટ મળતી નોહતી, એટલે તત્કાલ બુકીંગ પર ભરોસો રાખ્યો. શનિવારે સવારે તત્કાલ ખુલતા જ બુકીંગ કરવા બેઠો, પણ SBI ના લીધે પેમેન્ટ ફેલ થયું અને રિટર્ન નું બુકીંગ પણ હાથમાંથી ગયું.
પછી, બીજા ઓપ્સન માટે મેં એક મિત્રને ફોન લગાડ્યો. પણ કઈ ગમે એવું સોલ્યુશન આવ્યું નહીં. એટલે અંતે અમે અમારી કાર લઈને જ જવાનું નક્કી કર્યું.

એક ગમતા વ્યક્તિ ને મળવા માટે, ગમતી એવી ગાડીમાં, ગમતી એવી રોડ ટ્રીપ, ગમતી એવી વ્યક્તિઓ સાથે કરવાની મજા આવી.

બસ, પછીતો સવારે 6 વાગે અમે અમારું તૈલ વાહન (કાર) સુરત ભણી હંકારી મૂક્યું. સુરત સુધી તો રસ્તો ખબર હતો, પછી ગુગલભાઈ ની જરૂર પડી. એમણે મને સુરતમાં પ્રવેશવાના બે રસ્તા બતાવ્યા. મને જે થોડો ટૂંકો લાગ્યો, એ મેં પસંદ કર્યો. પણ પછી થોડીજ વારમાં ખબર પડી ગઈ કે, આ રસ્તે ના આવ્યા હોત તો સારું. પણ હવે ચઢી ગયા પછી શું ? હેમખેમ રસ્તો પૂરો કરી, છેવટે ડભોલી ગામ પહોંચ્યા, જ્યાં અમારે જવાનું હતું.

અમે તેમના ફ્લેટમાં પહોંચ્યા, ત્યાં નીચે ઓપન સ્પેસ હતી, ત્યાં વિધિ ચાલુ હતી. એટલી ભીડમાં પણ દૂરથી દિવ્યેશભાઈ એ અમને નોટિસ કર્યા અને ઇશારાથી આવકાર્યા. અમે પણ એમનું અભિવાદન ઝીલી શાંતિથી વિધિ જોતા ઉભા રહ્યા. થોડી વારમાં અમે એક જગ્યાએ બેઠા. એટલામાં એમની વિધિમાં બ્રેક પડ્યો, એટલે એ અમને મળવા આવ્યા. થોડી વાતચીત થઈ અને એમણે અમારા ત્રણેય માટે એમની પર્સનલ રીડિંગ રૂમ અમને આરામ કરવા માટે ફાળવી. બસ રૂમમાં પેસતા જ સામે દીવાલ પર બુક્સ ગોઠવેલી, નીચે મસ્ત બેડ (જે સોફાનું પણ કામ કરતો હતો.) સામે મોટો પડદો હતો. જેવો એ થોડોક ખોલ્યો તો મસ્ત સૂર્યના કિરણો રૂમમાં પ્રવેશ્યા અને થોડો સ્લાઇડર ખોલ્યો તો પવન ની લહેરખીઓ લહેર કરાવી ગઈ.

હું થોડી વાર સુધી બુક્સને તાકતો રહ્યો. બહુજ સરસ અને દરેક કેટેગરીની બુકસનું કલેક્શન હતું. તેમાંથી દિવ્યેશભાઈને પૂછ્યા વગર એક-બે બુક્સ કાઢીને વાંચી. (એમણે મને એ રૂમ ફાળવી એટલે એ નક્કી હતું કે હું એમાંથી કોઈ બુક વાંચું તો એમને પ્રોબ્લેમ ના જ હોય) એ દરમ્યાન એમના ભાઈઓ એટલા વ્યસ્ત કાર્યક્રમ વચ્ચે પણ થોડી થોડી વારે અમારી ખબર લેવા આવતા. થોડી વાર પછી જમણવાર માટે અને પાછું કાર લઈને આણંદ જવાનું હોવાથી સમયના અભાવે અમારે એ રૂમ થોડી જલ્દી છોડવી પડી.

છેલ્લે દિવ્યેશભાઈ ને મળી અને નીકળવાની રજા લેતી વખતે તેમને એક નાની ગિફ્ટ આપી ત્યારે સામે તેમણે પણ મને એક ડાયરી ગિફ્ટ આપી. ( 2018 નું વર્ષ મારા માટે ડાયરી વર્ષ કહી શકાય, કેમકે આ વર્ષે ઘણા લોકોએ ડાયરી ગિફ્ટ આપી છે )

બસ, પછી સુરતમાં એકાદ મોલમાં ફરવાનું વિચારી અમારી GJ 23 સુરતના પહોળા રસ્તાઓ પર GJ 05 ની જોડે રેસમાં લાગી ગઈ.

સુરત ની નાઈટ લાઈફ અને જમણ મારે ફરી સ્પેશ્યલ જવું જ પડશે.

પ્રેમ નો દિવસ !! અરે આખી જિંદગી હોય …

પ્રેમનો દિવસ !!
આનો કોઈ દિવસ હોય ?
પ્રેમ કોઈ દિવસ માં સીમિત છે ?
અરે એ તો બ્રહ્માંડ ના કણે કણ માં છે,
શરીરના દરેક રુવાડામાં છે,
દિવસની દરેક સેકંડોમાં છે,
પ્રેમ તો જ્યારે અંતરથી ઈચ્છા થાય ત્યારે જ કરાય. એના માટે કોઈ દિવસ ની રાહ જોવાય ?
આજે આ દિવસ છે, એનો ઉપયોગ તો કરી જ લેવો, અને એવું પણ નક્કી કરી લેવું, કે આપણે પ્રેમ કરવા આવા કોઈ દિવસ ની રાહ જોવાની જરૂર નથી.
Love is not limited to any specific day.

Week Of The Days…

511bbcfb-08d8-4635-b277-2bd2ac111351

Valentines day is few days ahead. And as usual we are celebrating several days, like, chocolate day, teddy day, hug day, promise day.

But, I think If we love someone or wanted to show our love to some one, we dosen’t need to wait till any specific day. Yes, you can propose a girl/boy, or you can gift chocolates, teddy to your girlfriend/boyfriend or wife/husband any time you want.

Let me ask you, 

Should we wait for any day to express our feeling to the loved one ?

Should we wait for any day to gift something to our loved one ?

Should we wait for any day to HUG our loved one ?

Can’t we give chocolates whenever we desire ?

 

Everyday is Valentine, When you are with your loved one.

You don’t require any reason to express your love.

 

Image Credit :  Internet

Why We Are Living ?

I found this quote of Mr. Shahshi Tharoor in latest issue of Reader’s Digest.

Many of us are just surviving the life by eating more and more bread.

Why we are earning money ?

Our first Moto is just to survive. But when we are earning more than the need of survival, we should Enjoy the life.

Death is the ultimate destination of our life. Definitely we are marching towards it day by day, but enjoy the Road to the Death.

Eat more and more bread, not just to survive but to enrich your life.

ગામડા ની સફર

IMG_20180206_120922762_STEREO

“ગામડું એટલે, એવા લોકોનો વિસ્તાર, કે જેઓએ દોડતી ફાસ્ટ જિંદગી ને બદલે આરામ દાયક અને માયાળુ જિંદગી જીવવાનું પસંદ કરેલુ છે. જેઓ જિંદગી રેસની જેમ નહિ, પણ એક ટ્રીપ ની જેમ મજા માણતા માણતા જીવે છે.”

‘ગામડું’  હંમેશા મારુ પ્રિય રહ્યું છે. ત્યાંની શાંત જિંદગી, મોજીલા લોકો, જુના અને નાના નાના ઘરો કાયમ મને રોમાંચિત કરતા રહે છે. હા, હું કબુલું છું, કે મને કદાચ ત્યાં કાયમ રહેવાનું ના પણ ગમે.

હમણાં અમારે ધંધુકા જવાનું થયું. મારા એક સાળા ના લગ્ન બાદ, ત્યાં માતાજીના મઢે પગે લાગવા જવાનો પ્રસંગ હતો. પણ મારે માટે તો એ એક ગામડે જવાની રોડ ટ્રીપ હતી. અમદાવાદ થી નીકળી રસ્તામાં ટી પોસ્ટ પર એક મસ્ત ચા પીને ધંધુકા અમે 3 કલાકે પહોંચી ગયા.

અંદર પેસતા જ ત્યાંનું બસ સ્ટેન્ડ આવે. મેં અત્યાર સુધી ધંધુકા એટલે સુધી જ જોયેલું હતું. પણ આ વખતે ગામમા જવાનો ચાન્સ મળ્યો. આમતો ગામ મોટું છે, પણ કોઈ સિટીની તોલે આવે તેટલું નહીં. અમને ત્યાં પહોંચતા લગભગ 11 વાગી ગયા હતા, એટલે જનજીવન પાટે ચડી ગયું હતું. ગામમાં અંદર સુધી જતા રસ્તા સાંકડા હતા, છતાં એને ડિવાઈડર બનાવી મોટા દેખાડવાનો પ્રયાસ હતો. (વિકાસ ત્યાં પણ રમતો હતો ). ધીમે ધીમે અમે અમારું તૈલ વાહન (કાર) ગામમાં અંદર સુધી હંકાર્યું. ફાઈનાલી અમે જે ઘરે જવાનું હતું ત્યાં પહોંચી ગયા. ત્યાં જ્યાં કાર પાર્ક કરતો હતો, ત્યારે જ એક કાકા એ સાચી સલાહ આપી કે, ભાઈ આમ ઉભી મુક, નહીતો કોઈ પાછળ બીજી કાર મુકશે તો તમારી કાર નીકળશે નહીં.

બસ, થોડી વારમાં અમે માતાજી નો મઢ જ્યાં હતો ત્યાં પહોંચી ગયા. એ એક ખૂબ જૂનું જર્જરિત ઘર હતું. તેના ભારે ભરખમ કમાડ (દરવાજા) અમારા મામીજીએ જઈને પહેલેથી ખોલી રાખ્યા હતા. એ કમાડ ની હાઈટ એટલી નીચી હતી, કે આપણે ફરજીયાત માથું નમાવી ને જ અંદર જવું પડે. અંદર પેસતા જ એક જર્જરિત લાકડાની સીડી હતી. એને જોઈ એવું લાગતું હતું કે આ કોઈ જમાના માં એસ્કીલેટર જેવું સ્ટેટસ ભોગવતી હશે. જેવી ત્યાંથી નજર હટી, તો બીજી દીવાલ પર એક લાકડાનું બેંગલ બોક્ષ ટીંગાતું હતું. મને નવાઈ એ લાગી, કે આ વસ્તુ આમ દીવાન ખંડ માં રાખતા હશે ? અત્યારે તો કોઈ આવું કરી જ ના શકે.

IMG_20180206_113249650_STEREO-01

પછી ત્યાંથી બીજા રૂમમાં માતાજીની સ્થાપના હતી, ત્યાં પ્રવેશ્યા. એ પણ એકદમ નીચા કમાડ. ત્યાં એમની વિધિ ચાલતી હતી, ત્યાં એ મંદિરની બાજુમાં એક લાકડાનું જર્જરિત મંદિર હતું. માતાજીને ત્યાંથી નવા આરસ ના મંદિરમાં શિફ્ટ કરવામાં આવા હતા, હવે એટલામાં મારી નજર એક નાનકડા બારી જેવા દરવાજા પર પડી. ધીમેથી મેં એ બંને દરવાહા ખોલ્યા. એ એક નાનો કબાટ હતો. પણ જમીનથી એની ઉચાઇ એટલી ઓછી હતી કે બેઠા બેઠા પણ એમાં થી કોઈ પણ વસ્તુ લઇ કે મૂકી શકાય. કદાચ એ વખતે લોકો નીચે જ પથારી કરીને બેસતા હશે, અને એટલે જ કબાટની ઉચાઇ પણ તેના માપની હશે.

અમે લગભગ ૩૦ મિનીટ એ ઘરમાં રહ્યા. એ અત્યારના રૂટીન ઘરો કરતા ઘણા અંશે અલગ પડતું હતું. એ ઘરની એક વાત ખાસ હતી કે, ત્યાં ઠંડક ખુબ જ હતી. પંખાની કોઈ જરૂર જણાતી નોહતી.

બસ, પછી અમે પાછા અમદાવાદ તરફ જવા નીકળ્યા અને પાછા કોન્ક્રીટ ના જંગલમાં ખુપી ગયા.

Happy Republic Day

Wish you all Happy 69th Republic Day.

1950 was the year, when first time our constitute came into existence. India is the first country in the world who become Democratic before developing. And the fact is, we are still surviving to make our Democracy successful. It’s not any ones individual concern, it’s our own (public’s) responsibility.

On this special day, we should keep aside our caste, religion and should become Indian First.

‘When we will think for our Country First,
Then only our country will be First In the World.’

Jai Hind….

શોખ !!… છે ને !!…

શોખ – દરેકને હોય જ છે. એના વગર નું જીવન પણ નકામું છે. એજ તમારી જિંદગીને ઉત્સાહ અને મસ્તી વળી બનાવી દે છે. તમારો શોખ તમને તમારી બોરિંગ જિંદગી ( જો હોય તો ) માથી ઉગારે છે.

હવે આમાં કઠણાઈ ત્યારે આવે છે, જ્યારે તમારા અને તમારા નજીકના લોકો ના શોખ મેચ ના થાય. આવું થતું હોય છે, દરેકના શોખ અને વિચારો એક સરખા ના પણ હોય. (મોટાભાગના કિસ્સાઓમાં આવું બનતું હોય છે ) હવે જ્યારે આવું પરિણીત કપલમાં હોય ત્યારે કોઈકે તો કુરબાની આપવી જ પડે છે. ( અરે કાયમ માટે નઈ, ખાલી પ્રાયોરિટી આપવાની ) હા, પહેલા એના શોખને પ્રાયોરિટી આપવાની, ખુશ થઈ જાય પછી, તમે તમારી સ્પેસ માંગો.

કમાયેલા રૂપિયા થી તમે તમારા શોખ પુરા ના કરો, તો એ ખાલી બેન્ક બેલેન્સ જ વધારશે, તમારી હેપ્પીનેસ નું બેલેન્સ ઓછું કરશે. અને એ બંને નું બેલેન્સ કરો ને !! ત્યારે જ તમે જિંદગી જીવ્યા કેહવાઓ. નહીંતર ખાલી જિંદગી પુરી કરો છો.

Happy Sunday Morning…

Sunday…. The most favourite day of the week. That’s the reason I start my Day earlier than the routine day, so that I can enjoy full day. In India, still there are lots of unlucky salaried, who are getting only sunday as week off. ( We all desired 5 day week, but very few have luck to get that kind of job 😂 )

Whatever, I make my mind with this situation and I try to give justice to Sunday. It’s better to enjoy, what we have, rather than to be worry about what, we don’t have.

This Sunday, I started reading a new Book ‘ The Ministry Of Utmost Happiness ‘ – Arundhati Roy. I have read about this books, so I desired to get and finally I got and started Reading. My Chai always accompanying me in reading. I hope, the book will not make me disappoint. And if any of you have already read it, please share some experience in comment.

Happy Sunday Morning…

View And Vision – Both Required

Wear an Eyeglass and you will able to see the world clearly. I think, this is just half the truth. If it was true, all ‘Chashmish’ would have become the most wise and intelligent people in the world. But to know the world in a positive way and accept it, although it is negative, one should have a proper Vision.

Yes, eyeglasses gives only a clear view, but to see the goodness of the world and all the animal (including human ) one should have a VISION.

So, From where we can get this Vision ?

Answer is simple….

Checkout some good books and start reading it. You will definitely get the positive result.

Happy New Year – 2018

Happy New Year to all The Readers !!!!

Finally our 21st century entered in ’18 and is near to be Adult at the end of this year. 🙂

One more year passed and new one allowed us by the almighty God. Now it’s our duty to give justice to each and every minutes of the year. We have brand new 365 days in our hand to do, what we like and couldn’t do in last year. It’s my personal advise, to not to prepare any resolution for new year. As we all know rules and resolutions are made to be break, rather we should analyse our last year and should find out our pending tasks and make efforts to fulfill it.

Screenshot_20180101-071444

I thank you all to visit my blog and make the pole of graph almost double than last year. Same way I assures you all, that I will make double the frequency of my blog posts with improved quality.

 

Wish you all a Happy, Healthy and Wealthy year ahead.

 

©  Sushant Dhamecha

Pencils & Erasers

1512995822145

Who says , These Two are Meant To Write and Rectify?

I didn’t know the real purpose, while I was in school. It was Just for time pass. Yes…. See the picture. It helps me in thinking. I was thinking about something by holing these two in my hand, and I did this. I can’t hold eraser more than a minute in my hand, and if I keep it, then it will not remain in a single piece.

Actually, the purpose to post this photo is, just to remind you all your forgotten school days. Who would be that mighty boy, who didn’t do this during school days ? Even I am doing it right now in my office. This was common during our school days and it is still famous as well.

This was the FUN. Actually, it is still fun.  Right ? ? ?

Take a New Eraser, Pencil and Start Doing.

 

“ Kabhi Kabhi Masti Acchi Lagti Hai “

Monday !!! Oh No…

It is our calendar that puts Monday immediately after Sunday every week. And most of us hate it. Some people, like me, accept this fact and some don’t.
Yesterday, on Sunday I went to visit one of my favorite Canal Route. Whenever I go there I feel peace of mind. I can see birds and animals enjoying their life along with humans. I enjoyed that greenery a lot and captured some natural scenes.
And today, on Bloody Monday I have to go back to my routine job to produce Ceramic Toilets and Basins. ( Yes, it is my job to monitor the production of Ceramic Toilets and Basins. )
Anyway, as long as we can get the work which we love to do on every Monday, we have to do it.
Here is the glimpse of my fabulous Sunday Morning, to keep your spirits up on a Monday Morning ! Have a Happy (?) Monday !

What Marriage Gives Us !!

Hello Readers, it was a long break in my blog. I was busy on social media 😁. As today I have completed 7 years of successfull marriage life with my dear wife, so I thought to share the experience of Marriage life.

Marriage life is like Rollercoaster Ride. You have to pass from so many ups and downs. But the truth is, if you enjoy every mode, you can enjoy full ride. It gives you a best friend, best lover in a single person, if you consider. Yes, it is up to us.
In last 7 years, I enjoyed a lot with my wife. No matter, we argue lot at any point, but by this way we can know each other better. This is the beauty of Marriage life, that gives you a companion to express all your emotions with one partner for lifetime.

I can’t write better but, if you want to enjoy your own marriage Life, just close your eyes, lost in to past years. Think about your ups and downs of your life, and how you both tackle that situation. I can say by confidence, that, it make your relationship more better.

Enjoy Your Marriage life. ( Those who are single, be prepared for this ride. )

એક દિવસની જિંદગી કેટલી !!!

આમતો આપણે કેહતા હોઈએ છે કે ચાર દિવસ ની જિંદગી છે, જીવી લો. આજે છીએ, કાલે નથી કોને ખબર ? પણ આની સાથે આપણે એક દિવસમાં કેટલી જિંદગી જીવીએ છીએ? એ વિચાર્યું? સવારે જગ્યા ત્યારથી બીજે દિવસે સવારે ઉઠીએ ત્યાં સુધી ( હા, રાત્રે સુતા હોઈએ ત્યારે પણ આપણે એક જિંદગી જીવતા હોઈએ છે ) કેટલી જિંદગી જીવ્યા?

આપણી જિંદગી રોજ કટપુતળી ના ખેલ જેવી છે. થોડી વાર આપણે ખેલ કરતા હોઈએ, તો થોડી વારમાં ખેલ કરાવતા હોઈએ છે. ખેલ કરાવતા આપણને જેટલો આનંદ આવે છે એટલો, કરવામાં નથી આવતો. ( કોઈ સ્વીકારે કે ના સ્વીકારે, આ સત્ય હકીકત છે. ) પણ જિંદગી ની હકીકત એ જ છે, કે જો આપણને ખેલ કરાવવા કરતા, ખેલ કરવામાં મજા આવવા લાગેને, તો તો જિંદગી મોજથી નીકળી જાય. એકવાર પોતાની દિનચર્યા તાપસસો, તો ખબર પડશે કે, દિવસમાં આપણે કેટલી વાર ખેલ કરીએ છે અને કેટલી વાર કરાવીએ છે. અને સાથે સાથે આપણે એક દિવસમાં કેટલી જુદી જુદી રીતે જિંદગી જીવીએ છે.

સવારે ઉઠ્તાવેત દિવસની દોડાદોડી ની તૈયારી. અત્યારે તો જીમનો ક્રેઝ વધી ગયો છે એટલે ટ્રેડમિલ પર દોડાદોડી ચાલુ થઇ જાય છે. ત્યાં જીમ ટ્રેઈનર આપણને કહે એમ જ કરવાનું. ઘરે આવીને નાહી ને પૂજા પાઠ કરતા હોય તો કાર્ય બાદ, થોડો સમય ફેમીલી સાથે ગાળી, ચા નાસ્તો કરી, દુનિયાની ઉડતી જાણકારી લઈને ઓફીસ કે ધંધે જવાની દોડાદોડી. ઓફીસ કે દુકાને પહોચ્યા બાદ એ જ વ્યક્તિનો રોલ બદલાઈ જાય છે. જે ઘરે એક પિતા, પતિ કે પુત્ર હતો એ અત્યારે એક માલિક કે કર્મચારી થઇ ગયો છે. હવે આ ઘર અને ઓફીસ કે દુકાનની વચ્ચે એ એક ટ્રાવેલર હોય છે. ઘણા લોકોને એ રોજ જ ભાગતા કે આરામ કરતા જોતો હોય છે. તેમજ સામે પક્ષે ઘણા લોકો પણ તેને ભાગતો જોતા હશે જ. આખો દિવસ ઓફીસ કે દુકાન બાદ સાંજે ઘરે પરત આવતા બજારના કામ પતાવતા આવવાની એક અલગ જવાબદારી હોય. સાંજે ઘરે આવીને ફેમીલી ને ફરવા કે શોપિંગ કરવા લઇ જાય ત્યારે તે એક ગ્રાહક બની જાય છે. રાત્રે પોતાના સંતાનોને હોમવર્ક કરાવતા એક કડક શિક્ષક બની જાય છે. ત્યાર બાદ પ્રેમથી પથારીમાં પોતાની જોડે સુવડાવતા એક પિતા બની જાય છે.  હવે આ બધાની સાથે એક ખુબ મહત્વની વસ્તુ એ છે, કે આપણે જયારે દિવસમાં આટલા રોલ કરવાના આવતા હોય તો તેનું સ્વીચ ઓવર પ્રોપર થવું જોઈએ અને ઇઝીલી થવું જોઈએ.

આતો એ બધા માટે જીવ્યો. એની જિંદગી નું શું ? તો એ રાત્રે સુતા પછી સવારે ઉઠે ત્યાં સુધી સપનામાં જ પોતાની જિંદગી જીવે છે. મારું તો એ ઓબ્સર્વેશન છે, અને કદાચ તમારું પણ હશે, કે જે આપણે દિવસભર કરવાનું વિચારતા હોઈશું અને નહિ કરી શક્યા હોઈએ, તે આપણે સપનામાં કરતા હોઈશું. અને જે વ્યક્તિ એ સપનાને સીરીયસલી લઈને જગ્યા બાદ પણ એના માટે મથતો રહે એ જ સફળ બને છે. ( આ હું લખું છુ, પણ મારાથી આમ થતું નથી )

આમ, દિવસમાં આટલી બધી જિંદગી જીવ્યા, પણ આપણા માટે કેટલું જીવ્યા ? આ વિષય પર મારો એક આખો લેખ છે “ જિંદગી- એક દિવસ તો જીવો પોતાની!! “. એક વાર વાંચજો…

“ દિવસમાં ગમે તેટલી જિંદગી જીવજો, પણ થોડીક તો પોતા માટે જીવજો. “

Image Credit  :  Internet

Movie inside Your Head

Copyright ©2017 Pradita Kapahi. All rights reserved. Image credits: Pinterest

via Do You Live To Read? — The Pradita Chronicles

“This Blog is based on the photo quote posted by Ms. Pradita Kapahi on her blog. I follow her and enjoying her writing. One should visit the blog and should follow for a good read. Link of the original blog given above. “

 

“Have you ever felt that, this film shouldn’t have this hero or heroine? It might be a better scene, if it was shoot on this location ?, This scene should not shoot like this?“

If you have all this in your mind, when you are watching a movie, then, there is a best option to make film by your own. Yes, I am not joking. You can make your own movie virtually. Yes, virtually in your head. For that, you just need a good book, favorite place, chair and a peace of mind. Then start reading and imagine the situation with the actors, places as you want. Now, you are the director of your own movie. You will surely enjoy it.

Most readers are making a movie in their head, when they are reading. It is my personal experience, when you are reading and making a movie virtually in your head, you love it. Personally I like to travel and wish to roam to different places of the world, but I can’t do. So, I choose to read travel diaries and roam virtually to the places. There are best writers, who give micro detailing about the places, that you can easily imagine the place and culture.

Do it, to experience a new thing. Make Your Own Movie, Without Investing In Actors and Places. It is totally Free Of Cost.

રવિવારની સવાર

 

રવિવારની સવાર હોય, એટલે ક્યાંક તો ફરવા જવું જ પડે, એવું દર શનિવારે સાંજે અમે વિચારીએ. આ વખતે નજીકમાં જ એક જગ્યાએ જવાનું વિચાર્યું. લાંભવેલ ગામથી આગળ એક નહેર છે, તેની પાળે પાળે જોળ ગામ થઈ વડતાલ જવાય. થોડું સાંભળ્યું હતું એના વિશે, 2-3 મોટા ફાર્મ હાઉસ પણ ત્યાં આવેલા છે. અને નહેર હોય એની આજુ બાજુમાં લીલોતરી હોય એ વાત માં તો કોઈ બેમત હોઈ જ ના શકે. એટલે અમે રવિવારે સવારે વહેલા ત્યાં થઈને વડતાલ જવાનું નક્કી કર્યું.

સવારે 6.10 વાગ્યે હું અને મારી વાઈફ ધારા એક્ટિવા લઈને ત્યાં જવા નીકળી ગયા. આમતો જ્યારે અમે બંને જતા હોઈએ ત્યારે એક્ટિવા હું જ ચલાવું. એને આવડે છે, પણ મને એની પાછળ બેસતા બીક લાગે. ( એની ચલાવવાની સ્પીડ મારા કરતાં વધારે હોય છે ). પણ આજે ઝાયડ્સ હોસ્પિટલ પાસે પહોંચતા જ એને ચાલવાની ઈચ્છા થઈ ગઈ, અને મારે એને ચલાવવા આપી દેવું પડ્યું. ( સ્ત્રી હટ સામે તો જુકવું જ પડે ને ! ) અને એટલે મને પાછળ બેસીને સવારની ઠંડી હવા અને એમાં ઉડતા ધારાના વાળ માણવાની મજા આવી. થોડું ઓબ્સેર્વેશન પણ કરવા મળ્યું. ઇન્દિરા ગાંધી સ્ટેચ્યુ થી લાંભવેલ ગામ પાર થયું ત્યાં સુધી રોડ ઉપર વાહનો ની અવરજવર, રોડની બાજુએ સવારમાં ચાલવા નીકળેલા લોકો ની અવરજવર હતી. કોઈ હાથમાં લાકડી લઈને ચાલતું હોય, કોઈ પોતાની વાઈફનો હાથ પકડીને તો કોઈ કુતરાનો પટ્ટો પકડીને. રોડની બાજુના મકાનોના દરવાજાઓ તો હજી ખુલ્યા નોહતા. ( રવિવાર છે ને !! 10 વાગ્યા સુધી ઊંઘવાનો દિવસ ). 

હવે જેવો અમે નહેર પર વળાંક લીધો, કે તરત જ જાણે પ્રકૃત્તિના ખોળામાં આવ્યા હોય તેવો અનુભવ થયો. રોડનો વાહનવ્યવહાર બંધ થઈ ગયો, મોર્નિંગ વોક વાળા દેખાતા બંધ થઈ ગયા. અને બસ એકબાજુ નહેરનું ખળ-ખળ વહેતુ પાણી અને બીજી બાજુ જાત જાતના વૃક્ષો. એ વૃક્ષોની ધારે ત્યાંના લોકો ઝૂંપડીઓ બનાવીને રહેતા હતા. નાનું ઘર, મોટું આંગણું, આંગણે ગાડી-બાઇકની જગ્યાએ બાંધેલી ભેંશો. ત્યાંથી પસાર થયાં ત્યારે પાણી, ઘાસ, જાત-જાતના ઝાડ, ભેશોનું છાણ આ બધાની એક કોકટેલ ખુશ્બુ આવતી. ત્યાંના લોકો સવારે જાગી ગયા હતા અને હાથમાં ડબલા લઈને પ્રોગ્રામ પતાવવા નીકળી પડ્યા હતા. કોઈ નહેરમાં ન્હાવા પડ્યું હતું. બહેનો નહેરમાં કપડાં ધોતા હતા. શહેરથી એકદમ વિપરીત જીવનશૈલી આ નહેરની પાળે વસતા લોકોની હતી.

IMG_8243

અમારો મુખ્ય હેતુ મોર જોવાનો હતો. એના અવાજ ખૂબ જ સંભળાયા, શોધ્યા અને જોવા પણ મળ્યા. ધારાએ તો એક ઢેલ જોડે સેલ્ફી પણ પાડી. એટલામાં નહેરને પાર કરવા માટે એક નાનો પુલ હતો, તેની નીચે ચકલીઓ જેવા પક્ષીઓએ માટીના માળા બનાયા હતા. તે તેમાં આવ-જા કરતી હતી અને કલરવ કરતી હતી. એટલામાં જ મારા એક મિત્ર રાજુભાઇ કોટડીયા, જે દર રવિવારે એ નહેરની પાળે સાયકલ ચલાવે છે, તે મળ્યા. તેમને હાથ કરી અને અમે તો અમારી ધૂનમાં આગળ નીકળી ગયા. ત્યાં વચ્ચે નહેરની સામેની પાળે એક ઝાડ પર આઠેક જેટલા સુધરી ના માળા જોવા મળ્યા. એના માળા તો એક આર્કિટેકે બનાવ્યા હોય તેવા હોય. અત્યારે શહેરમાં તો તે ક્યાંય જોવા નથી મળતા, પણ સદનસીબે ત્યાં જોવા મળ્યા, એને પણ મેં કેમેરા માં કેદ કરી લીધા. બસ પછી થોડી જ વારમાં જોળ બાજુ વળવાનો રસ્તો આવી ગયો અને અમારું નેચર ડ્રાઇવ પૂરું થઇ ગયું. હજી જો આ રસ્તા પર સાયકલ લઈને આવ્યા હોત તો વધારે મજા આવેત એવું લાગ્યું.

 

શહેરમાં ગાયો રોડ ઉપર રખડતી હોય છે, જયારે આ રસ્તા ની બાજુએ ઘરના ખીલ્લે જ ગાયોને બાંધેલી હતી, અને એ વરંડામાં આરામ ફરમાવતી હતી.

સાહિત્યનુ બદલાતું સ્વરૂપ

સાહિત્ય એટલે મોટી ચોપડીઓમાં લખેલું હોય એ જ નહિ. એ ગમેતે સ્વરૂપમાં હોઈ શકે. શું કાગળની શોધ નહોતી થઇ ત્યારે સાહિત્ય નોહતું? શું ત્યારે વેદ નોહતા ? હતા જ. પણ ત્યારે તેને રજુ કરવાની રીત અલગ હતી. ત્યારે મોઢા મોઢ બોલી કે ગાઈને તેને એકબીજા સુધી પહોચાડતા હતા. જેમ જેમ સમય વીતતો જાય છે અને ટેકનોલોજી આવતી જાય છે તેમ તેમ તેનું સ્વરુપ પણ બદલાતું જાય છે.

કાગળની શોધ થતા વેદોના પુસ્તકો બનવા લાગ્યા અને વંચાવા લાગ્યા. એ વખતે તે એટલા દળદાર અને સંસ્કૃત ભાષામાં હતા કે તે સામાન્ય માણસ ની સમજણથી બહાર હતા. જેમ જેમ ભણતર હાથવગું થતું ગયું, તેમ તેમ તેના અનુવાદો પ્રાદેશિક ભાષામાં થતા ગયા અને સામાન્ય માણસો સુધી તે પહોચવા લાગ્યા. પણ તે ખુબ દળદાર હતા. તેથી તેનું સંક્ષિપ્તિકરણ થતું ગયું, જેથી લોકોને વાંચવામાં સરળતા રહે. સમય જતા અને ટેકનોલોજી વધતા તેનું નાટક માં રૂપાંતર થતું ગયું અને ત્યાર બાદ ટીવી પર પણ તેનું ફિલ્માંકન થતું ગયું,

હવે, આજના એટલે કે ૨૦૧૭ ના વર્ષની વાત કરીએ તો, કોઈની પાસે એટલું મોટું સાહિત્ય વાંચવાનો કે લખવાનો સમય નથી. એટલે એનું કદ નાનું થતું ગયું. લોકોને ૨ થી ૫ મિનીટમાં પતે એટલું જ વાંચવામાં કે સંભાળવામાં રસ છે. વોટ્સએપ પર પણ જો કોઈ વાર મોટી વાર્તા આવે તો આપણે જનરલી એને સ્કીપ કરી દેતા હોઈએ છે. એટલે જ માઈક્રો ફિક્શન એક નવું જોનર પેદા થયું છે, અને લોકપ્રિય પણ એટલું જ થયું છે. પાંચ થી સાત લીટીમાં વાર્તા પૂરી થઇ જાય. ( સીધી બાત, નો બકવાસ ).

હવે આ સાહિત્યને આગળ ધપાવવામાં યુ ટ્યુબ પણ મહત્વનો ભાગ ભજવે છે. અત્યારે ત્યાં એટલી બધી ચેનલો ચાલે છે, કે જેના પર કથાઓ, વાર્તાઓ, સત્ય ઘટનાઓ નું વિડીયો રૂપાંતરણ કરીને અથવા લાક્ષણિક રીતે બોલીને વર્ણવવામાં આવે છે. હું આ મારા બ્લોગ ઉપર લખું છુ, એ પણ એક સાહિત્યનો જ ભાગ છે. અને જો આને બોલીને વિડીયો ઉતારું અને યુ ટ્યુબ પર મુકું તો તેને પણ સાહિત્ય જ કવેવાય.

“ સાહિત્ય દળદાર જ હોય એ જરૂરી નથી. બસ તે સમજાવું જોઈએ. તેનું માધ્યમ ગમે તે હોઈ શકે. “

Joy Of Gifts

We all like most to get surprise gifts. But we are getting almost once or twice a year this kind of gifts. But what if, we can get a gift when we desire ? What if, we can wrap out surprise gift whenever we desire ? I also like this Idea.

Yesterday my wife’s dietician Dr. Akshay Patel sent this Idea on WhatsApp, and I really liked that. First, choose the interval, you desire to get gifts. Then choose your good friends and give them 200 or the sum of amount for gift. Ask them to give the gifts to you in proper wrapping at a fix period of time you desire. Let him/her choose the item for you. It is the surprise for you. Whenever you open the box, you will enjoy the gifts. By doing this, you are encouraging your friend to think about you.

Moreover, if you have group of friends and all are agree for this concept, then all can give gifts to each other. Then you don’t have to pay for you. You are buying gifts for your friend and your friends are buying gifts for you. All will get surprise gifts and the main thing is that, all will have to think about likes and dislikes of their friends before buying gifts.

 

” कुछ पाने के लिये कुछ देना तो पड़ता ही है ” – मुश्कुराइये आप 21मी सदीमें जी रहे है.

 

Bharat Yatra By Kailash Stayarthi

” Surakshit Bachpan srakshit Bharat is the theme of the Yatra. “

Mr. Satyarthi has started a war against child labor, Abuse and Trafficking. Here is his words.

I declare a war on Child Sexual Abuse and Child Trafficking. I refuse to accept that the innocence, smiles and freedom of our children keeps getting stripped and raped every single minute!  I announce today history’s biggest social mobilization, the Bharat Yatra.

I refuse to accept and let perpetrators go free and fearless and the victims continue to live in fear. This is not an ordinary crime the children face. It is a moral epidemic haunting our country and the world. We cannot accept this. We have to break our silence as a nation. We have to raise our voice, united as a nation, to stop this menace.

I have been thinking for a long time about this. I spoke to my friends, fellow Noble Laureates, my well wishers, faith leaders of all faiths and realized how effective it could be when I go across the nation and try to awaken the consciousness of the people of my country.  People that I met told me that what I am doing is something not other Laureates have done. I told them that I am not going to remain silent. I fought against child labour and I fought against lack of access to education.

We should create a society where daughters and sons feel free to walk, talk, feel free to share with their parents if anything goes wrong in their life. If relatives and family members are committing a crime against the child, that should be brought to light. We should not leave any stone unturned. This is a war I want to fight.

Children are being sold for Rs. 20,000. When I speak to victims’ families they ask me with anguish how are we getting sold cheap. Even animals are sold for a higher price. Are our children worse than animals? Let us rise above all politics and religion to put an end to this menace. These children don’t belong to any religion, caste or creed. They are being targeted because they are children and they are helpless. I want to save the future generation of this country. By doing that, I am pledging to save the nation and save our future.

I appeal to each and every citizen of this country to join me for the sake of your daughter and son. It’s a moral epidemic. It can capture everyone. I promise we will fight this menace together. We are going to put an end to this. I call upon you to join me. You are not doing this for me, you are doing this for a better future for your children.

I would like to see a strong law against child trafficking. Awareness and public action needs to help in strengthening the law. One crore people will take the pledge to the end the violence against children through the Bharat Yatra.  Surakshit Bachpan srakshit Bharat is the theme of the Yatra. I have tremendous pride in announcing this. The Yatra will start on September 11th from Kanyakumari and end in Delhi on the 15th of October. I invite the media to be our partners in this war against rape, sexual assault and violence, trafficking and all forms of violence against children. I’m happy that the Prime Minister Narendra Modi ji has offered his support for the Yatra.

Child Marriage

Last week I read some interview and press release of Mr. Satyarthi. So, I feel to share.

“Child Marriage” – in India has been practices for centuries, with children married off before their physical and mental maturity. They are force to get married at the age of 10 to 14. The ratio of child marriage is most probably higher in the rural areas. At this age, children have no any idea about the marriage, and what is the responsibilities.

Analysing the reason behind child marriages, the NCPCR report states that girls in particular are married off because they are considered as ‘paraya dhan’ or somebody else’s wealth, and is often used by families to ensure that the girls is protected from premarital sex, pregnancy outside of marriage and the need to preserve ‘family honour’. I know so many couples, who got married at the age of 10 to 12. Some of them are my friend. I asked him, so he told “I don’t know”. I have also seen and adverse effect of this. If, a boy got married at the age of 10 to 14, then he and his family will feel secure, that although boy will not study and got a better job, he has a wife.

Mr. Satyarthi has started a campaign against the children’s right. Here are few words of him. “Child marriage is one of the biggest forms of societally sanctioned sexual, physical and mental abuse of young children. The practice of child marriage has time and again received been strongly opposed by government institutions as well as civil society. And yet, as India grows economically prosperous, its future continues to fall prey to illegal, under-age civil unions,”.

Several studies indicate that one of the strongest factors that force people into marrying off their children is poverty. This is true, especially in the cases of the girl child, where they are seen as a liability to their family.

The weak implementation of the prohibition of Child Marriage Act 2006 (PCMA) is another contributing factor to the growth of these marriages. There is limited understanding of the law and very little understanding of the functioning of the law or consequences of the act.

Mr Satyarthi said, “Children should be playing sports and studying hard. They should not be pushed to marry. We should not turn a blind eye to this growing problem. The time has come for the whole country to take a strong stand against this practice of child marriage. Madhya Pradesh has already made a good beginning to end this social evil.”

Society at large needs to be educated on the numerous problems associated with child marriage and the society must be made aware of the pitfalls that dot the lack of education in the state. Unless a strong stand against this regressive practice is taken, there will be no end in sight to the menace of child marriage in this country. Child marriage should have no place in 21st century India.

“ Let the children play and study till age of 18 to 21, and then let them decide, when and to whom they should marry.” – We are in 21st Century.

We, as a society should take a stand to stop child marriage.

Vitamin She

લીંબુ માંથી રસ મળે અને રસ માંથી વિટામિન સી મળે. આતો બધાને ખબર જ છે. પણ એક છોકરાને એ વિટામિન સી કરતા વિટામિન શી ( She) ની વધારે જરૂર પડે છે. પણ મળ્યા પછી જો એનો અતિરેક થાય તો કેવું થાય એના વિશે હમણાં જ તાજી આવેલી અમદાવાદ ના લોકપ્રિય આર.જે. ધ્વનિત ની #VitaminShe જોવા જેવી છે.

મેં પહેલા પણ મારા બ્લોગમાં ગુજરાતી ફિલ્મો વિશે લખ્યું હતું તેમ, અત્યારે ગુજરાતી ફિલ્મો નો રાફડો ફાટ્યો છે. પણ હવે એની ક્વોલિટી સારી થતી જાય છે, એ પણ એક હકીકત છે. છેલ્લા કેટલાય વર્ષોથી ગુજરાતી ઇન્ડસ્ટ્રી જોડે ગણી ગાંઠી સારી ગણાતી ફિલ્મો હતી. પણ છેલ્લા 6-7 વર્ષ માં ઘણી એવી સારી ફિલ્મો આવી ગઈ, કે જો આપણે કોઈ હિન્દી ફિલ્મ જોવાની છોડીને ગુજરાતી ફિલ્મ જોવા જઈએ તો આપણને પૈસા અને સમય બંનેનું પૂરતું વળતર મળી રહે. ફિલ્મની ક્વોલિટી, સ્ટોરી, સોંગ્સ, ભાષા, વેશભૂષા એમ દરેક ક્ષેત્રમાં બદલાવ આવી ગયો છે. બોલીવૂડના પ્રખ્યાત સિંગર એન્ડ મ્યુઝિક કોમ્પસર પણ ગુજરાતીમાં કામ કરવા અને બેસ્ટ આપવા તત્પર છે.

હવે આજે એક્સક્લુસીવલી જેની વાત કરવી છે, એ છે અમદાવાદના પ્રખ્યાત આર.જે ધ્વનિત ની ડેબ્યુ ફિલ્મ ‘વિટામિન શી’ ની. જેને આપણે રોજ રેડિયો પાર સાંભળતા હોઈએ તેને જોવાની કદાચ મજા આવે, કદાચ ના પણ આવે. કેમકે આપણે અવાજ પરથી અમુક વાર વ્યક્તિ ની પર્સનાલિટી ધારી લેતા હોઈએ છે. પણ આ ભાઈને જોવાની મજા આવી. આ તેમની પહેલી ફિલ્મ હોવા છતાંય ક્યાંય એવો અણસાર આવતો નહોતો. એક્ટિંગ ખરેખર સરસ કરી છે. હું તો માનું છું કે હજી બીજી સારી ગુજરાતી ફિલ્મો કરવી જોઈએ. એમ પણ ફિલ્મ ઇન્ડસ્ટ્રીમાં રેડીઓ જોકીઓને સારો એવો રિસ્પોન્સ મળે જ છે ને ?

હવે પાછા ફિલ્મની વાત પર આવીએ તો, ગુજરાતી ફિલ્મનો એક ફાયદો એ છે કે, આપણે એની સ્ટોરી તેમજ લોકેશન સાથે આસાનીથી કો-રિલેટ કરી શકીએ છે. આ ફિલ્મના દરેક પાત્ર જીગર, વડીલ, મન્યો, એડમીન દરેક રિયલ લાઈફ ઓબ્સેર્વેશન પરથી જ બનાવેલા લાગે છે. અને દરેક ટોળકીમાં આવા ભાઈબંધો તો હોય જ. અને ગર્લ ફ્રેન્ડ પણ આવા વાંધા પાડતી જ હોય. વડીલની સલાહો તો જોરદાર જ હતી, અને તેમના એક્સપ્રેશન થી જ એક વાર તો હસવું આવી જાય. (જે લોકોએ સ્મિત પંડ્યા ના યુ-ટ્યુબ પર વીડિયો નહીં જોયા હોય તે કદાચ આમને બૌ નહીં ઓળખતા હોય ). મન્યાની લાફા ખાવાની ટેવ, અને તેની બોડી એક્સપ્રેશન જબ્બર. એડમીન ફિલ્મમાં ખૂબ ઓછું બોલે, પણ બોલે ત્યારે જબરૃ બોલે છે. ખરેખરમાં 10 માંથી 5 લોકો તો રિયલ લાઈફમાં આવા જ હોય છે. જ્યારે પણ સીનમાં એડમીન હોય ત્યારે એના કૈક બોલવાની રાહ જોવાતી હતી. હવે આ બધાની વચ્ચે પોતાની પહેલી ફિલ્મ કરતો જીગર પણ સારી એવી કોમેડી અને એક્ટિંગ કરે છે. પહેલી ફિલ્મ હોય અને એમાં પણ આટલા ખેરખાઓ ની વચ્ચે પોતાની છાપ છોડવી એ જ ખૂબ મહત્વની વાત છે.

આશિષ કાક્કડ સાહેબ થોડાક જ સીનમાં છે, પણ એમને જોવાની મજા આવે છે. તુષાર શુક્લ સાહેબ પણ બે સીન માં આવે છે, જેમાં પહેલા સીનમાં તો જરાક ઝલક જ બતાવી, પણ થોડો અંદાજો આવ્યો હતો, પણ છેલ્લે જ્યારે પ્રત્યક્ષ આવ્યા ત્યારે તેમણે ‘I Love you’ ની વ્યાખ્યા કરી એ ખૂબ જ ગમી. સોંગ્સ બધા જ સરસ છે. પણ મારું ફેવરિટ “પ્રેમ છે” અને શરૂઆતમાં આવતું એક બોલાયેલું સોન્ગ. ( હા, બોલાયેલું, ધ્વનિતના જ અવાજમાં ).

ઓવરઓલ ફિલ્મ ખરેખર સરસ છે. અરે તેમાં એક હિરોઇન પણ છે, અને તે પણ સારી એવી એક્ટિંગ કરી જાણે છે. જોજો… આ કાઈ રીવ્યુ નથી પણ મેં જોયી, ગમી એટલે લખ્યું.

બેસ્ટ ઓફ લક ધ્વનિત….

ચાલ પલળીએ…

આભે બંધાય વાદળના માંડવા,

સૂરજને પણ ક્યાં દે છે એ નીકળવા !

એ તો મસ્ત બની વરસે છે ધરતી પર,

શુ એ વરસે છે ખાલી ધરતીને ભીંજવવા ?

ના રે ના.. એ તો આવે છે આપણને ભીંજવવા,

પણ માણસ નથી દેતો પોતાને ભીંજવવા.

એ મજબુર છે એની બચવાની ટેવથી,

ઉનાળામાં ગરમીથી, શિયાળામાં ઠંડીથી બચ્યા,

મારે છે વલખા ચોમાસામાં પણ બચવા વરસાદથી,

પણ મેહુલો કાઈ થોડો કોઈના રોકે રોકાય …

એ તો બસ મન મુકીને વરસે જ જાય.

હોય એવા ઘણા અભાગીયા જે છત્રી શોધવા જાય,

વરસાદ વરસે ત્યારે છત્રી-રેઇનકોટ ભાડમા જાય,

જો એ પહેરુ, તો મારી વરસાદમાં ન્હાવાની મજા જાય.

મજા તો ત્યારે આવે, જ્યારે મારી સાથે મારી સંગીની પણ ભીંજાય.
~ સુશાંત ધામેચા

ઘડિયાળ વગરનો સમય

આજની ફાસ્ટ લાઇફમાં આપણે બધા ઘડિયાળના કાંટે ભાગીએ છે. સવારના એલારામથી જ ઘડિયાળની ગુલામી ચાલુ થઇ જાય છે. સમયનું મેનેજમેન્ટ આજના જમાનામાં ખુબ મહત્વનું થઇ ગયું છે. સમય પ્રમાણે આપણો નિત્યક્રમ રોજ જ નક્કી હોય છે. યાદ ના રહે તો અત્યારે તો એન્ડ્રોઈડ એપ્લીકેશનો પણ એટલી બધી આવી ગઈ છે કે તમે કહો ત્યારે બુમો પાડીને યાદ કરાવે. પણ પહેલાના જમાનામાં આટલીબધી સગવડતાઓ નહોતી. પહેલાના લોકો સુરજ નો પડછાયો જોઇને સમયનું અનુમાન લગાવી શકતા હતા. અત્યારેતો અમુક વાર આપણને ઘડિયાળ પર પણ વિશ્વાસ નથી આવતો, એમ થાય કે “ લે હજી ૯ જ વાગ્યા છે? કે એમ થાય કે લે ૯ વાગી ગયા ?? “

આ એટલા માટે યાદ આવ્યું કે, હમણાં થોડા સમય પહેલા “ અર્ધી રાતે આઝાદી” નામની એક બુક વાચવાની ચાલુ કરું હતી. એ બુક ફેસબુક ઉપર મોરબીના વિજયભાઈ એક પુસ્તક ભેટ યોજના ચલાવે છે, એમાં મને લાગી હતી. ( આના વિષે મેં મારા આગળના એક બ્લોગ “ એક અનોખી પહેલ ભાગ-૨ “ માં લખ્યું છે ) એ બુકમાં જ્યારથી અંગ્રેજોએ ભારતને આઝાદી આપવાનું નક્કી કર્યું, ત્યારથી લઇને છેક આઝાદી મળી ત્યાં સુધીની એક એક દિવસની ઊંડાણથી વિગતો છે. હવે આ વાંચતો હતો એ સમયગાળા દરમ્યાન કેટલાય વખતથી વાચવાની ઈચ્છા હતી એ ખુશવંત શીંઘ ની એક સત્ય ઘટના પર આધારીત નવલકથા “ ટ્રેન ટુ પાકિસ્તાન” વાચવાની ઈચ્છા હતી, એ મળી ગઈ. પછી તો જેવી “અર્ધી રાતે આઝાદી” બુક પૂરી થઇ કે “ટ્રેન ટુ પાકિસ્તાન” વાચવાની ચાલુ કરી.

આ બુકમાં સિંઘ સાહેબે ભારત ના પંજાબ ના સરહદી વિસ્તાર ના એક નાના ગામ “મનોમજરા” ની વાત કરી છે. જયારે ભારત અને પાકિસ્તાન ના ભાગલા થયા ત્યારે ત્યાની સ્થિતિ અને સંજોગો વિષે ઊંડાણમાં લખ્યું છે. પણ એમણે ગામનું અને ત્યાના લોકોના નિત્યક્રમ નું વર્ણન કર્યું એ આજે અહી લખવું છે. તો હવે પછી ના બધા જ શબ્દો ખુશવંત શીંઘ સાહેબ ના પોતાના….

This slideshow requires JavaScript.

ગામમાં વધારે પેસેન્જર ટ્રેનો નથી ઉભી રહેતી. એક્ષ્પ્રેસ ટ્રેનો તો ક્યારેય નહિ. અહી બે જ ધીમી પેસેન્જર ટ્રેનો ઉભી રહે છે. એક દિલ્હી થી લાહોર જાય, તો બીજી લાહોર થી દિલ્હી. લાહોર વાળી ટ્રેન સવારે થોડીક મીનીટો માટે માંનોમાંજરામાં મુકામ કરે અને દિલ્હી જતી ટ્રેન સાંજે થોડી વાર માટે અહી ઉભી રહે. આ સિવાય બીજી ટ્રેનોને જયારે આગળ સિગ્નલ ન મળે ત્યારે નાછુટકે અહી ઉભા રહેવું પડે.પણ તોય કેટલીક ગાડીઓ માંનોમાંજરાની કાયમી ગ્રાહક ગણાય ને એ કાયમી ગ્રાહક એટલે માલગાડી. સ્ટેશનમાં કોઈને કોઈ માલગાડી પડી જ હોય. પણ મજાની વાત તો એ છે કે ગામમાં ભાગ્યે જ કોઈને સમાન મોકલવાનો હોય કે કોઈનો સમાન આવક્નો હોય. બસ, સ્ટેશનના સાઈડીંગ પર વેગનો પડ્યા રહે.વેગનો છુટા કરાય ને નવા વેગનો જોડાયા કરે.

છતાં, મનોમજરામાં ટ્રેનો નું ભાર મહત્વ. મસળકુ થાય એ પહેલા જ લાહોર જાતે મેલ ગામમાંથી પસાર થાય ને પુલ પરે પહોચતાની સાથે જ બે મોટી મોટી વ્હીસલો વગાડી ગામને ઊંઘમાંથી ઉઠી આળસ મરડવા ઉભું કરી દે. બાવળના વૃક્ષ પર કાગડાઓ કાંવ-કાંવ કરવા લાગે. ચામાંચીડ્યા પીપળાના વૃક્ષ પર ફરવા લાગે ને ડાળીઓ પર લટકવા માટે ઝઘડ્યા કરે. મસ્ઝીદના મુલ્લા ને ખબર પડી જાય કે સવારની દુવાનો સમય થઇ ગયો. એ જલ્દી જલ્દી હાથ-મો ધોઈ, મક્કા બાજુ મોં રાખી ઉભો રહે ને કાન પર આંગળીઓ રાખી મોટેથી બુમ પડે ‘ અલ્લાહ-હો-અકબર’. મુલ્લાનો અવાજ સંભાળતા જ નજીકના શીખ ગુરુદ્વારનો પુજારી ઉઠી જાય ને ગુરુદ્વારાના આંગણામાં આવેલા કુવામાંથી પાણીની ડોલ ભરી પોતાના ડીલ પર રેડી લે. ન્હાતો જાય એન ભજનો લલકારતો જાય.

૧૦:૩૦ વાગ્યાની સાથેજ દિલ્હીથી આવતી પેસેન્જર ટ્રેન મનોમજરાની જીંદગીમાં પ્રવેશે. ગામના લોકોતો એ પહેલેથી જ પોતાના નીરસ કામોમાં પરોવાઈ ગયા હોય. પુરુષો ખેતરમાં કામે લાગી ગયા હોય ને સ્ત્રીઓ ઘરકામ માં વ્યસ્ત થઇ ગઈ હોય.છોકરાઓ ઢોરોને ચરાવવા માટે નદીકિનારે પહોચી ગયા હોય. કોશ સાથે જોતરાયેલા બળદો ગોળ ગોળ ફર્યા કરતા હોય ને કોશ કણસ્યા કરતો હોય. મકાનોના છાપરા પર ચકલીઓ એ ઉડાઉડ કરી મૂકી હોય ને બધા વચ્ચે ચામાચીડિયા પંખો સંકેલીને સુઈ ગયા હોય.

મીડ-ડે એક્ષ્પ્રેસ નીકળે ને મનોમજરા તન તોડી નાખે એવી મહેનત માંથી બે ઘડી આરામ કરી લે. પુરુષો અને છોકરાઓ ખાવા માટે ઘરે પાછા ફરે. પેટની ભૂખ શાંત કર્યા બાદ, પુરુષો પીપળના છાયડે બેસી ગપ્પા મારવા લાગે. કેટલાકને ઝોલા આવવા લાગે તો કેટલાક વળી બે ઘડી નીંદરેય ખેચી લે.છોકરાઓ ન્હાવા માટે પાડા લઈને તાલાવે પહોચી જાય, ને પાડાની પીઠ પરથી પાણીમાં ધુબાકા મારે. છોકરીઓ ઝાડના છાયે બેસી રમ્યા કરે. કોના ઘરે બાળકનો જન્મ થયો, કે કોના લગ્ન થયા, કોણ લગ્ન ને લાયક થઇ ગયું છે, કે કોણ મારવાની ઘડીઓ ગણી રહ્યું છે એની વાતો કર્યા કરે.

સાંજ પડતા જ લાહોર થી પેસેન્જર ટ્રેન ગામે આવી ચડે ને લોકો ફરીથી કામે વળે. દિવસ આકો ચરવા માટે બહાર લઇ જવાયેલી ગાયો અને ભેસોને પછી લાવાય ણે ઘરમાં બાંધી દેવાય. સ્ત્રીઓ રાતનું ભોજન તૈયાર કરવા લાગી જાય. સાંજે આખું કુટુંબ છત પર ભેગું થાય, ણે ઉનાળામાં તો અહી જ મીઠી નીંદર ખેચાય. પુરુષો દિવસભરનો થાક રાતે ખાટલા પર બેઠા બેઠા ખાવા પર ઉતારે ણે શાક-રોટલી સાથે કઢેલા દુધના સબડકા લે. ભરપેટ ખાધા બાદ એ જ ખાટલા પર બેઠા બેઠા ઊંઘવાના સમય થવાની રાહ જોવાય. રાતે માલગાડીનો અવાજ સંભળાય ને લોકો એકબીજાને શુભરાત્રી કહેતા હોય એમ ‘માલગાડી આવી ગઈ’ એવું કહે. આ બાજુ મુલ્લા ફરીથી હોય એટલું જોર લગાવીને બુમ પાડે ‘અલ્લાહ-હો-અકબર’ ને મુસલમાનો છત પરથી ‘આમીન’ નો હોકારો પાડે. શીખ નાનું કુંડાળું રચીને બેઠલા ને ઝોલા ખાતા પુરુષો અને સ્ત્રીઓ વચ્ચે ભજનો લલકાર્યા કરે. બાવળના ઝાડ પર કાગળના કાંવ-કાંવ ધીમા પડી જાય ને ચામાચીડિયા ફરીથી ગામમાં ઉડવા લાગે. આ બધા વચ્ચે માલગાડી સ્ટેશન પર આવે ને એનું એન્જીન સાઈડીંગ પર વેગન બદલવા આગળ-પાછળ થયા કરે. ગામના બાળકો ઊંઘી ગયા હોય ત્યારે ગાડી ઉપડે અને પુલ પરથી ભારે અવાજ કરતી પસાર થઇ જાય. આ જ ગામની જિંદગી. ગામનું આ જ જીવન.

આવું હતું મનોમજરા ગામ. આતો એક ગામની વાત થઇ, પણ આઝાદી વખતે જયારે ઘડિયાળો એટલી હાથવગી નહોતી ત્યારે લોકો આવી નિશાનીઓથી જ સમયની જાણકારી મેળવતા હતા. આ સિવાય પણ બીજી અમુક રીતે તેઓ જાણકારી મેળવતા હતા. ફોટાઓ પરથી વધારે ખ્યાલ આવી શકશે.

This slideshow requires JavaScript.

( ઘણા ઘરડા લોકો તો સૂરજનો પડછાયો જોઇને પણ સમય બતાવી દેતા હતા. હા, ચોક્કસ કલાક ની ખબર ના પડે, પણ ત્યારે લોકોને એટલી ચોકસાઈની જરૂર પણ નોહતી પડતી. )

Pic. Courtesy : Internet

‘ME’ Time

the-importance-of-me-time-2-728

A Day and Night given by the Almighty god and 24 Hrs given by science are accepted by all human being on the earth. As we know that, most successful and the least successful, both have the same time for the day. It is up to them, how they live the day and utilize it. It calls ‘ Time Management ‘, when we utilized full hours of the day to live a life. Everyone of us living for a reason.  Reasons are vary for everyone. But majority of human being thought that the life is just the path from Birth to Death.

But ever we though that, don’t we require few minutes or hour for our self ? Our soul, heart and mind also need attention. I have read somewhere a good word for this time, it is ‘ ME Time ‘. It is time for ourselves. Every one of us should have some quality ‘ME Time ‘ in life, when we can live, how we want . Every one of us need this time, but many can’t recognize this time or can’t manage. It is my personal experience that, if you will pass some ‘ME Time’ during the day, you can spare a quality time to your family for the full day. Yes, I like to read in the morning by sitting in the balcony with a hot tea in one hand and the book in the other. So, every Sunday I spent almost an hour for this and then whole day for the family. All can do this. It is not necessary to read in the morning, it depends on the hobby. Do what you like to do.

Our Swaminarayan spiritual head Shri Koshalendra Prashad  has a very busy schedule for whole day, but he like to do exercise in the morning. So if he has to go for a spiritual tour at 4 in the morning, he start exercising in the morning at 2. He takes lots of photographs on the way to his tour as it is his hobby and shares it on Instagram instantly. Same way our Prime Minister Shri Narendra Modi has also a tight schedule for whole day till midnight. But he likes to do Yoga in the morning, so he manage some time to do that. It is his ‘ME Time’.

Once when, Mr. Obama was in his last days of Presidential job, he was asked that, ‘what will you do, after few days when you will not remain the President of America . ’ That time Mr. Obama said, ‘ On very first Sunday I will wake up late, will not shave my beard and roam In the city by wearing Jeans and T-Shirt.’ This is his ‘ME Time’.  Actually, we saw him many a times eating Burgers in the café with public, playing with the pet and children at the White House.

So, we all have a life, a day and night and 24 Hrs for the day. So, manage to spare some quality time for yourself.  If you will get quality ‘ME Time’, you will surely get quality time for Family and society as well.

સર્કસ – એક યુગનો અંત

‘ અમેરિકાનું પ્રખ્યાત રીંગલિંગ બ્રધર્સ 146 વર્ષે આજે બંધ થવા જઈ રહેલું છે.’

આમતો આ સારા સમાચાર ના કહેવાય, કેમકે એની સાથે કેટલા લોકો સંકળાયેલા હતા ? એ દરેક આજે બેરોજગાર બનશે. સાથે સાથે પ્રાણીઓને રાહત પણ મળશે. જોકે ભારતમાં તો ક્યારનુંય આ લુપ્તાતાના આરે જ છે. અમુક ગામડાઓ સિવાય ક્યાંય એ જોવા મળતું નથી. જોકે ભારતમાં જે સર્કસ થતા તેના કરતાં આ સર્કસ નું કદ ખૂબ ઉંચુ હતું. એની ભવ્યતા ગજબની હતી. પણ આજના સોસીયલ મીડિયાના જમાના માં તેને સર્વાઇવ કરવું અઘરું હતું. ( આમતો સોસીયલ મીડિયાએ ઘણા લોકોને બેકાર બનાવી દીધા છે, અને સાથે સાથે બેક્કાર પણ બનાવી દીધા છે. ). સર્ક્સમાં જે કરતબ બતાવતા હતા એ અત્યારે લોકો ફેસબુક અને યુ ટ્યુબ પર મફતમાં બતાવે છે. ( આપણે મફત જોઈએ છે, પણ એ લોકો તો કમાય જ છે.) જોકર તો અત્યારે દરેક લોકો બની શકે છે. ઓપ્પો અને વિવો જે સેલ્ફીના ફોન નો અતિરેક કરે છે, એનાથી જોકરોનું પ્રમાણ વધી ગયુ છે. ( કોઈએ બંધ બેસતી પાઘડી ના પહેરવી, આ જનરલ વાત છે. )

અત્યારના છોકરાઓને તો સર્કસ કેવું હોય એ કદાચ ખબર જ નહીં હોય પણ 90’s માં તો આની સારી એવી બોલબાલા હતી. રજાઓના દિવસો હોય કે તહેવારો, મેદાનમાં તંબુ બંધાવના ચાલુ થઈ જતા. વાઘ સિંહ ની ગાડીઓ આવતી. જ્યાં સુધી એ તંબુઓ બંધાય ત્યાં સુધી જોકરો ગામમાં ફરીને તેની જાહેરાત કરતા. અને ગામ માં કોઈ ઠીંગુંજી હોય તો એને સર્કસ હોય ત્યાં સુધી કામ મલી જતું. અમારે તો ઘરની પાછળના મેદાન માં જ સર્કસ આવતું, એટલે રાત્રે ધાબમાં સુતા હોઈએ ત્યારે વાઘ સિંહ ના અવાજો સંભળાય. ( બૌ ફાટતી’તી યાર ) એક વાર તો જોવા જવાનું પાક્કું હોય જ. પણ બેસવાનું છેક છેલ્લે પાટિયા પર. ( આગળ વાઘ સિંહ ની બીક લાગતી હતી અને આગળની ટિકિટ પણ વધારે હોય ).

એક સમયમાં સર્કસ પર ફિલ્મો અને સિરિયલ પણ બનતી, અને રાજ કપૂર, રિશી કપૂર, શાહરુખ ખાન, આશુતોષ ગોવારીકર જેવા દિગ્ગજ લોકો તેમાં અભિનય કરતા. આનાથી જ એની જાહોજલાલી માપી શકાય છે.

” સર્કસ તો આજે પણ ભજવાય છે, ફક્ત તંબુઓ બંધાતા નથી. લોકો મન ફાવે ત્યાં અને મન ફાવે તેમ ભજવે છે. ”

~ સુશાંત ધામેચા

ટીવી ની જાહોજલાલી…

 

Onida Television Advertisement of 90’s
Bush Black and White Television

 

 

 

 

 

 

” ભારતમાં ટીવીના દર્શકોમાં 78 ટકાનો ઘટાડો. “ આ સમાચાર વાંચ્યા. મને તો લાગતું હતું કે મેં જ ટીવી જોવાનું ઓછું કરી દીધું છે, પણ હું એકલો નથી. મને ટીવી સામે બેસી રહેવાનો ભારે કંટાળો આવે. હું કોઈ વાર જોવું તો બસ સોંગ્સ જોવું, બાકી મુવી તો મેં છેલ્લે ક્યારે જોયું યાદ નથી. કારણકે એના સિવાયની પ્રવૃત્તિઓ એટલી બધી વધી ગઈ છે, કે એના માટે સમય કાઢવાનું મન નથી થતું. અને કદાચ જો સમય કઢીને મુવી જોવા બેસું તો જાહેરાતનો અતિરેક જોઈને થોડીજ વારમાં કંટાળો આવવા લાગે છે. પણ આત્યારે જ્યારે વેકેશન ચાલે છે, ત્યારે મને ખરેખર ટીવી ની દયા આવે છે. મેં વેકેશનમાં એની જાહોજલાલી જોયેલી છે, અને 90 ના દાયકા વાળા દરેક લોકો આના સાક્ષી હશે જ.

અમારા ઘરે લગભગ 1986 થી ટીવી છે. એ વખતે બુશ કંપની નું બ્લેક એન્ડ વ્હાઇટ ટીવી હતું. અને દૂરદર્શન જ આવતું. અગાસીમાં એન્ટેના લાગવાનું. જેટલી અગાસી નીચી હોય એટલી એન્ટેનાની પાઇપ ઉંચી લગાવવી પડે. રવિવારે પપ્પા અગાસી પર જઈને એન્ટેના ગોળ ગોળ ફેરવીને ઠીક કરે અને હું ટીવી પાસે બેસીને સિગ્નલ કેવો આવે છે એ બૂમ પાડું, ‘ એ આયુ, એ ગયું, બસ-બસ, ચાલશે. ‘. ત્યારે દૂરદર્શન પર મહાભારત ચાલુ થયું. એ વખતે અમારે સોસાયટી માં અમુક ના ઘરે જ ટીવી હતા. તો અમારા ઘરે પણ રાવીવરે મહાભારત જોવા ભીડ થતી. લોકો ટીવી ને પગે લાગતા. એ અરસામાં ટીવીનું વેચાણ પણ વધ્યું હતું અને નવી ચેનલોનું પણ આગમન થયું. હવે એ વખતે મારા એક મિત્રના ઘરે બ્લેક એન્ડ વ્હાઈટ ટીવી હતું, તેને તેની આગળ ભૂરા અને લાલ રંગનો કાચ લાગયો હતો જેથી એ થોડું રંગીન જેવું લાગે. હવે આના પરથી અનુમાન લગાવી શકાય કે લોકો ને ટીવીનું કેટલું ઘેલું હતું.

હવે મારી વાત કરું તો મને પણ ટીવી નું એટલું જ ઘેલું હતું. હવે અમે જુનું બ્લેક એન્ડ વ્હાઈટ બુશનું ટીવી વેચી અને નવું ઓનિડા નું કલર ટીવી વસાવ્યું હતું. એ વખતે ટીવીમાં રિમોટ નોહતા આવતા. અને મને ચેનલો બદલવાની કાયમ ખુજલી રહેતી. એટલે હું પલંગ પર સુતા સુતા પગથી ટીવીની સ્વિચ દબાવીને ચેનલો બદલતો. હવે એ વખતે સીડી, ડીવીડી કાઈ આટલું હાથવગું હતું નહીં એટલે મુવી તો જે ચેનલ પર આવતું હોય એ જ જોવાનું. રોજ સવારે સમેવાળાના ઘરે જઈને પેપર માંથી આજે કાઈ ચેનલ પાર કયા મુવી છે એ લખી લાવું. જો એમા કોઈ સારું મુવી હોય તો મજા નૈતર હરે હરે. વેકેશનમાં આ મારો નિત્યક્રમ રહેતો. હવે એક વખત વેકેશનમાં જ કેબલ વાળાની હડતાલ પડી અને બધી ચેનલ બંધ થઈ ગઈ. એટલે આપણે ઘરે કંટાળ્યા. પપ્પા એ દુકાને આવવા કહ્યું, મેં વિચાર્યું ટાઈમ પાસ તો થશે અને સાથે સાથે ખિસ્સા ખર્ચી પણ મળી રહેશે. એ બંને મળ્યું, અને કેબલ વાળાઓની હડતાલ પણ થોડા સમયમાં પતી ગઈ, પણ હવે દુકાન તો રોજ જવું જ પડે એવું થઈ ગયું હતું. એટલે આપણી વાટ લાગી ગઈ.

છતાંપણ ટીવીની મોજ તો ચાલુ જ હતી. અમારું ભાઈબંધોનું એક ગ્રુપ હતું, તેમાં હું, પ્રીતેશ, મિતેષ અને મયંક રોજ મિતેશ ના ઘરે ઉપર ગેલેરીમાં બેસીએ, તેની ડેકમાં સોનુ નિગમનું દીવાના આલ્બમ સાંભળીએ. હવે એ વખતે જો મેચ હોય તો મિતેષ પોતાનું ટીવી ઉપર લઇ આવે. એ વખતે તો 21 ઇંચના પણ ભારે ભરખમ ટીવી આવતા હતા. પણ એ લગભગ રોજ જ તેને ઉપર લાવે અને ફરી પાછો નીચે લઇ જાય. જો મેચ ના હોય તો અમારા કેબલ વાળા ભાઈ એ એક ડિમાન્ડ સોન્ગ ચેનલ ચાલુ કરી હતી. તેમાં ફોન કરીને આપણું ફેવરિટ સોન્ગ વગાડવાની રિકવેશટ કરવાની. એમ તો એના ફોન ના બિલ મોટા અવવા લાગ્યા. એમાં એ વખતે મારુ અને મિતેષનું એક ફેવરિટ સોન્ગ હતું, અદનાન સામી નું ” મુજકોભી તો લિફ્ટ કારા દે “. જ્યારે એ સોન્ગ ડિમાન્ડ ચેનલ પર આવે ત્યારે તે મને મારા ઘરની લેન્ડલાઈન પર મિસ્કોલ મારે એટલે હું એ સોન્ગ જોવું.

પણ આ બધાની એક મજા હતી. આજે તો આવા કશાની જરૂર જ નથી. યુ ટ્યુબ પર બધું હાથવગું થઇ ગયું છે અને  જીયો પર બધી ટીવી ચેનેલો મફત જોવા મળે છે. હમણાં આઇપીએલ ચાલે છે, તો એક વાર હું અમારે ત્યાં વૃંદાવન ગ્રાઉન્ડમાં ટેન્ટ બઝાર ભરાય છે, ત્યાં ટેન્ટ વાળો પોતાના મોબાઈલમાં લાઈવ મેચ જોતો હતો. ત્યાં બહાર એક સેન્ડવીચની લારી વાળો યુ ટ્યુબ પર સોંગ જોતો જોતો સેન્ડવીચ બનાવતો હતો.

છેલ્લે એક વાત કે અમને પરીક્ષા સમયે સજા પણ ટીવી નહિ જોવા દેવા બાબત ની જ થતી હતી અને અમને એનું દુખ પણ થતું હતું. અત્યારે એ સજા મોબાઈલના ડેટા પેક માટે પરિવર્તિત થઇ ગઈ છે.

Neighborhood

“Neighbor is the First Relative “. Actually in Gujarati we are saying that “Pahelo Sago padoshi”. Let me first clarify this sentence.  In the society, I live since my birth I.e. 1985, is a congested. There are 42 raw houses in the area smaller than half of the cricket ground. There is one common wall between the two houses. So, one can easily peek into the neighbor’s home. Even if we talk normally, then also neighbor can hear our conversation without giving special attention. Many of the members of our society can’t live anywhere, other than this society. Or rather I can say, no one other than our society member will accept them. So, there is no any point of Unseen Neighbor in our society.

But, in today’s fast culture, where no one has time for their own family or even for self, no one care about the neighbor. But at our society we do. Still I remember when one of our neighbors was finding a buyer for their house, we, the other society members went to him and urge him to sell the house to a sophisticated family, to whom we can trust.

Because till today, we believe that Dahi only can be made with the yogurt borrowed from the neighbor’s home.  And potato should be borrowed from neighbor’s home only. This is the rules of our society culture.

But now-a-days, the culture is being changed. Everyone wants to live a personal life, means no one wants another person to peek in their life. But really I am feeling it is harmful to our social life. We all are connected to the friends or relatives living thousands of miles away, but we doesn’t know our neighbor, or even we are not trying to get in touch with them. I am writing this because I personally felt this. Several months ago, I went to help my friend in shifting his house holds to the new one at Vadodara. We had transferred all households including refrigerator, wardrobe, bed and many more items to 4th floor. We use both stairs and the lift to shift all the house hold. But I wondered, we took almost 3 hours in shifting and no any single member of the building had open the door to check the activity. Even his future neighbor had also not opened the door once.

What is the meaning of existence of Neighbor, to whom we can’t see? Neighbor culture is almost on the edge of finish line in the city. I will blame social media for the demolition of Neighbor culture. All want to live virtual life. Neighbors are connected to each other, but on the social media. They don’t meet other than any social event. In 90’s when mobile was not in reach of a common man, and so the internet, all were communicated personally.

untitled1

So, step out of the house, see your neighbor. Talk with them. Don’t ask their WhatsApp number, to be in touch personally forever.

 

એક અનોખી પહેલ – ભાગ – ૨

થોડા સમય પહેલા મેં આ મથાળા સાથે એક લેખ લખ્યો હતો. તે વખતે વિષય હતો, ગુજરાત લીટરેચર ફેસ્ટીવલનો. ત્યાં સાબરમતી જેલના કેદીઓને બોલાવવામાં આવ્યા હતો, જેઓ સારી કવિતાઓ લખતા હતા. જેલની જીંદગી, જેલના કેદીઓની જુબાની કવિતાના સ્વરૂપમાં સંભાળવા મળી હતી.ત્યારે તેના વિષે લખવાની ઈચ્છા થઇ હતી અને એક અનોખી પહેલ મથાળા સાથે એ લેખ અને તેઓએ લખેલી કવિતા પણ લખી હતી. હવે આવીજ એક બીજી ખુબ સરસ અને પ્રેરણાદાયી પહેલ જોયી, જાણી અને તેનો લાભ પણ લીધો. એટલે એને વિષે આજે થોડુ વિગતે લખવાનું મન થયું.

ગુજરાતમાં ઘણી જગ્યાએ અત્યારે ‘પુસ્તક પરબ’ ચલાવવામાં આવે છે. નડિયાદમાં ડાહીલક્ષ્મી લાયબ્રેરી દ્વારા આ અભિયાન ચલાવવામાં આવે છે. પણ આજે જેની વાત કરવી છે, તે થોડી તેના જેવીજ યોજના છે. તેનું નામ છે ‘પુસ્તક યોજના’. આનું માધ્યમ સોશિયલ મીડિયા છે. આ યોજના મોરબીના એક સુજ્ઞ વાચક અને દાનવીર વિજયભાઈ ત્રિવેદી ચલાવે છે. તેઓ ફેસબુક પર પોસ્ટ મૂકી જરૂરિયાત વાળા ( વાંચવાના ખપ વાળા ) વાચકોને ઘેરબેઠા પુસ્તક પહોચાડે છે. આમાં મને પણ બે વાર લાભ મળ્યો છે. પછી વિજયભાઈ સાથે વાત કરી અને વિગતે જાણવાની કોશિશ કરી,

વિજયભાઈ મૂળ હળવદમાં વાતની છે, પણ અત્યારે મોરબીમાં જ રહે છે. તે જે અભિયાન ચલાવે છે તેના પરથી મને લાગતું હતું કે તેઓ એક વાચનપ્રેમી હોવા જોઇએ, અને હું સાચો હતો. પણ એ એક વાચક થી ઉપરની કક્ષાના હતા. તેઓ લોકોને વાચતા કરવામાં પણ માને છે. તેમનું ફેસબુક પોસ્ટ જોઇને તો એમ પણ લાગે છે કે એ એક રંગીન મિજાજી માણસ છે. ( હોય જ, અને હોવું પણ જોઇએ ). તેમણે આ અભિયાન ની શરૂઆત તેમની પાસે પડેલા સ્પર્ધાત્મક પરીક્ષાના પુસ્તકો ના વિતરણથી કરી હતી. તેને સારો પ્રતિસાદ મળતા તેઓએ તેઓની અંગત લાયબ્રેરીના પુસ્તકો પણ ફેસબુક ના માધ્યમથી વાચકો માટે ખુલ્લા મુક્યા. આ યોજના ને ખુબ જ સારો પ્રતિસાદ મળ્યો. જેમને ના મળ્યા તેમણે ફોન કરીને વિનંતી કરી, તો વિજયભાઈએ તેમને પોતાના ખર્ચે ખરીદીને આપ્યા. શરૂઆતમાં કુરીયારનો ખર્ચ પણ પોતે ઉઠાવતા. પછી તેની પણ થોડી મદદ મળતી થઇ. સુરતના મારૂતિ કુરિયરના એક ભાઈએ તો આખા મહિના માં મોકલાયેલા પુસ્તકોનો કુરિયર ખર્ચ જ જાતે ભોગવી લીધો. હવે પોતના અંગત સંગ્રહથી શરૂઆત કરનાર વિજયભાઈ ને ઘણા વાચકોએ પોતાના પુસ્તકો પણ લોકો સુધી પહોચાડવાની વિનંતી કરી. મેં પણ મારા બે પુસ્તક તેમના મારફત ઈચ્છુક લોકો સુધી પહોચાડ્યા. તેઓ રેગ્યુલર સવારે પુસ્તકોના નામ લખે અને રાતે નવ વાગે પોતે ડ્રો કરીને વિજેતાઓના નામ નક્કી કરી, બેજે દિવસે એમના નામ ફેસબુક પોસ્ટમાં મૂકી, તેમની ડીટેલ માગવી તેમને કુરિયર મારફતે મોકલી આપે.

હવે આ ભગીરથ કાર્યમાં ઘરવાળાઓ નો સપોર્ટ ખુબ જરૂરી હોય છે. વિજયભાઈ તે પણ ભરપુર મળ્યો છે. એટલે જ તેઓ આટલા સફળ થઇ શક્યા છે. તેમના ઘરના સદસ્યો નવરાશના સમયમાં કુરિયર તૈયાર કરવાના કામ કરી તેમની મદદ કરે છે. આ બતાવતો એક ફોટો તેમણે તેમના ફેસબુક પર મુક્યો હતો.

જો કોઈ પણ આ યોજનાનો લાભ લેવા માંગતા હોવ તો ફેસબુક પર Vijaykumar Ramchandra Ambashankar Trivedi નો સંપર્ક કરી શકે છે. જો તમારી પાસે કોઈ સારા પુસ્તકો હોય તો તમે તેમના મારફતે વાચકો સુધી પહોચાડી પણ શકો છો.

બસ, ફરીથી આવી જ કોઈ અનોખી પહેલ કરનાર વ્યક્તિ કે સંસ્થા વેશે જલ્દીથી જ મળીશું. જો આપમાંથી કોઈ પણ આવી કોઈ પહેલ વિષે જાણતા હોવ, તો મારા બ્લોગ પર મારી ડિટેલ છે. ત્યાં મોકલી શકો છો.

બદલાવ – ખુદથી શરૂઆત…

તમે આમ કેમ કર્યું, તમે આમ કેમ ન કર્યું,

આવી દલીલો કરવાનું કામ તો ઘણા લોકોએ કર્યું,

પણ આ કઈ રીતે કરવું, અને કોનાથી શરુ કરવું,

એ કોઈએ કેમ ના વિચાર્યું?

સહેલા છે લોકોના માથે દોષના ટોપલા નાખવા,

પણ અઘરું છે, એ દોષોને લોકોમાંથી મીટાવવા,

ચાલો આપણે પણ વિચારીએ, કે કઈ રીતે કરીશું બદલાવ,

પણ એક વાર ખુદ થી શરૂઆત તો કરીએ….

                                              —         સુશાંત ધામેચા.

શહેરના મોભાદાર વિસ્તારમાં એક 100 મકાનોની વિશાળ કોલોની હતી. તેમાં દરેક જાતિના અને જ્ઞાતિના લોકો રહે છે. કોલોની ની અંદર જ અનાજ, રોજિંદી જરૂરિયાતની ચીજવસ્તુ અને મોજશોખની વસ્તુઓના સ્ટોર પણ હતા. આમા વિશેષતા એ હતી કે વર્ષો પહેલા, અહીંયા એક સજ્જન હતા, જેમણે અહીં તમાકુ, સિગારેટ વગેરે જેવી કેફીલી વસ્તુઓનું વેચાણ બંધ કરાવ્યું હતું અને લોકોએ એને માનભેર સ્વીકાર્યું પણ હતું. પણ હવે એ વાતને વર્ષો વીતી ગયા અને પેઢી પણ બદલાઈ ગઈ, છતાં પણ આજના સેક્રેટરીએ એ કાયદો રાખેલો જ છે. પણ કોલોનીના અમુક રહીશો સ્ટોર વાળા જોડે મળીને ચોરીચુપેથી કેફી દ્રવ્યો મેળવતા. આ વાતથી ખુદ સેક્રેટરી પણ અજાણ નોહતા, પણ તેમાંથી તેમને પણ હિસ્સો મળતો હતો, એટલે એ આંખ આડા કાન કરતા. અને આ ઉપરાંત જેને બીક લાગતી કે મને કોઈ જોઈ જશે, એ લોકો કોલોની ની બહાર જઈ મોજશોખ કરીને આવતા..

હવે, એક વાર નશીલા પદાર્થોનું વધારે પડતું સેવન કરવાથી અમુક લોકો બીમાર પડ્યા, કોઈનું મોત પણ થયું. એટલે કોલોનીના અમુક રહીશોએ સેક્રેટરીને એની કમ્પ્લેન કરી, કે આમ અંદરખાને ચાલતા વેચાણ ને બંધ કરો. સેક્રેટરીએ પણ આવું કારવાનની બાંહેધરી આપી. પણ આ ચાલતું જ રહ્યું. લાંબા સમયે અમુક લોકોને આની લત લાગી ગઈ અને ઘર-પરિવાર પણ ખોવાનો વારો આવ્યો. ફરી પાછું અમુક વર્ગ કે જેમના ઘર-પરિવાર નષ્ટ થવાના આરે હતા, તેમને સેક્રેટરીને આવું વેચાણ કડક રીતે બંધ કરવાની રજુઆત કરી. પણ આમાં સેક્રેટરી કાયદા પ્રમાણે દંડ થી વધારે કશું કારી શકે નહીં. એટલામાં સેક્રેટરીને તેમના એક મિત્રએ કહ્યું, કે તમે તે લોકોને કહી દો, કે તેઓ પોતે તેમના સમાજમાં જાગૃતિ કેમ નથી ફેલાવતા? ત્યારે સેક્રેટરીએ તેના મિત્રને કહ્યું કે, મિત્ર તારી વાત સાચી છે, પણ જો હું એમને એમ કહું તો ફરી વખતની સેક્રેટરીની ચૂંટણીમાં મારા પદ નું જોખમ છે. એટલે એને આશ્વાસન આપવું એમાજ મારી ખુરશીની ભલાઈ છે. ત્યારે એનો મિત્ર એની પર થોડો ઘીન્નાયો અને કીધું કે, મિત્ર જો આ લોકોનું સારું થશે, તો પણ એ લોકો તને ફરીથી સેક્રેટકરી બનાવશે જ ને ? તારી આ નીતી ખોટી છે. તું એ વર્ગનો કોઈ અગ્રણી હોય તેને બોલાવ અને તેને સમજાવ. પણ આ સમયગાળા દરમ્યાન નશીલા પદાર્થના સેવનથી લોકોનું સ્વાસ્થ્ય વધારે બગડી રહ્યું હતું, એટલે એ ચોક્કસ વર્ગનો જ એક વડો આની ફરિયાદ લઈને ગુસ્સામાં સેક્રેટરી જોડે ગયો. તેઓ વચ્ચે થોડી ઉગ્ર બોલા-ચાલી થઇ. સેક્રેટરીએ તેને સમજવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ તે સમજવા તૈયાર ન હતો. પણ એક દિવસ જે વ્યક્તિ કમ્પ્લેન કરવા આવ્યો હતો એનો છોકરો જ એ નશીલા પદાર્થ ખરીદતો એની નજરે ચડ્યો. સાંજે ઘરે બધા બેઠા હતા ત્યારે તેણે તેને શાંતિથી બેસાડીને સમજાયો, કે બેટા, તું આ જે કરે છે, એ સ્વાસ્થ્ય માટે સારું નથી. આનાથી ફક્ત સ્વાસ્થ્ય અને રૂપિયાનો બગાડ જ થાય છે. એને છોડી દે. ત્યારે તો છોકરાને તેના પિતા પર ગુસ્સો આયો, પણ કઈ બોલ્યો નહિ. થોડા દિવસો પછી ફરીથી આવું બન્યું. આ વખતે કોલોની ના સેક્રેટરીએ પણ તેને જોયો. એ દિવસે સાંજે ફરી પાછુ એણે એના છોકરાને સમજાવ્યો. આ વખતે એનામાં થોડું પરિવર્તન લાગતું હતું. એટલામાં જ સેક્રેટરી પણ તેમના ઘરે આવી પહોચ્યા. તેઓ પણ છોકરાને આવા પદાર્થોની આડ અસર વિષે સમજાવવા લાગ્યા. ત્યારે છોકરા એ અને તેના પિતાએ ગુસ્સે થઈને સેક્રેટરીને કહ્યું કે, જો તમે આ બધું જાણો જ છો, તો પછી આને બંધ કેમ નથી કરાવતા? ત્યારે સેક્રેટરી એ કીધું કે ભાઈ મેં તો બંધ કરાવેલું જ છે, પણ અમુક લોકો એને દુકાનદારને વધારે રૂપિયા આપવાની લાલચ આપીને એ વસ્તુ ખરીદે છે. અને દરેક વ્યક્તિ પ્રમાણિક હોય એ સંભવ નથી. ત્યારે પેલો બાપ-દીકરો બંને અકળાઈને બોલ્યા તો પછી અમે શું કરીએ?

ત્યારે સેક્રેટરીએ એકદમ નરમાશથી કહ્યું, જો ભાઈ હું અને મારી કમિટી અમારું કામ તો કરીએ જ છીએ. હા, આમાં કોઈ બેઈમાન હોય એમ બની શકે. પણ જો આપણે આપણા સમાજ ને જ આ વસ્તુઓનું સેવન ન કરવા બાબતે જાગૃત કરીએ તો? દર વખતે કઈ દંડ કે સજા કરવાથી કામ નથી પતી જતું. સમાજમાં તેના વિષે જાગૃક્તા લાવવી અનિવાર્ય છે. જો એ થશે તો, ભલેને કોઈ મફત આપશે તો પણ કોઈ લેવા તૈયાર નહિ થાય, અને એ આપોઆપ બંધ થઇ જશે.

પછી તો બાપ-બેટાએ આ અભિયાન ચાલવ્યુ, સેક્રેટરીએ અને તેમની કમિટીએ પણ સાથ આપ્યો અને એક વ્યસનમુક્ત કોલોની બની ગઈ.

This slideshow requires JavaScript.

( આ વાત અત્યારે દારૂબંધી કડક બનાવવાના સંદર્ભે ચાલતા અંદોલનના સંદર્ભમાં છે. આમતો પહેલી વાર આવી કોઈ સ્ટોરી લખી છે, એટલે ભૂલચૂક બદલ માફ કરજો. પણ પરિવર્તન આપણે  જ લાવી શકીએ. જો તમે સારા માર્ગે ચાલવાનો કે લોકોને ચલાવવાનો પ્રયાસ કરશો, તો બીજા સારા લકો અવશ્ય તમને મદદ કરશે જ. પણ બસ ખાલી કોઈની ઉપર અપેક્ષા રાખીને બેસી રહેવાથી કોઈ કામ થતું નથી. આપણા પરિવાર, સમાજ માટે આપણે જ આગળ આવવું પડે. સમાજમાં જાગૃક્તા લાવવી પડે.)

 

ટૂંકું ને ટચ…

અત્યારે વ્હોટ્સએપમાં મેસેજ આવતા હોય છે, તેમાં દર 15-16 લીટી પછી see more લખેલું હોય, એ દબાવો એટલે ફરી પાછું આવું બે ત્રણ વાર થાય. એટલે હું પહેલા એ મેસેજ ને સ્ક્રોલ કારી ને જોઈ લઉં કે કેટલો લામ્બો છે. વચ્ચે વચ્ચે થોડો વાંચું, જો રસ પડે તો ફરી પહેલેથી વાંચવાનો, નહીંતર ખાલી રામ-રામ. એમ જ મને ફિલ્મ પણ એક બેઠકે આખી જોવાનો કંટાળો આવે છે. ( હા થિયેટર માં જોવા ગયા હોય તો વાત અલગ છે. ) જો હું ઘરે લેપટોપમાં મુવી જોઉં તો 2 કલાકનું મુવી હું 2 થી 3 દિવસે પૂરું કરું છું. એ પણ જો રસ પડ્યો હોય તોજ, બાકી તો એક વાર 15-20 મિનિટ જોયા પછી આખું જોવાનું ટાળી દઉં. જો મને સળંગ 2 કલાક ચોપડી વાંચવાનું કહો તો વાંચી શકું, પણ મુવી આપણા કામનું નહીં. એટલે હું યુટ્યુબ પર ટૂંકી ફિલ્મો શોધતો હોઉં. પણ એના વિશે વાત કરતા પહેલા મારે આ ટૂંકું અને ટચ વિશે થોડી વાત કરવી છે.

ગયા વર્ષે અમદાવાદ ગુજરાત લિટરેચર ફેસ્ટિવલ માં એક વિષય પર ડિબેટ હતી, ‘સાહિત્ય અને ફિલ્મો’. આ ડિબેટ માં સાહિત્યના બદલાતા પ્રકાર વિશે ચર્ચા હતી. પ્રાચીન કાળમાં કે જ્યારે કાગળની શોધ નહોતી થઇ ત્યારે વેદો વિદ્વાન પંડિતો ગાઈ ને કે બોલીને તેને બીજા સામાન્ય લોકો સુધી પહોંચાડતા. પછી જ્યારે કાગળની શોધ થઈ ત્યારે એ બધા વેદો લખાયા અને એ સિવાય પણ ઘણું સાહિત્ય લખાયું, અને એટલું જ સાચવાયું. પકન સમય બદલાતા તેનું પણ ડિજિટલ રૂપ આયુ અને તેના કાળ પણ નાના થતા ગયા. અત્યારના કોઈ જુવાન છોકરાને વેદ વાંચવાનું કહો તો, એની શુ હાલત થાય એ આપણે ધારી શકીએ છે. એ જ રીતે સરસ્વતીચંદ્ર જેવી દળદાર નવલકથાનું ફિલ્માન્તરણ થયું અને આજની નવી પેઢી ને પણ એમાં રસ પડ્યો. એવી જ રીતે નાવલકથાઓનું સ્થાન ટૂંકી વાર્તાઓએ લીધું, અને ચોપડીઓનું સ્થાન મોબાઈલ એપ્લિકેશન અને કિન્ડલ જેવી ટેક્નોલેજીએ લઈ લીધું. કારણકે લોકોને ટૂંકું અને હાથવગું જ વાંચવાની આદત થાઈ ગઈ, કેમકે આજના ફાસ્ટ જમાના માં દરેકની પાસે સમયની અછત છે.

હવે પાછા મુદ્દા પર આવી જઈએ. મારે આજે વાત કરવી છે શોર્ટ ફિલ્મોની. જેમ પહેલા ફિલ્મો સાડા ત્રણથી ચાર કલાકની બનતી હતી અને અત્યારે બે કલાક ના સમય પૂરતી સીમિત થઈ ગઈ છે. (મને તો આ પણ મોટી લગે છે, હા, કોઈ સારો વિષય હોય તો વાત અલગ છે.) પણ આ બધાની વચ્ચે અમુક ફિલ્મ નિર્માતાઓ એવા પણ છે જેઓ શોર્ટ ફિલ્મો બનાવે છે અને એ ફિલ્મો 10 થી 15 મિનિટમાં જ ખૂબ મહત્વનો મેસેજ આપીને આપણને વિચારતા કરી મૂકે છે. હમણાં થોડા દિવસો પહેલા યુટ્યુબ પર બે-ત્રણ આવી જ શોર્ટ ફિલ્મો જોયી. તેમાની એક હતી, પિયુષ મિશ્રા દ્વારા અભિનીત ‘કથાકાર’. તેની વાર્તા જુના થિયેટરમાં રીલ ચલાવતા કર્મચારીની છે. એ થિયેટરના મલિક પોતાના થિયેટરને ડિજિટલ કરવાની વાત કરે છે, અને આ રિલમેન ને નોકરી માંથી છૂટો કરે છે. પછી હતાશ થઈને તે પોતાના અંતરિયાળ ગામડામાં જઈને ત્યાંના છોકરાઓને વાર્તા કહેવાનું કામ કરે છે. તેમની એક્ટિંગ માટે તો કોઈ શક કરી જ ના શકાય. અને વળી આ ફિલ્મ વહીસલિંગ વુડ્સે (સુભાષ ઘાઈ ની ઇન્સ્ટિટ્યૂટ ) બનાવેલી છે, અને આને કેટલાયે એવોર્ડ પણ મળેલા છે. અહીંયા એની યુટ્યૂબની લિંક આપું છું.

Kathakar – A Short Film

Kheer – A Short Film

આ સિવાય TVF જેવી એપ્લિકેશન પાર આવતી શોર્ટ સિરિયલ વિશે તો બધાને ખબર જ હશે. એમાં પણ ભારોભાર ટેલેન્ટ ભરેલું છે, પણ તે ખાસ યુથ ઓરિઇન્ટેડ હોય છે. કેમકે ત્યાં પહેલાજ નિહલાની સાહેબ ની બહુ પહોંચ નથી. નહિતર ત્યાંતો ડાયલોગ કરતા બીપ નો અવાજ વધી જાય. પણ અમુક વાર એવું લાગે કે આવી શોર્ટ ફિલ્મોના કલાકારો જો મોટા પડદે આવે તો ખરેખર મોટા કહેવાતા સ્ટાર્સને ભારે કોમ્પિટિશન આપી શકે.

( આમતો લેખનું નામ છે ‘ટૂંકું ને ટચ’ પણ લેખ થોડો મોટો થઇ ગયો. )

ચાલ ઝઘડીએ…

હું અને તું, પ્રેમ કરીએ છીએ,

કેમકે આપણે ઝઘડીએ છીએ…

ઝઘડ્યા પછી મનાવવાની કોશીશ,

કરીએ છીએ હું અને તું,

કેમકે આપણે પ્રેમ કરીએ છીએ…

ઝઘડા પછી પ્રેમ, અને

પ્રેમ માટે ઝઘડો કરીએ છીએ,

હું અને તું…

બહુ થયું પ્રેમનું ગળપણ,

બેલેન્સ કરવા જોડે જોશે થોડી તીખાશ,

ચાલ ઝઘડીએ હું અને તું…

આપણે ઝઘડીએ છીએ,

એટલે જ થાય છે પ્રેમની કદર,

નહીતર, ક્યાંથી ઓળખેત એકબીજાને,

હું અને તું…

અંત સુધી પ્રેમ કરવાં તો રહીશું,

હું અને તું જ…

તો ચાલને આજે થોડું ઝઘડીએ….

                                                   —        સુશાંત

ચલતી કા નામ જિંદગી

સવારનો સમય હોય એટલે બધા પોત પોતાના નોકરી, ધંધે, સ્કુલે કે જ્યાં જવું હોય ત્યાં જવાની તૈયારી કરતા હોય. અને દરેક પોતપોતાને ગમતા અને ફાવતા વાહનો વાપરતા હોય છે. મારે તો આ રોજ જ જોવાનું થાય, કારણ…. રોજ મારે લગભગ ૧૫ ગામડા વટાવીને ઓફીસ જવું પડે. જોકે મારે મારી સ્ટાફ બસમાં જ જવાનું હોય છે, એટલે બધાજ ગામડાનું સૌન્દર્ય માણવા મળે. હું ઘણી વાર જોતો હોઉં કે, રોજ સવારમાં દરેકનો નિત્યક્રમ એક જેવો જ હોય પણ તેની પદ્ધતિ ગામડે ગામડે અલગ હોય. હા, હું આણંદ થી નીકળું ત્યારે કોઈ બાઈક કે ગાડી લઈને ઓફીસ જતા હોય, સાથે છોકરાઓને સ્કુલે મુકવા લઇ જતા હોય. મોટા છોકરાઓ જાતે સાયકલ લઈને જતા હોય, એનાથી મોટા હોય તો બાઈક કે એકટીવા લઈને જતા હોય. પણ જેમ જેમ આગળના ગામડાઓમાં જતો જાઉં તેમ તેમ આ પદ્ધતિઓ બદલાતી જાય. આજે એ જ વાત કરવી છે, કે ચલતી કા નામ ગાડી તો છે, પણ ચાલતી કા નામ જિંદગી પણ છે.

હવે આણંદથી આગળ નીકળી બંધણી સુધી પહોચતા ઘણા લોકો નોકરી-ધંધે જવા માટે સીટી બસ ની રાહ જોઈને ઉભા હોય. તેમના ટીફીન અને સાથે રાખેલી બેગ કે થેલી પણ શહેર વાળા લોકો કરતા અલગ જ હોય. તેમનો પહેરવેશ પણ અલગ હોય. છોકરાઓ સ્કુલે ચાલીને જતા હોય કાતો તેમના મમ્મી-પપ્પા સાથે ચાલતા જતા હોય અને જોડે એક થેલીમાં ચોપડા હોય. જયારે બીજી બાજુ ખેતી કરનારા લોકો ટ્રેક્ટર લઇને ખેતરમાં જતા હોય. વળી કોઈ ખેતરની રખેવાળી કરવા માટે ખંભા ઉપર લાકડી મૂકી, તેની ઉપર હાથ વીટાળી અને ખેતરની વચ્ચે પડતી સાંકડી કેડી પર ચાલ્યા જતા હોય. મને આ દ્રશ્ય જોવાનું ખુબ જ ગમે. આમાં એક વાર મેં એક જુવાન અને એક ઉમર વાળા બે જણને ખેતરમાં હળ ચલાવતા જોયા. એમાં જે જુવાન છોકરો હતો એ હળ ખેચતો હતો અને પેલા થોડા મોટી ઉમરના ભાઈ પાછળથી ધક્કો મારતા હતા. જેમ શહેરમાં છોકરો તેના પિતાને ધંધામાં મદદ કરે તેમજ તે છોકરો તેના પિતાને ખેતીમાં મદદ કરતો હોય તેવું મને લાગ્યું. આ ઉપરાંત ભરવાડ ગાયો-ભેસો ચરાવા લઈને નીકળ્યા હોય અને રસ્તો બંધ થઇ ગયો હોય તેવા દ્રશ્યો પણ જોવા મળે. અને મારો ટ્રાવેલિંગ સમય સવારે ૭.૩૦ થી ૮.૩૦ નો હોય છે, એટલે આ બધું અચૂક જોવા મળે. આ ઉપરાંત સ્ત્રીઓ ઘરના ફળિયામાં છાણા લીપતી હોય, છોકરાઓ રમતા હોય, ભાભાઓ ખાટલામાં બેઠા બેઠા બીડીઓ પીતા હોય, આવા ઘણા દ્રશ્યો જોવા મળે. પણ રોજ જોવા મળતું એક દ્રશ્ય દિલમાં ડૂમો ભરી મુકે છે. આ બધાની વચ્ચે કેટલાક બાળકો કે જે લગભગ ૮ થી ૧૦ વર્ષ સુધીના હશે, તેઓ સવાર સવાર માં કેડમાં બેડા લઈને પાણી ભરવા જતા હોય છે. અને એથીય વધારે ત્યારે લાગી આવે કે જયારે તેઓ બેડા લઈને જતા હોય ત્યારે ઘરના વડીલ પુરુષો ખાટલામાં બેઠા બેઠા વહટીઓ ( ખોટી પંચાતો ) કરતા હોય.

હવે આ તો રોજનું થયું, પણ એક વાર ગઢડા જવાનું નક્કી કર્યું. એ સારંગપુરથી આગળ આવેલું સ્વામિનારાયણ ભગવાનનું પોતાનું ગામ છે. ( કેમકે ભગવાન છપૈયામાં નથી રહ્યા એટલું ગઢડામાં રહ્યા છે. અને  ભગવાને પોતે કહેલું કે હું ગઢડાનો અને ગઢડુ મારે એ કદી નથી મટવાના, આજની તારીખે પણ તેનું આખું નામ ગઢડા – સ્વામિનારાયણ છે.) મને ત્યાના મંદિર પ્રત્યે પહેલેથી જ ઘણો લગાવ છે. તે આણંદથી લગભગ ૧૯૦ કી.મી. થાય. તો સવારની બસ માં જવાનું નક્કી કર્યું, શરૂઆતની એકાદ કલાકની મુસાફરી તો અંધારામાં જ કરી. અજવાળું થયા પછી રસ્તામાં આવતા ગામડાઓ અને ખેતરોને માણવાનું શરુ કરી દીધું. ત્યાના લોકોની રહેણીકરણી અને બોલી અમારા ચરોતરવાસીઓ કરતા ઘણી અલગ પડે. ત્યાના લોકોનો પહેરવેશ, ભાષા બધું જ અલગ. મેં જોયું ત્યાં લગભગ દરેક ભાભા ( ઘરડા દાદાને અપાતું ઉપનામ ) ના હાથમાં ડાંગ હોયજ. બીજી એક આશ્ચર્યની વાત એ કે ત્યાં ધૂળ ખુબજ ઉડે, તો પણ ત્યાના પુરુષો અને ખાસ કરીને ભાભાઓ સફેદ કપડા પહેરવાનો જ આગ્રહ રાખે. હવે આ બધાની સાથે સાથે ત્યાના લોકોની મુસાફરી કરવાની પદ્ધતિઓ પણ બદલાતી રહે. ત્યાના લોકો વધારે પડતી ૧૧ નંબરની બસ નો ઉપયોગ કરે. ( ખરેખર આવી કોઈ બસ નથી, પણ આતો હું નાનો હતો ત્યારે ઘરે એવું કહેતાકે આપડે તો આપડા બે પગ એટલે ૧૧ નંબરની બસ છે જ ને? બીજા શાની જરૂર છે? ચાલવા માંડો….) અને જો મુસાફરી કરવાની હોયત તો બુલેટ છકડા વધારે વપરાય.

બુલેટની અસલ તાકાત એ છકડામાં ભરેલા લોકો જોઇને લગાવી શકાય. હું ઘણા સમય પહેલા એમાં એક વાર બેઠો હતો, પણ મને તો એ પાછળની બાજુએ નમે એટલે બીક લાગે. પણ એ બધાની પણ એક મજા છે. આ બધું જોતા અને માણતા ક્યારે હું ગઢડા પહોચી ગયો, તેની ખબરજ ના પડી.

આમતો ચાલતી કા નામ ગાડી છે, પણ જિંદગી પણ ચાલતી જ રહે છે ને ? અટકી જાય તો એ જિંદગી ના કહેવાય. એટલે જ તો ….. ચલતી કા નામ જિંદગી…..

 

Picture Courtesy  :  Flickr

સરદાર એટલે સરદાર… અખંડ ભારત ના ઘડવૈયા….


આજથી લગભગ ૨ વર્ષ પહેલા સરદાર પટેલ વિષેની એક બુક “સરદાર એટલે સરદાર “ ખરીદી હતી. ગુણવંત શાહે લખેલી એ બુકમાં તેમના પત્રો, ભાષણો વિષે ખુબજ વિગતમા લખેલું છે. જયારે આઝાદી માટે ગાંધીજી સત્યાગ્રહો કરતા હતા ત્યારે તો સરદાર સાહેબ તેમની સાથે હતા જ, પણ આઝાદી મળ્યા પછી અથવાતો એમ કહી શકાય કે આઝાદી આપવાનું નક્કી કર્યા પછી, ૫૬૫ દેશી રજવાડાઓને ભેગા કરી એક અખંડ ભારત બનાવવું એ ખરેખર લોઢાના ચણા ચાવવા જેવું હતું. એ કામ સરદારે ભારે કુનેહથી અને સમયસર પાર પાડ્યું, આઝાદી મળી ત્યારે ભારતની સ્થિતિ એક એવા ખેતર જેવી હતી, કે જે ખેતર વિશાળ તો હતું, પરંતુ એમાં ગુંઠા બે ગુંઠાના નાના મોટા અનેક ટુકડાઓ હતા. એ એવું ખેતર હતું જેના સીમાડા સ્પષ્ટ ન હતા. પરંતુ અંદર પડેલા ટુકડાઓની ફરતે તો વાડો હતી જ ! સરદારે આવી આડી અવળી પાથરેલી વાડો બહુ ઓછા સમયમાં ભૂસી નાખી અને ભારતના નકશાને જાળવી લીધો.

હવે આ વિલીનીકરણ કરવાના પ્રયત્નોમાં સરદારને માઉન્ટબેટન નો ઘણો સહકાર મળ્યો. વિલીનીકરણ માટેની એક મીટીંગની વાતચીતનો એક અંશ ખુબ સરસ છે.

સરદાર.   :   તમે જો ઝાડ પરથી બધાજ  સફરજન તોડીને ટોપલીમાં મને આપો તો હું લઉં, પણ જો બધાજ                               સફરજન ન હોય તો ન લઉં.                                                                                         માઉન્ટબેટન    : તમે મારે માટે ડઝન તો છોડશો ને ?  સરદાર : એ તો ઘણા કહેવાય, હું તમને બે                                                    આપીશ.                                                                                                                 માઉન્ટબેટન      : બહુ ઓછા કહેવાય.

થોડીક મીનીટો સુધી આ બંને જણ આની પર ચર્ચા કરતા રહ્યા અને છેલ્લે ૫૬૫ માંથી ૬ કરતા થોડાક વધારે પાકિસ્તાનમાં જોડાય એવું ઠર્યું. અને પછી ચાલુ થઇ વિલીનીકરણ ની પ્રક્રિયા.

હવે આમા હૈદરાબાદ, જુનાગઢ અને ભોપાળ જેવા મુસ્લિમ રાજ્યકર્તાઓને પાકિસ્તાનમાં જોડાવાની ઈચ્છા હતી અને ઝીણા તેમને પ્રોત્સાહન પણ આપતા હતા. ભારતમાં ન જોડવા બાબતે ભોપાળના નવાબ અને ઇન્દોરના મહારાજા વચ્ચે સમજુતી થયેલી કે આપણે જે નિર્ણય કરીશું તે સાથે મળીને વિચારીશું. પણ વી.પી. મેનન ની અનેક મુલાકાતો પછી ભોપાલના નવાબે ભારતમાં જોડાવવા માટે સહી કરી આપી, પણ તેણે પંદરમી ઓગસ્ટ સુધી એ વાત જાહેર ન કરવાની સરદારને વિનંતી કરી. આ બનાવ પછી ઇન્દોરના મહારાજાને દિલ્હી જવાનું થયું. એમની ટ્રેન દિલ્હી પહોચી ત્યાં સુધી એમણે નક્કી કરી રાખેલું કે સહી કરવી નથી. દિલ્હી સ્ટેશને પહોચ્યા પછી મહારાજાએ સરદારને સંદેશો પહોચાડ્યો કે તેઓ મહારાજને મળવા ઈચ્છતા હોય તો સ્ટેશને આવી શકે છે. સરદાર ન ગયા અને રાજકુમારી અમૃત કૌર ને મોકલ્યા. રાજકુમારી ગાંધીજી ના રાજવંશી અનુયાયી હતા. સરદાર જાણતા હતા કે જાજરમાન રાજકુમારીનો ભપકો મહારાજા આગળ ઉપયોગી થશે. રાજકુમારીને જોઇને તેઓ ખુશ તો થયા, પરંતુ થોડાક મુંજાયા પણ ખરા. તેમણે રાજકુમારીને પૂછ્યું : ‘ હું અહી છુ એવું તમે ક્યાંથી જાણ્યું ?’ છેવટે રાજકુમારીએ તેમેને સરદારને મળવા માટે માનવી લીધા, પણ હજી તેમની મુંજવણ નો પાર ન હતો, કેમકે તેમણે ભોપાલના નવાબ જોડે મૌખિક સંમતિ કરી હતી કે આપણે ૧૫ ઓગસ્ટે જ આપણા રાજ્યોને સ્વતંત્ર જાહેર કરીશું. તેથી તેમણે કહ્યું કે તેઓ ભોપાળના નવાબને મળીને જ સહી કરશે. અને છેવટે તેમને ભોપાળના નવાબની સહી બતાવવામાં આવી અને ત્યારે મહારાજાએ કશુય બોલ્યા વગર સહી કરી આપી.

આમ સરદારની કુનેહથી ભારતની વચ્ચોવચ આવેલા બે રાજ્યો ભારતમાં જોડાવવા માટે સંમત થઇ ગયા.
આ ઉપરાંત સરદારે સ્વીકારેલી શિસ્ત કેવી નમૂનેદાર હતી તેનો એક પ્રસંગ. સામાન્ય રીતે વિલીનીકરણ વખતે એવો નિયમ સ્વીકારયો હતો કે વસ્તીનું માળખું અને ભૌગોલિક સ્થાનને ધ્યાનમાં રાખીને પ્રત્યેક રાજ્ય ભારત કે પછી પાકિસ્તાન સાથે જોડાઈ શકે. હવે “ કલાત “ ના ખાને અને બહાવલપુર ના નવાબે ભારત માં જોડાવાની ઈચ્છા વ્યક્ત કરી હતી. પણ તેમની વસ્તી મોટેભાગે મુસ્લિમ હતી અને વળી તે બંને અનુક્રમે પાકિસ્તાનમાં અને ભારત-પાકિસ્તાન સરહદ પર આવેલા હતા. તેથી સરદારે તેમને પાકિસ્તાનમાં જોડવા માટે સમજાવ્યા. કેમકે સરદાર પ્રમાણિકપણે પાકિસ્તાન સાથે ખોટું ઘર્ષણ ટાળવા માંગતા હતા.

આમ આવા તો કેટલાય કિસ્સા આ બુક માં લખેલા છે. જો આ બધા પ્રશ્નો હલ ન થયા હોત તો આજે ભારતનો નકશો કૈક અલગ જ હોત.

એટલે જ……   સરદાર એટલે સરદાર…….

ગાંધી નું ગુજરાત

ચેતવણી     :         દારૂ પીવું એ સ્વાસ્થ્ય માટે હાનીકારક છે, અને ગુજરાતમા તો ખિસ્સા માટે પણ હાનીકારક છે.                                 દંભી લોકોએ આ લેખ અહીથી આગળ વાંચવો નહિ. જો તમે વાસ્તવિકતાને ખુલ્લા મને                                           સમજવા અને સ્વીકારવા તૈયાર હોવ તો જ આગળ વાંચજો, એવી મારી વિનંતી છે.

ગાંધીજી, આ નામથી તો દુનિયામાં લગભગ કોઈ અજાણ નહીં હોય. કદાચ કોઈ વિદેશીને તેમનું આખું નામ ખબર ના હોય, પણ ગાંધીજી તો ખબર જ હોય. ગાંધીજી એટલે સત્ય અને અહિંસાના આગ્રાહી. આ બધું તો બધાને ખબર જ છે. અને એમના નામે ગુજરાતમા દારૂબંધી છે, એ પણ બધાને ખબર જ છે. એ વાત સાચી છે કે તેઓ આના આગ્રહી હતા, પણ શું તે ફક્ત ગુજરાતને જ સુધારવા માંગતા હતા? જો એવું હોત તો તો એમણે ફક્ત ગુજરાત ને જ આઝાદ કરવાની મથામણ કરી હોત ને? પણ એમણે તો આખા દેશ ને આઝાદ કરાવવા માટે સત્યાગ્રહો, અંદલાનો કર્યા હતા અને આપણને આઝાદી અપાવી હતી. અને એટલે જ આખા ભારત દેશે તેમને રાષ્ટ્રપિતા નો દરજ્જો આપ્યો. એટલે જ આજે ભારતના દરેક ચલણી નાણા પર તેમનો સસ્મિત ફોટો  છે.

ગાંધીજી એક સાદું જીવન જીવતા હતા. સાદું ભોજન લેતા, સદા કપડા પહેરતા, જમીન પર સુતા. તો આપણે આ બધાનું પાલન અને અનુકરણ કેમ નથી કરતા? દારૂ એ સ્વાસ્થ્ય માટે હાનીકારક છે અને કોઈએ તેનું સેવન ના જ કરવું જોઈએ, હું પણ તેનો આગ્રહી છુ જ. મેં એવા ઘણા લોકો જોયા છે, કે જેમને દરરોજ થોડું તો પીવા જોઈએજ, અને તેઓ ઘરેજ બેસીને પીવાનું પસંદ કરે છે અને પછી શાંતિથી સુઈ જાય. જ્યાં સુધી તેઓ કોઈ વ્યક્તિ તથા કાયદાને અડચણ ન કરે ત્યાં સુધી તંત્રને કઈ વાંધો ના હોવો જોઈએ એવું મારું માનવું છે. ( જેવું અત્યારે બીજા રાજ્યોમા ચાલે છે. ) આનાથી સરકારને પણ ટેક્ષ મારફતે આવક થાય છે. પણ ગુજરાતમા સરકારને નહિ પણ સરકારી અધિકારીઓને આમાંથી સારી એવી આવક થાય છે.

હમણાં થોડા વખતમાં જ આણંદ અને વડોદરામા જ બે જગ્યાએ પાર્ટી ચાલતી હતી ત્યાં પોલીસે રેડ પાડીને પાર્ટી માણતા અમીર લોકોને પડકી પડયા. તેઓ ખોટું જ કરતા હતા, કાયદા વિરુદ્ધનું જ કાર્ય કરતા હતા, પણ તેમાંથી એકને પણ પુરતી સજા થવાની નથી. દરેક લોકો પૈસા આપીને છુટી જવાના છે. આમાં કોનો લાભ થયો? તેવી જ રીતે તેનાથી ઉલટું મારા ગામનો એક પ્રખ્યાત એરિયા કે જ્યાં દેશી દારૂ સારા એવા પ્રમાણમાં વેચાય છે અને ત્યાં સામે જ પોલીસ ચોકી છે અને ત્યાં સામે જ દારૂડિયાઓ દેશી દારૂ પી ને ફરતા હોય છે, છતાં પણ કોઈ તેમને પકડવા તૈયાર નથી. કારણ, તેની જોડે થી અધિકારીઓને કઈ મળી શકે તેમ નથી અને ઉલટાનું તેમને પકડી ને લોકઅપ માં નાખે, તો મફતનું એક સમય નું જમવાનું પણ આપવું પડે.

આ આપણા રાજ્યની વાસ્તવિકતા છે. જો બીજા રાજ્યોની જેમ ગુજરાતમા પણ દારૂની છૂટ આપવામાં આવે તો સતાવાર રીતે દારૂના વેચાણમાં વધારો થાય અને સરકારને પણ આમથી આવક થાય. પણ જો કોઈ સરકાર આવું પગલું ભરવાની તૈયારી બતાવે તો, તરતજ દંભી લોકો નો રાફડો ફાટી નીકળે. તે એ જ લોકો હોય છે, જે પોતે પણ વાર-તહેવારે પીવાનું શોધતા હોય છે. એટલે એમ કહી શકાય કે દારૂબંધી અમુક લોકોના ફાયદા માટેજ કરી છે. કારણકે જે પીવા વાળા છે એ તો વાર-તહેવારે આબુ, દીવ, દમણ જેવા નજીકના સ્થળો પર જઈને પીવાના જ છે, અને એ આવક બીજા રાજ્યો ને જતી રહે છે, અને ગુજરાતના પ્રવાસનનો વિકાસ અટકી જાય છે.

આના કરતા ગુજરાતમા જ દારૂબંધી કરતા, દારૂ પીવાના કડક કાયદા બનાવવાથી કદાચ દરેકને વધારે ફાયદો થાય એમ મારું માનવું છે. ( જોકે હું તો તોય નથી જ પીવાનો ) જેમકે દારૂ પીને વાહન ચલાવવું નહિ, જાહેરમાં ગેરવર્તન કરવું નહિ, અધિકૃત વિક્રેતા પાસેથી, ઓળખપત્ર બતાવીને જ ખરીદવું, વગેરે વગેરે…

આવું આવતા ૧૦ વરસ સુધી તો શક્ય બને તેમ લાગતું નથી. અને મારે કઈ પીવુંય નથી પણ આતો સમાજના દંભી લોકોની વાત કરવી હતી એટલે લખ્યું છે

ગાંઠોડિયો દોરો

આજથી 20 વર્ષ પહેલાંની ઉત્તરાયણ ની વાત આજે કરવી છે. એટલે લગભગ 1995-96 ની આસપાસ ના સમયની. (મને બહુ સાલ યાદ રહેતી નથી એટલે પાક્કી ખબર નથી ) ઉત્તરાયણ આવવાને થોડા દિવસો ની વાર હતી, અને મારે પતંગ ચગાવવી હતી. તો મમ્મીએ એક દોરાનો પિલ્લો ( કાગળના ડૂચા પર વિટેલો દોરો ) કાઢી આપ્યો. એમા 6 તાર, 9 તાર, 12 તાર, લાલ કલરની, સફેદ કલરની, કાળા કલરની, બળેલી દરેક પ્રકારની દોરી હતી. ઉત્તરાયણ વખતે ધાબા પરથી પકડેલી પતંગોના એ ડોરા હતા. બધી જ જાતની દોરી ની મજા એક જ પિલ્લામા આવતી. એને ગાંઠોડિયો દોરો કહેવાય. એ વખતે અમારા જેવડા બધા છોકરા એવા જ દોરાથી પતંગ ચગાવતા, અને લંઘીસ પણ લડાવતા.

એ પિલ્લાની મજાની વાત એ હતી કે, જો ચાલુ દોરો કાચો હોય અને લંઘીસ કપાઈ જતું હોય તો એટલો થોડોક કાઢી નાંખો તો પાછળ એનાથી પાકો દોરો પણ હોઈ શકે. અને જો ઇવો જ દોરો આવી જાય તો આપણો તો વટ પડી જાય. પછી તો બધાના લંઘીસ ભરાયી ને મોભાદાર બની જવાનું. પતંગ પણ આવા દોરાથી જ ચગાવવી પડતી હતી, અને એની પણ માજા આવતી. જેટલી ગાંઠો વધારે એટલી દોરી રિમજીમ થતી જાય અને દોરી સ્પ્રિંગ જેવી થાઈ જાય. પણ માજા આવે ચગાવાની. પણ એની માજા એ હતી કે પેચ કયા દોરામાં થાય છે એની પર પતંગ કાપવાનો કે કપાવાનો આધાર હોય છે. હવે ઉત્તરાયણ ના દિવસે પણ જ્યારે ચાગેલી પતંગ ઉતાર્યા પછી દોરી વીંટતી વખતે ઘુચ થાય ત્યારે દિવસ નો અડધો સમય તો એ ઘુચ કાઢવામાં જતો હતો. જ્યારે અત્યારે કોઈ ને એ ઘુચ કાઢવામાં રસ જ નથી. અત્યારે લોકો ત્યાંથી દોરો તોડી ને ફેંકી દેવાનું વધારે પસંદ કરે છે, કેમકે એમને પતંગ માંથી સમય કાઢીને વોટ્સએપ, ફેસબુક પણ કરવાનું હોય છે, જ્યારે અમારા વખતે એવું કાઈ હતું નહીં.

હવે આજે આ વાત એટલે યાદ કરી કે સમય બદલતા ઘણું બધું બદલાઈ ગયું છે. જેમ ગાઠોડીયા દોરા વાપરવાના ઓછા થઈ ગયા છે, તેમજ કોઈ સંબંધ ને સાચવવા કોમ્પ્રોમાઇસ ની એક ગાંઠ બાંધવા તૈયાર નથી. કોઈ સંબંધ એક વાર તૂટ્યો એટલે ખલાસ. પહેલા વડીલો કોઈ સંબંધી જોડે રિસામણા-માનમણાં કરતા, કેમકે સંબંધો ની જરૂર હતી. અત્યારે લોકો ને એટલી જરૂર જણાતી નથી લાગતી.

ઉત્તરાયણે ધાબા પર દોરાની ઘુચ ઉકેલતા લોકોએ સંબંધો ની ઘુચ પણ ક્યારેક ઉકેલવી જોઈએ

— ઉત્તરાયણ જ્ઞાન

જેમ ગાઠોડીયા દોરા થી લંઘીસ ના ફાયદા છે એમ જ ગાઠોડીયા સંબંધો ના પણ ફાયદા તો છે જ. કોઈ એક થોડો આડો હોય તો આપણું કામ સાચવવા અથવા તો અથવા મદદ કરવા બીજો સંબંધી કે મિત્રા તૈયાર હોય છે. પણ જો ફિરાકી ના એક સળંગ દોરા જેવા સંબંધ મા જો એ મિત્ર કે સંબંધી સારો ના હોય તો એકેય કામ આપણા પાર ન પાડું શકે. ( આમ મારો કહેવાનો આશય લાગ્નેત્તર સંબંધ જોડે નથી. તેમાં ગાઠોડીયા ના ચાલે.)

હવે આ વખતની ઉત્તરાયણ તો પતી ગઈ, પણ આવતી ઉત્તરાયણ સુધી સંબંધો ને ગાંઠ મારતા શીખી જજો અને થોડી ગાઠોડીયા દોરી પણ વાપરી જોજો….

રખડવાનો આનંદ

ગયા વર્ષે મેં મહિનામાં અમદાવાદ માં બુક ફેર આવ્યો હતો. ત્યાં ફરતા ફરતા કાકા કાલેલકર ની એક બુક હાથમાં આવી ગઈ. તેનું નામ છે “રખડવાનો આનંદ”. મને આવી ટ્રાવેલ ડાયરી ટાઇપ ની બુક વાંચવાનો શોખ ખરો. પણ બીજી બુક વાચવાની ચાલુ હતી, એટલે એને થોડા સમય પછી વાંચવાનું નક્કી કર્યું. એ દરમ્યાન મને લદાખ વિષે જાણવાનું અને વાંચવાનું મન થયું અને મેં એક બુક ખરીદી. એ વાચી ખુબ મજા આવી અને એના વિષે મેં આ બ્લોગ પર લખ્યું પણ ખરું. એ બુક નું નામ હતું “ When The Road Beckons – By Ravi Manoram”, અને બ્લોગ નું મથાળું હતું “ Travel To Travel, Not To Reach At Destination “. એ બુક અંગ્રેજી માં હતી, અને બુલેટ પર એમણે ટ્રીપ કરી હતી. હવે આ બુક વાચ્યા પછી “રખડવાનો આનંદ “ ગુજરાતી બુક વાચવા લીધી. બે બુક વચ્ચે બધી રીતે અંતર હતું. આ બુકમાં ભારત ની દરેક જગ્યા નું વર્ણન ખુબ ઊંડાણમાં કર્યું છે. અને સૌથી અગત્યનું કે આની ભાષા અને શબ્દો ઈ.સ. ૧૯૪૦ તો ૧૯૫૦ ના સમયના છે. ક્યાં ૨૦૧૩ નું અગ્રેજી અને ક્યાં ૧૯૪૦ નું ગુજરાતી. પણ ખરેખર બંને બુકો પોતાની જગ્યા એ શ્રેષ્ઠ છે. બંને વાચવાની ખુબ મજા પડે. આ બુક તો હજી વાચવાની ચાલુ જ છે. પણ એમાં કાકા સાહેબે એક વર્ણન કર્યું છે, તે લખ્યા વગર રહેવાયું નહિ.

પુના પાસેના સિંહગઢ ની મુલાકાત વખતે તેઓ ડુંગર ઉપર થી પુના શહેરને જોતા હતા, ત્યારે શહેર રોશની થી જગમગી રહ્યું હતું, તે જોઈ તેમણે ભવિષ્ય ની ચિંતા વ્યક્ત કરી હતી. તે તેમનાં જ શબ્દોમાં વાચો.

“ ઘણી વાર એક વિચાર મનમા આવે છે. આપણે આટલી બધી વીજળી પેદા કરી આખું વરસ દિવાળી ઉજવીએ છીએ, એની વાતાવરણ ઉપર, વન્યસૃષ્ટિ ઉપર, માણસના સ્વાસ્થ્ય ઉપર કઈ ભારે અસર નહિ થતી હોય? જો ફટાકડા અથવા તોપો ફોડવાથી વરસાદ પડી શકે છે, સુરજ ઉપર ડાઘા આવવાથી ખેતી બગડીને દુકાળ પડી શકે છે તો આટલી બધી વીજળીની પેદાશ થી દુનિયા ઉપર ભારે અસર થતી હોવી જ જોઈએ. આમાંથી જ માણસને માણસની બીક લગતી હશે અને એમાંથી યુદ્ધો થતા હશે ?

પુના જેવા કેટલાક શહેરો આમ આખી રાત ચળકે છે, તે બધા કુદરત માં ભારે ક્રાંતિ પેદા કરે છે. મનુષ્ય સ્વભાવમાય દહાડે દહાડે ફેરફાર થતો જાય છે.એમાં જેટલું કારણ આર્થીક પરિસ્થિતિનું છે, એટલું જ અથવા એથીય વધારે આવા હજીયે ન શોધેલા ભૌતિક કારણો પણ હોઈ શકે છે. આવી વિચારમાળા માં હું સપડાયો એનું કારણ તો પુના ના દીવા જ છે.“

આ લખાણ ઈ.સ. ૧૯૩૮ નું છે. ત્યારે જ લેખકે ચિંતા વ્યક્ત કરી હતી કે આની ભવિષ્યમાં વિપરીત અસર પડશે. અને આજે અપને જોઈએ છે કે સૌર ઉર્જા ના ઉપયોગ ઉપર વધારે ભાર મુકવામાં આવે છે. આ સિવાય પણ એમના ઘણા એવા લાખણો છે જે ખરેખર જ્ઞાન ની ખણો છે.

આવું જ એમણે ગોવા માટે વર્ણન કર્યું છે. એ પછી બીજા બ્લોગ માં ઊંડાણ પૂર્વક લખીશ.

સંબંધ

સહ-મને બંધાય છે તેને જ કહેવાય છે સંબંધ,
મન મળેલા રહે, તો જ ટકે છે સંબંધ,

જીવન માં જરૂરિયાત છે સારા સંબંધ ની,
પણ, બાંધ્યા પછી જવાબદારી છે તેને જાળવવાની,

ક્યારેક અશક્ય કામો પણ પાર પડે છે સંબંધ,
તો ક્યારેક થતા સારા કામ પણ બગાડે છે સંબંધ,

સહેલા છે સંબંધ બાંધવા કોઈની સાથે,
તેટલા જ અઘરા છે તેને જાળવવા કોઈની સાથે.

જેમ જીવન ટકાવી રાખવા જરૂર છે, હવા, પાણી અને ખોરાક ની,
તેમ જ સંબંધ ટકાવી રાખવા જરૂર છે હૂફ, પ્રેમ અને ત્યાગ ની,

ઘણા અલગ અલગ પ્રકાર હોય છે સંબંધના,
પણ તેને જાળવવાનો પ્રકાર ફક્ત એક જ હોય છે…  પ્રેમ….

— સુશાંત

Thank You….2016

blog

Today is the last day of 2016. One more year will be passed away from our life, but be happy that new year is also coming with new opportunities and successes. So, it’s time for me to say THANKS to all friends and relatives who helped me in my growth during the year. Today I want to share the story of my own. I want to share with all of you, how I had been interested in reading and the whole journey from a reader to a blogger.

Before starting, I want to thank my parents, wife and son to support and bare me through this journey. I can say that, I got this reading habit in legacy. My father has a huge collection of books, but all of them are spiritual. It is the only difference between me and my father, that I don’t have any spiritual book in my collection. Now I want to THANK my cousin brother SHIRISH GOHIL, who at first motivated me to read book and gave me a book named “HOW TO WIN FRIENDS AND INFLUENCE PEOPLE – DALE CARNAGIE “. It was the startup of reading English books or I can say any books. Because till that day, I used to read column in newspaper regularly, but had never read a book. After that, I had purchased some books from Gujri ( Old books market ). Then this habit has been nourished by my cousin TEJENDRA GOHIL. He is rather a mentor for me. And I can say that, he is the one who encourage me to write my thoughts and make me learn to write effectively.

It was a day when I joined a new company in 2012. It is almost 50 km away from Anand. So every day I had to travel that much of distance in our staff bus. Company had provided several newspaper and magazines both in English as well as in Gujarati language to ready during the travel time. So, after few minutes of , I felt bored and thought to read a good book. And then I bought a book named “ 3 MISTAKES OF MY LIFE – CHETAN BHAGT “. And the journey goes on and on with almost 25 books completed through this long years, and still going on the numbers.

During the year 2013, I write an article named “ Jivan Ni Bhumiti” and send it to publish on www.readgujarati.com. Happily they publish it with my reference. But before publishing, the editor of the site Shri Mrugesh Shah called me on phone and guide me about writing an article. It was the first step towards the writing the article. Then, after some time another one named “Kya Gaya E Divaso “ published on the same site. It was praised by few and also criticize by few people. (Here is the link to read article as well as the comments from the reader. http://www.readgujarati.com/2014/05/02/kya-gaya/ ).  But at time I felt, that there is a group of readers, who prefer to read online articles. So, I started to search the platform to communicate directly to the readers, and I found wordpress.com. Finally on Aug. 2014 I have started my own blog site.

Today, 30 readers are following my blog. Total no. of visitors are 900+, and its viewed 1725 times till date. It’s a huge response for me. And it is the only factor which motivate me most to write. So, I am very thankful to all, who visited the site ever. In short future I am planning to start a You Tube Channel. The idea of this channel emerges from the comment, I received from one of my friend, who dosen’t like to read and simply insist me to tell the story in short. So, I am Thankful to him, who gave me an idea.

Once Again,  I heartily Thankful to every one of my reader, and expecting more and more wishes and traffic on my blog in coming year.

See you in 2017……

એક અનોખી પહેલ….

untitled

ગુજરાત લીટરેચર ફેસ્ટીવલ હમણાં થોડો સમય પહેલા જ અમદાવાદ માં યોજાઈ ગયો. આ તેમનું સળંગ ૪થુ વર્ષ હતું, અને દર વર્ષે તેની ગુણવત્તા વધતી જ જાય છે તેટલે જ સાથે સાથે તેની લોકપ્રિયતા પણ વધતી જ જાય છે. અલગ અલગ વિષયો પર ચર્ચા, લેખન કળા ના વર્કશોપ, મ્યુઝીક શો વગેરે તેના મુખ્ય આકર્ષણો હોય છે. મારા જેવા ઘણા લોકો છે, કે જે આ ફેસ્ટીવલ ની આતુરતા થી રાહ જોતા હોય છે. પણ આ વખતે તે જન્યુઆરી ના બદલે ડીસેમ્બેર મા યોજાયો હતો. એટલે મારે જવાનું પોશીબલ નહોતું થયું. પણ, યુ ટ્યુબ પર તેમની ચેનલ છે, તેની ઉપર બધા સેસસન જોવા મળ્યા.

આ વખતે તેમેણે સાબરમતી જેલ ના ૪ કેદીઓને બોલાવ્યા હતા. તેઓ જેલમાં રહીને કવિતાઓ લખતા. તેમને આજે આ ફેસ્ટીવલ થકી મંચ ઉપર પોતાની લખેલી કવિતાઓ લોકોને સંભળાવવાનો ચાન્સ આપવામાં આવ્યો હતો.

તેઓ ચારેય કેટલાય વર્ષો થી જેલ મા છે. કોઈ ૧૩ વર્ષ થી છે તો કોઈ ૨૧ વર્ષથી છે. હવે તેમણે તે જિંદગી ણે સ્વીકારી લીધી છે અને એટલે જ જેલ સ્ટાફે પણ તેમને સારા વ્યક્તિ તરીકે સ્વીકારી લીધા છે. તેથી જ જેલ સ્ટાફ પણ તેમેને તેમની આવડત માટે સપોર્ટ કરે છે, અને આજે તેમેને અમદાવાદ ની વચ્ચો વચ ચાલતા આ ફેસ્ટીવલ માં તેમની કવિતાઓ સંભળાવવા લાવ્યા છે.

૧.      નરેન્દ્રસિંહ રાઠોડ                :       ૧૩ વર્ષ થી પોતે જેલ માં છે. તેઓએ ફાઈન આર્ટસ માં ડીપ્લોમાં કરેલું છે. ચિત્રો દોરવાનો, કવિતાઓ લખવાનો અને ગાવાનો તેમને શોખ છે અને આવડે પણ છે.

૨.      ઘનશ્યામસિંહ રાઠોડ    :       તેઓ નરેન્દ્રસિંહ ના ભાઈ છે. તેઓ B.A. પાસ છે અને કવિતાઓ, ફોટોગ્રાફી નો શોખ ધરાવે છે.

૩.      શબ્બીર હુસૈન           :       તેઓ ૨૧ વર્ષ થી જેલ માં છે. સાબરમતી જેલનું એક ખુબ જાણીતું નામ છે. તેઓ જેલ માં કેન્ટીનમાં કામ કરે છે અને નવરાશ ના સમય માં શાયરીઓ લખવાનું કામ કરે છે. આ ઉપરાંત ઉર્દુ લેટર્સને સેન્સર કરવાનું કામ પણ તેઓ જેલમાંથી કરે છે.

૪.      મહેશભાઈ પરમાર      :       તેઓ ૧૫ વર્ષ થી સાબરમતી જેલ માં છે. તેઓ B.A વિથ Eco. ની ડીગ્રી ધરાવે છે.

હવે આ બધા કોઈ ને કોઈ ગુના માં જેલ માં ગયા હતા. પણ તેમને પછી પસ્તાવો થયો અને અત્યારે તેઓ એક સારા વ્યક્તિ ની જેમ જેલ માં જીવન ગાળે છે. ( એવું નથી કે સારો માણસ જેલ માં ના જાય. કોઈ વાર તેને પણ ફસાવવા માં આવ્યો હોય એવું પણ બને. ) સૌથી પહેલા શબ્બીરમિયાં ની વાત કરીએ તો, તેમેણ એક શાયરી કીધી હતી, તે સાંભળી ને લાગે કે, નાત-જાત જેવું જેલ માં કઈ હોતું નથી.

“ શ્યામ આ ગયે, યહા ઘનશ્યામ આ ગયે, કિતને ગુનાહ કી દુનિયા કે ઈમામ આ ગયે,

 તેરી ઔર મેરી ફિર ઔકાત હી ક્યાં હૈ, ૧૪ સાલ વનવાસ મે જબ રામ આ ગયે. “

આ એક મુસ્લિમે લખેલી શાયરી છે. તેઓ કેહતા હતા કે જેલ માં રોજ સવારે નમાજ, પ્રાર્થના થાય છે. આમાં જેલ સ્ટાફ નો પણ તેમને સારો એવો સપોર્ટ મળતો હોય છે. એટલે ઘનશ્યામભાઈ એ જેલ ના જીવન ઉપર એક ખુબ સરસ કવિતા લખી છે. તે થોડી લાંબી છે પણ જેલ માં કેદીઓની આપવીતી આ કવિતા માં વર્તાય છે.

“જોરી જોરી ( હાજરી પૂરવી ) થી થાય છે સવાર જેલમાં,

બેરેક-બેરેક માં આરતી-નમાજ થાય છે જેલમાં,

માનવતા ના અસીમ ઉદાહરણ છે જેલમાં,

દરેક માનવી ના હૃદય પીસાય છે જેલમાં,

મસ્તી, દુખ અને આનંદ પસાર થાય છે જેલમાં,

માનવી નો સમય કેરમ અને ચેસ માં પસાર થાય છે જેલમાં,

રોજ સવારે યોગા-કસરત થાય છે જેલમાં,

માનવી સૈતાન માંથી સંત થાય છે જેલમાં,

ઘણા દિવસો-રાતો પસાર થાય છે જેલમાં,

હૃદય ની વાતોને શબ્દોને બયાન કરે છે જેલમાં,

જેલસ્ટાફ ની સુરક્ષા મા બંધીવાન નું જીવન પસાર થાય છે જેલમાં,

જિંદગી ની કીમત અને સમય નું મૂલ્ય સમજાય છે જેલમાં,

જિંદગી જીન્દાદીલી નું નામ છે, દર વખતે ખુશી ઝૂમે છે જેલમાં.”

સમય જ માણસ ને બદલી શકે છે….

 

ગુજરાતી ભાષા અને વિદેશ

ગુજરાતી ભાષા આમતો ગુજરાતની કહેવાય, પણ ગુજરાતીઓ એ તેનો ફેલાવો લગભગ અડધાથી વધારે વિશ્વમાં કર્યો છે. વિદેશમાં ગુજરાતી કમ્યુનીટી નું ગ્રુપ બનાવી ભારતીય તહેવારો ઉજવવા એ એક પરંપરા થઈ ગઇ છે, અને તેને ત્યાંની સરકાર અને પ્રજાએ પણ સ્વીકારી લીધાં છે. ઊલટું એ લોકો મોજથી તેને માણે છે. મારો એક મિત્ર અમેરિકા સ્થાયી થયો છે, ત્યાં તેને એક ગોરી ફટકડી ગર્લફ્રેન્ડ છે. ભારતીય તહેવારો તેઓ સાથે મળીને ઉજવતા હોય છે. ( આમાં રક્ષાબંધન અને ભાઈબીજ ને કન્સિડર નાં કરતા ) આવા તો ઘાણા પ્રસંગો છે. આ ઉપરાંત જ્યારે ભારતમાં હોય તયારે કોઈ દિવસ મંદીર નહીં ગયેલાં ત્યાં જઇને સભાઓ ભરતા થઈ જાય છે. એમા તેમને પોતાના દેશની યાદો તાજી થતી હોય છે. ભારતમાં હોય તયારે તો… “ઘર કી મુરગી દાલ બરાબર ” જેવું હોય છે.

આ લખવા પાછળનુ કારણ, હમણા થોડા સમય પહેલા મારા બ્લોગના એક વાચકે  મને આફ્રિકાથી  મેસેજ કર્યો હતો. તેમને ત્યા એક ટોપીક પર ડીબેટ નુ આયોજન કરવામા આવ્યુ છે. તેનો ટોપિક ખરેખર   ઇન્ટ્રેસ્ટીંગ હતો, કે લગ્ન પછી માં-બાપ ને સાથે રાખવાનો હક દિકરી ને મળવો જોઇએ કે નહિ. એમને આ ટોપીક પર થોડા મુદ્દાઓ જોતા હતા. એ બધુ તો ઠીક પણ આ ડીબેટ પ્યોર ગુજરાતી ભાષા મા જકરવાની શરત પણ છે. અહિયા વાત એ કરવાની છે કે, જ્યારે આવી ડીબેટો ગુજરાતમા પણ

ખુબ ઓછી જોવા મળે છે ત્યારે પરદેશ મા આવી ચર્ચાઓ યોજાય એ ખુબ સારી વાત કહેવાય.

Travel To Travel, Not To Reach At Destination.

 

Seeing a way of life other than yours, can be a big learning, and it can sometimes lead to transformation within.

              This is the first time I am writing about the travelling. Actually I like it most, even my wife and son also like it. Whenever I put any proposal for travelling to them, they never deny. But some time any how we cannot plan. So, I usually checkout videos on You Tube, where I want to go.  Its my wish to go Ladakh on Enfield once in a life time, but I cannot go due to many reasons. So, I usually stream the travel videos of Ladakh posted by Riders. But, as I like to read and roam virtually in the world of books, I started to find a good book on Ladakh Trip. My choice of book was based on author, that he/she should be Indian. I had shuffled so many titles on Amazon of Indian Author, and Finally I got a book named  “ When The Road Beckons – By Ravi Manoram ( Delhi ) “

                Amazon delivered the same in 2 days without taking delivery charges. From the very next day of receipt of book, I start to read it. Its cover is eye caching, mostly for me because both my desire ( Mountains of Leh-Ladakh and Royal Enfield ) was on the cover page.

                The book is not limited to only a travel diary, it is the mixture of motivation and fiction too. Ravi had a desire to travel to Leh-Ladakh on his Thunder Bird. But his father insist him not to go by bike, rather go through flight. Actually Ravi is very attached to his Thunder Bird, so he wanted to travel along with Thunder Bird. Anyhow his father allows him to go. Then, he got some companions, who also going there by bikes. He needed them because he was going for first time. Even if he is new comer in this kind of adventurous trip, his bike was the heaviest among all of three.

                He has describes his journey in such a way, that one can enjoy virtual trip. He had to face much difficulty in initial day of trip as he was a fresher to the roads and mountains. Many times he left behind from his other two companion, sometimes his bike , sorry  Thunder Bird stuck in Mud, but anyhow he survive. He had not left any single chance to get the detail of the place through which he passed. He was much enthusiastic about the culture, lifestyle, atmosphere of the so called heaven of the India.

                Once he asked the villager that, how you feel about to live a whole life in this heaven like place ? The answer given by the man was a heart touching. He said, “ We don’t have any luxury like the other rich city of India. We don’t have sufficient sources of  entertainment. “  They don’t have any other income sources other than tourism. And in winter when there is a snow fall, we cannot go out of the home. One more incident he mentioned, when he was on the way to Panikhar village mountain hill, he stopped for rest at a local restaurant. He found Maggie and Tea there. When he went to pay, shop keeper asks Rs 15 for Maggie. Even at local restaurant in city, it charges almost Rs.30. It shows the humanity of local people towards the tourist. There are so many experiences he mentioned in his book.

                The Road of mountain makes him learn much more. It learns him to survive, to make trust in self. Main turning point and motivational part of the book starts when he met YOGI ( Buddhist Saint ). Then he decided to go back to Delhi alone. And fortunately he reach successfully Delhi. After coming Delhi, his life had been changed. He became positive, energetic, self believer. And finally became a successful writer.

                I am not able to mention all his adventure in this article. But I assured if you will pick the book, you surely be in love with the book.

           TRAVEL TO TRAVEL NOT TO REACH AT DESTINATION.  –   SUSHANT DHAMECHA

જીવનની ભૂમિતિ

 

મિત્રો, આજે મારો સૌથી પહેલો લખેલો લેખ મારા બ્લોગ પર શેર કરુ છુ, જે મે ૦૫.૦૬.૨૦૧૩ ના રોજ લખ્યો હતો. ત્યારે મારો આ બ્લોગ એક્ટીવ નહોતો. આ લેખ મે લખીને http://www.readgujarati.com  ને મોક્લ્યો હતો, અને તેમણે તેને છાપવા સાથે લેખનની થોડી ટીપ્સ પણ આપી હતી. અહી તે સાઈટ ની ડાયરેક્ટ લીન્ક પણ આપી છે.

Link Of Jivan Ni Bhumiti on Readgujarati.com

‘જીવનની ભૂમિતિમાં જ કોઈ ગડબડ છે. જે ત્રિકોણ અને ચોરસ છે, તે લંબચોરસ થઈ શકતા નથી અને જે વર્તુળમાં ફસાયા છે તેમાં જ ગોળ ગોળ ફરે છે, પણ બહાર નીકળી શકતા નથી.’

આ ઉપરોક્ત વાક્ય ડો. વિનોદ એચ. શાહના કાવ્ય સંગ્રહ ‘મારી ભીતર’નું છે. આ પંક્તિએ માનવ જીવનની એક સત્ય હકીકત છે, પણ આજનો માનવીએ હકીકતને સ્વીકારવા તૈયાર નથી અને તેને બદલવા સતત મથ્યા કરે છે. તેને બદલ્યા કરતાં તે ત્રિકોણ કે ચોરસમાં જ રહી ને જિંદગી જીવીએ તો જીવવાની મજા કૈંક ઔર જ આવે. જો એ ચોરસ ને લંબચોરસ બનાવાની કોશિશ કરીએ તો કાં તો આપણી જિંદગી એની મથામણમાં જ પતી જાય, તેના કરતાં તો તે ચોરસમાં રહેલી જ જિંદગીને માણી લેવામાં મજા છે.

મારા એક અંગત મિત્ર સાથે ચર્ચા થતી હતી કે તે ૪૦ થી ૫૦ વર્ષની ઉંમર સુધી બસ પૈસા કમાવા પર જ ધ્યાન આપશે, પછી આરામથી પૈસા વાપરીશ. પણ મેં તરત જ એને એક પ્રશ્ન પૂછ્યો કે શું તને તારું આયુષ્ય કેટલું છે તે તમે ખબર છે ? આજની જીવન શૈલીને જોતાં એવું માની શકાય કે અત્યારે ૩૦ વર્ષની ઉંમરનો વ્યક્તિ ૫૦ વર્ષની ઉંમરનો થશે ત્યારે અત્યારના ૬૦ વર્ષની ઉંમર ના માનવી જેટલી સ્ફૂર્તિ અને તાકાત તેનામાં નહિ હોય.

ઉપરોક્ત કાવ્ય ઉક્તિ એવું કહી જાય છે કે કુદરતે આપણને જે ચોરસ કે ત્રિકોણમાં મુક્યા છે તેમાં જ રહો. પણ અત્યારે દરેકને કૈંક વધારે જોઈએ છે. ‘Give Me More’ જેવી સ્થિતિ છે. દરેક માતા–પિતા પોતાના બાળકને દરેક બાબતમાં પાવરધા બનાવવા માથતા હોય છે. પણ તે એ નથી જોતા કે આવું કરવામાં બસ તેમનો પોતાનો અહં જ સંતોષાય છે, બાકી બાળકનું બાળપણ તો પૂરેપૂરું નષ્ટ થઈ જાય છે. અત્યારે બાળક માંડ ૨ વર્ષનું થાય ત્યાં તો તેને નર્સરીમાં મૂકી દેવામાં આવે છે, જે હજી તેની રમવાની ઉંમર હોય છે. હું જયારે સવારે અમારી સ્ટાફ બસમાં ઓફિસે જાઉં ત્યારે જ આવા નાના બાળકોને લેવા માટે સ્કૂલ બસો આંટા મારતી હોય છે. (આ સ્કૂલ બસ પણ એક નવો ધંધો બની ગયો છે સ્કૂલોવાળા માટે. સ્કૂલની ફીમાં સ્કૂલબસની ફીનો ઉમેરો ફરજિયાતપણે કરી દેવામાં આવે છે.) તે સ્કૂલ બસોના પીક-અપ સ્ટોપ પાસે માતા પોતાના નાના ભૂલકાંને બસ માં બેસાડવા ઊભી હોય છે. નર્સરી અથવા કે.જી.માં ભણતા બાળકોની બેગ પણ એટલી મોટી હોય કે તેના વજનથી જ તે વળી જાય. એ ઓછું હોય તેમ વળી દરેકની પાસે પાણી બોટલ અથવા વોટરબેગ તો હોય જ. પછી બસ આવે, તેને માતા બસમાં બેસાડે, ત્યારે બાળક માંને ટા–ટા–ટા, જય સ્વામિનારાયણ, જય શ્રી કૃષ્ણ કહે. (આ તો એક સંસ્કાર છે) એટલે માં ને શાંતિ થાય કે હવે ૭ કલાકની શાંતિ અને બાળકને એમ થાય કે હવે આપણી જેલ શરૂ. સ્કુલમાં જાત જાતનું ભણવાનું, ના ગમે એ ખાવાનું.

વળી પાછા સાંજે એ જ પીકઅપ સ્થાને પાછા ઉતારવાનું. સવારે થઈ હતી તેનાથી ઊંધો એહસાસ થાય બંનેને – મમ્મીને અને બાળકને. ઘરે આવ્યા પછી તેનું હોમવર્ક પણ એટલું બધું હોય કે તે બીજી કોઈ રમત ગમત કે ગેમ્સ માટે પણ સમય ના કાઢી શકે. વેકેશન પડે ત્યારે પણ તેમને હાશકારો હોતો નથી. જેવું વેકેશન પડે કે તરત જ મા-બાપ પોતાના બાળકોને ઈતર પ્રવૃત્તિ જેવી કે ડાન્સ, સ્વીમીંગ, ડ્રોઈંગ, મ્યુઝીકના કોચિંગ કરાવવા મોકલી દે છે. આ ઉંમરે બાળકને તો ખબર નથી હોતી કે તે આ શું અને શાના માટે કરી રહ્યો છે પણ તેના મા-બાપને તો ખબર હોય છે જ. આવી જ આંધળી દોડમાં છોકરાઓની અમુક ઓઉટડોર રમતો લુપ્ત થઇ ગઈ છે…..જેવી કે લખોટી, છાપો, ગિલ્લડંડા, ભમરડા વગેરે. યુવાનોમાં પણ પૈસા કમાવવાની લાલસામાં આવી જ આંધળી દોડ મુકાય છે. દરેક યુવાન પોતાની પ્રોફેશનલ લાઈફ આગળ ધપાવવા એ હદ સુધી જાય છે કે તે પોતાનું કુટુંબ, સમાજ બધું જ પાછળ ભૂલી જાય છે. બસ બધાને ખુબ પૈસો કમાવો છે, વૈભવશાળી જીવન જીવન જીવવું છે, પણ મને એક સવાલ થાય કે જો અડધી જિંદગી પૈસા કમાવવામાં કાઢી નાખીએ તો પાછલી જિંદગીમાં પૈસા વાપરી શકાશે કે કેમ તેની શું ખાતરી ?

આ પ્રસંગે હૈદરાબાદના નિઝામ ઉસ્માન અલીની વાત યાદ આવે છે. તેઓને વાર્ષિક આવક ૫ કરોડ ડોલર જેટલી હતી. ઉપરાંત તેમની પાસે ૨૫ કરોડ ડોલરના મૂલ્યની સોનાની પાટો હતી, ૨ અબજ ડોલરની કિંમતના હીરા હતાં. દુનિયાના સૌથી ધનિક લોકોમાં અવ્વલ ક્રમાંકે તે હતાં. પણ તે એકદમ કંજૂસ હતાં. તે સદાય જૂનું જળી ગયેલું ધોતિયું અને સદરો પહેરતાં. તેમને ગઝલો લખવાનો શોખ હતો, પરંતુ એ શોખ ખર્ચાળ સાબિત ના થાય તેની કાળજીરૂપે તેઓ મોંઘો કાગળ કદી વાપરતા નહિ. ઉલટું રદ્દીમાં નાખી દીધેલા નકામાં કાગળો મંગાવી કરકસર કરી લેતાં. તેમને અવનવી ગાડીઓનો શોખ હતો. તેમની પાસે દુનિયાભરની દરેક મોંઘી જાતની કુલ મળીને ૫૦૦થી વધારે ગાડીઓનો સંગ્રહ હતો. આમ છતાં તેઓ તેને વાપરવાનું ટાળતાં હતાં. રસપ્રદ વાત તો એ છે કે આ ગાડીઓ તેમને ખરીદેલી નહિ પરંતુ મેળવેલી હતી. (આમ તો મેળવેલી શબ્દ યોગ્ય ના કહેવાય પણ ઉઘરાવેલી કહી શકાય.) તેઓ જયારે સાંજે નગરયાત્રામાં જતાં ત્યારે બજારમાં કોઈ સારી ગાડી દેખાય તો શાહીદૂતો બીજા દિવસે ગાડીના માલિકને જણાવે કે નિઝામ તેમની ગાડીને સવારી કરવા ઈચ્છે છે, તેમ કહી લઇ આવે અને પછી તે હંમેશ માટે શાહી મહેલની શોભા બની જતી. તેમાંની એક ૧૯૧૧ ની રોલ્સ રોયસ સીલવરઘોસ્ટનું ઓડોમીટર ૧૯૪૭ માં એટલે કે ૩૬ વર્ષ પછી પણ માત્ર ૩૨૦ કીલોમીટર બતાવતું હતું.

આટલું ધન અને મિલકત એકઠી કર્યા પછી જયારે ભારત આઝાદ થયું ત્યારે સરદાર પટેલે જયારે રજવાડાઓના રાજ એકઠાં કરીને સંયુક્ત ભારત બનાવવાનો નિર્ણય કર્યો ત્યારે પણ તેમને ઘણી આનાકાની કરી હતી. અને છેવટે તેમને વર્ષે ૫૦ લાખનું સલીયાનું બાંધી આપવામાં આવ્યું હતું. તે વર્ષો જતાં ઘટાડી ૨૦ લાખ કરી દેવામાં આવ્યું, જે તેમના પૌત્રને મળતું હતું. તેમાંથી તેમને મિલકતો નિભાવવાનો ખર્ચ કાઢવાનો હતો. પછી ઇન્દિરા ગાંધી વખતના શાસનમાં તો રાજાઓના સાલિયાણાઓ પણ બંધ કરી દેવામાં આવ્યા અને જાત જાતના વેરા ઝીંકી દેવામાં આવ્યા, જેથી તેમના પૌત્રને દેવા કરીને વેરા ચુકવવા પડતાં હતાં. હાલ તેમના પૌત્ર ઓસ્ટ્રેલિયા સ્થાયી થયા છે. હાલમાં નિઝામે કંજુસાઈથી ભેગી કરેલી મિલકત તથા ધન તે ભોગવી શકતા નથી.

નિઝામની વાત કહેવાનું તાત્પર્ય ફક્ત એટલું જ હતું કે તમાંરી પાસે આજે જે છે તેને માણો. માટે જ ‘જીવનને ત્રિકોણ અને ચોરસમાંથી લંબચોરસ કરવાની મથામણ કરવાથી જીવનના વર્તુળમાં ફસાઈ જવાય છે. તેના કરતાં ચોરસના દરેક ખૂણે જિંદગીનો ભરપુર આનંદ લેવાથી જીવનની મજા કૈંક ઔર જ થઈ જાય છે.’

Wrong Side રાજુ…

આ મુવી માટે એક વાક્યમાં કેહવું શક્ય નથી, પણ જો કેહવું હોય તો…

Right Side Abhishek Jain & Team…

પણ આટલાથી મન ભરાતું નથી એટલે એના વિષે વધારે લખવાનો લોભ પણ છૂટતો નથી. આ ગુજરાતી ભાષાની કદાચ એવી પહેલી ફિલ્મ હશે કે જે બોલીવુડ ની સસ્પેન્સ ફિલ્મ ની સરખામણીએ મૂકી શકાય. જ્યારથી તેનું પહેલું ટ્રેલર જોયું હતું ત્યારથી જ આ ફિલ્મ કૈક અલગ જ હશે એવું મનમાં ભરાઈ જ ગયું હતું, અને આજે એ ફિલ્મ જોયા પછી લાગ્યું કે મારું મન સાચું જ ભરી ને બેઠું હતું. ફિલ્મ નો ટોપિક તો તેના ટ્રેલર લોન્ચિંગ તથા પ્રેસ્સ કોન્ફરન્સ માં જ ડીકલેર કરી દીધો હતો, કે આ એક હીટ એન્ડ રન કેસ પર આધારિત છે. પણ તેમાં આવતા વળાંકો એ જ એની ભવ્યતા દર્શાવે છે. નિરેન ભાઈ એ ખુબ સરસ રીતે સ્ટોરી ડેવેલોપ કરી છે. સ્ક્રીનપ્લે, લીરીક્સ, મ્યુસિક, કેમેરાવર્ક, લોકેશન  આ કશાયમાં તે બોલીવુડ થી ઓછી ઉતરે તેમ નથી. ઉપરથી સોન્ગ્સ પણ અરિજિત સિંઘ તથા વિશાલ જેવા બોલીવુડ ના પ્રખ્યાત ગાયકો એ ગયેલા છે અને મ્યુસિક સચિન-જીગર ની જોડી એ આપ્યું છે. ફિલ્મ સીનેમેન અને ફેન્ટમ ના બેનર હેઠળ બની છે. સીનેમેન એ આપણા ગુજરાતી ના જાણીતા અભિષેક જૈન ના ભાઈ નયન જૈનનું. અભિષેક જૈન ને તો કદાચ અર્બન ગુજરાતી જોનારા દરેક જાણતા જ હશે. કેવી રીતે જઈશ અને બે યાર દ્વારા ગુજરાતી ફિલ્મો ની શકલ બદલનાર એ જ અભિષેક જૈન. અને અનુરાગ કશ્યપ પણ આ ફિલ્મ સાથે જોડાયેલા છે. એટલે આ ફિલ્મ ની ભવ્યતા ની કલ્પના કરી જ શકાય છે.

હવે એક વાત અભિષેક જૈન વિષે કરવાની છે. હું લાસ્ટ જાન્યુઆરી માં ગુજરાત લિટરેચર ફેસ્ટીવલ માં એમને મળ્યો હતો અને સાંભળ્યા હતા. ત્યારે અર્બન ગુજરાતી મુવી ઉપર ડીબેટ ચાલતી હતી. તેમની બંને ફિલ્મો વખણાઇ હતી, ઘણા તેમના પ્રશંસકો તેમની ફિલ્મ વિષે પૂછતા હતા. પણ એટલામા કોઈએ તેમને એક સવાલ પૂછ્યો જેનો જવાબ તેમણે આ ફિલ્મ દ્વારા આપ્યો અને તેમનું કમીટમેન્ટ પૂરું કર્યું. સવાલ એ હતો કે “ ગુજરાતી માં અર્બન ગુજરાતી મુવી નો ટ્રેન્ડ ચાલુ તો થઇ ગયો, પણ હજી બધી ફક્ત કોમેડી ફિલ્મો જ આવે છે, કોઈ ક્રિએટીવ ટાઇપ ની ફિલ્મ ક્યારે આવશે, કે જે બોલીવુડ ના લેવલની હોય? અભિષેક જઈને આનો ખુબ સરસ જવાબ આપ્યો હતો કે “ એવી ફિલ્મો પણ બનાવી શકાય, પણ તેનાં માટે મોટું બજેટ જોઇએ અને હજી તેના વળતર ની કોઈ નિશ્ચિતતા નથી. અને ગુજરાતી મુવી ની આવક ફક્ત સિનેમાઘર માંથી થતી આવક જ હોય છે. તેના કોઈ મ્યુસિક રાઈટ, સેટેલાઈટ રાઈટ વેચાતા નથી.” પછી તેમણે એક સ્પષ્ટ વાત કરી હતી કે જો તમે લોકો પાયરસી નહિ કરો તો અમને અમારા કામ નું પૂરું વળતર મળશે, અને અમે તેને કોઈ ક્રિએટીવ ફિલ્મ બનાવવામાં વાપરીશું.”

“રોંગ સાઈડ રાજુ”  બનાવીને અભિષેક જૈને તેમનું કમીટમેન્ટ પૂરું કર્યું છે. બસ હવે આપણે આપણું કમીટમેન્ટ પાયરસી નહિ કરીને પૂરું કરવાનું છે.

 

One More Passing Show

imagesimages-1

                 One  day (06.09.16 ) when I was going back to home from office in company’s car, I started to read one pdf book which is installed in my mobile named   ” Don’t Sweat The Small Stuff “. I had written little about this book in past on my blog along with its link for download. Generally I like to read book in its original paper format only, but on that day it was a late evening and so I couldn’t read it properly. So, I decided to read pdf in my mobile. As per adobe reader’s facility, it gives me my bookmark page as and when I opened the book. It was the co-incidence that, at the same evening I was little frustrated about behavior of one person to whom I had consider as my role model for professional life. But as and when I started to read the chapter, its been clear that  ” This Behavior also will be change by time “. Here is the full chapter. It is read worthy.

This is a strategy that I have recently adopted into my own life. It’s a subtle reminder that everything – the good and bad, pleasure and pain, approval and disapproval, achievements and mistakes, fame and shame – all come and go. Everything has a beginning and an ending and that’s the way it’s supposed to be.

Every experience you have ever had is over. Every thought you’ve ever had, started and finished. Every emotion and mood you’ve experienced has been replaced by another. You’ve been happy, sad, jealous, depressed, angry, in love, shamed, proud, and every other conceivable human feeling. Where did they all go? The answer is, no one really knows. All we know is that, eventually, everything disappears into nothingness. Welcoming this truth into your life is the beginning of a liberating adventure.

Our disappointment comes about in essentially two ways. When we’re experiencing pleasure we want it to last forever. It never does. Or, when we’re experiencing pain, we want it to go away now. It usually doesn’t. Unhappiness is the result of struggling against the natural flow of experience.

It’s enormously helpful to experiment with the awareness that life is just one thing after another. One present moment followed by another present moment. When something is happening that we enjoy, know that while it’s wonderful to experience the happiness it brings, it will eventually be replaced by something else, a different type of moment. If that’s okay with you, you’ll feel peace even when the moment changes. And if you’re experiencing some type of pain or displeasure, know that this too shall pass. Keeping this awareness close to your heart is a wonderful way to maintain your perspective, even in the face of adversity. It’s not always easy, but it is usually helpful.

*****

શ્રી કૃષ્ણ – મોટીવેટર, લીડર, પાથમેકર

21c55cc2f5c0447e838dd9dde7861e6c

જન્માષ્ટમીના દરેક મિત્રો તથા સ્નેહીઓને જય શ્રી કૃષ્ણ..

આજે શ્રી કૃષ્ણ ભગવાન નો જન્મ દિવસ છે. વોટ્સએપ પર દરવખતની જેમ મેસેજ ફરતા થાય છે, કે આજે દુનિયા નાં સૌથી મોટા ડોન નો બર્થ ડે છે, કે જેનો જન્મ જેલ મા થયો હતો, તેમણે મામા કંસ ને માર્યા, જરાસંઘ ને માર્યો, માખણ ની ચોરી કરી, ગોપીઓ ની છેડતી કરી. પણ આ બાધા થી વધારે હુ માનુ છું કે, તે એક મહાન મોટીવેટર, લીડર અને પાથમેકર છે. કેવી પરિસ્થિતિમા કોની પાસેથી, કેવીરીતે કામ લેવું તેં તેમનાં જીવન તેમજ ગીતા ઉપદેશ પરથી સ્પષ્ટ થાય છે. મહાભારત માંથી જ આપણને તેનાં સારા એવા ઉદાહરણો માળી રહે છે.
યુદ્ધ પહેલા શાંતિદૂત બનીને હસ્તિનાપુર જઇ, યુદ્ધ ના થવાં દેવા માટે બનતા તમામ પ્રયત્નો કરી એ શીખવ્યું કે, વિકટ પરિસ્થિતિથી હાર માનવા કરતા તેને ટાળવા માટે બનતી દરેક કોશિશ કરવી, અને તેમ કરવાથી સ્વમાન ઘવાતૂ નથી પરંતું વધે છે. પણ પછી જો પરિસ્થિતિ ટળે એમ ન હોય તો કળ, બળ કે છળ ગમેતે રીતે તેનો સામનો કરી તેમાંથી બહાર નીકળવું, એ પણ તેમણે કુરુક્ષેત્ર નાં યુદ્ધ દરમ્યાન બતાવ્યું. તેવી જ રીતે પરિસ્થિતિને પારખીને જાનહાની ટાળવા માટે યુદ્ધમેદાન છોડી સ્થળાંતર કર્યું, એ બતાવે છે કે જ્યારે પરિસ્થિતિ આપણી ફેવરમા ના હોય તયારે આપણે પરિસ્થિતિ સામે ફલેક્ષિબલ થવું જોઈએ.
સૌથી મહત્વની વાત કે છેલ્લે યુદ્ધ પછી જ્યારે ગાંધારી શ્રી કૃષ્ણ ને યુદ્ધ મા તેનાં બધાજ પુત્રોના સંહાર બદલ દોષી ગણી તેમનાં આખા કુળનો પણ નાશ થશે તેવો શ્રાપ આપે છે ત્યારે માનભેર મસ્તક નમાવીને તેને સ્વીકારે છે. આના પરથી એ શીખવે છે કે, પોતે કરેલા, કરાવેલા કે કરવા પડેલા સારા-ખરાબ કામોની જવાબદારી સ્વીકારવી જોઈએ.
આવી તો ઘણીબધી ટિપ્સ અને એડવાઇસ એમનાં જીવન તથા ગીતા ઉપદેશ પરથી મળે છે. એટલેજ એ સૌથી મોટા ડોન તો છેજ, પણ સાથે સાથે સૌથી મોટા મોટીવેટર, લીડર અને પાથમેકર પણ છે.

જય શ્રી કૃષ્ણ……

પોકેમોન ગો અને થપ્પો…

‘પોકેમોન ગો’ – આખી દુનિયા ને ઘેલુ લગડ્નાર આ ગેમથી આજની તારીખે દુનિયામા  કોઇ ટીનેજ  અજાણ નહિ હોય.  વર્ચ્યુઅલ  અને રિયાલીટિ નુ મીક્ષીન્ગ  છે  આ  ગેમ.  મે  ઘણા  લોકોને  મોબાઇલ  હાથમા લઇ  પોકેમોન  શોધતા  જોયા  છે.  વિદેશમા  એના  લીધે તો  અકસ્માતો  પણ થાય છે.  તેના કારણે રોડ  ઉપર સાઇન બોર્ડ  પણ  મુકવા  પડે  છે કે… ” પોકેમોન રમતા રમતા ગાડી ચલાવવી નહિ.” એટ્લે આ ગેમ વિશેવધારે જાણવા માટે  ગૂગલભઇ ની મદદ  લીધી. એમણે તો તરતજ મહિતી નો ઢગલો કરી દીધો અને જોડે પોતનુ પર્ફોર્મંશ રીપોર્ટ પણ આપે કે, ૦.૩૦ સેકન્ડ મા ૫૦૦૦ રીઝલ્ટ આપ્યા. બધુ વાચતા ખબર પડી કે આ ગેમ તો ઇન્ડિયામા    લોન્ચ  જ નથી થઇ.  ગુગલભઇ પાસે એનો  પણ જવાબ હતો. એ.પી.કે. ફાઇલ ડાઉનલોડ કરી ફોન મા ઇન્સ્ટોલ કરી લેવાય. એમ કરતા ગેમ ચાલુ થઇ ગઇ.  શિખતા  થોડી વાર લાગી, પણ ખબર પડી  ગઇ. મેપ મા બતાવેલી  જગ્યાઓ પર જઇ ને પોકેમોન શોધવાના  અને કલેક્ટ કરવાના.

એ જ વખતે મગજ મા આપણી એક જુની અને જણીતી રમત ના નામની ક્લીક થઇ. ” થપ્પો “. યાદ છે ને ? એક જણ દાવ આપે અને બાકીના છુપાઇ જાય, પછી તે બધાને શોધવાના. આ ગેમની  જેમ  તેમા કોઇ  મેપ ઉપર  બતાવતા  નોતા કે, આ પોકેમોન અહિયા છુપાયો છે. જે  ગેમ બનાવામા જોન હેન્કે વર્ષો લગાડી દીધા,  તે તો આપણે  નાનપણથી  જ રમતા હતા. ઉલ્ટુ આના કરતા એમા રિયાલીટી પણ વધારે હતી. કોઇ ના ઘરમા છુપાયા હોઇએ એટ્લે જો એ કકરાટ કરે તો ચાલુ રમતે બહાર નીકળવુ પડે અને થપ્પો થઇ જાય. રાત્રે ચોતરે બેસવાનુ, મોડી  રાતે રે લ્વે સ્ટેશને ચા-સમોસા ખાવા જતા કોઇ વાર પોલીસ આપણને પોકેમોન સમજીને પકડી પણ લે.

આવી ગેમો તો આપણે નાના હતા ત્યારે જ રમી નાખી હતી…

આમ જુઓ તો આમ, ને તેમ જુઓ તો તેમ !

સ્નેહા બેન એક સારા લેખીકા છે અને ફુલછાબમા  તેમની  કોલમ  ચાલે છે.  આજે  તેમનો  એક  લેખ  એમના  બ્લોગ  પર વાચ્યો,  જે  શેર કરુ છુ.

ઘણાં બધાં તો વૃક્ષો વેચે, કોક જ વ્હેંચે છાયા;

લોક અમસ્તા ઉંમર આખી વીણે છે પડછાયા.

-ભગીરથ બ્રહ્મભટ્ટ.

 

સાંજનો લગભગ છ – પોણા છ વાગ્યાનો સમય હતો. ચોમાસાની ઋતુમાં પાંચ – છ કે ૭ વાગ્યાના સમયનો અંતરાલ કળવો લગભગ મુશ્કેલ જ થઈ જતો હોય છે, એમાં પણ બે દિવસથી થોડાં થોડાં છાંટાં પડી જતાં હતા ને પછી વાતાવરણ સાવ કોરુંધાકોર. કદાચ આકાશના વાદળાં નીચે સતત દોડતાં રહેતા માનવીઓની સ્પીડ જોઇને હબકી જતા હશે ને વરસવાનું ભૂલી જતા હશે. એના આટલા ક્રોડોની જીન્દગીમાં બે પગવાળા આ પશુઓને આટલી આપાધાપીમાં દોડતા કદાચ પહેલી વખત જ નિહાળી રહ્યા હશે.

ડાર્ક મરુન કલરની સરસ મજાની કારીગરી કરેલ ઈંટો અને બે બાજુનો ભાગ સરસ મજાના ગાર્ડનથી શોભતો હતો એ  બંગલામાંથી કૂકરની સીટી પર સીટીઓ વાગતી હતી. એ ઘરમાં એક વયોવૃધ્ધ કપલ રહેતું હતું અને એ વ્યાયામ, ખાનપાન બધી રીતે બહુ જ નિયમિત. સાંજના આ સમયે ખીચડીનું કૂકર ચડી જાય અને બીજી બાજુ રીંગણા – બટેટાં જેવાં શાકનું તાંસળું ચડી ગયું હોય, બે ચાર ભાખરીનો લોટ પણ બંધાઈ ગયો હોય. એમની વઘારેલી ખીચડીના કુકરની વ્હીસલ વાગે એટલે આજુબાજુના ચાર બંગલા સુધી એની સુગંઘ પહોંચી જ જાય. આખી સોસાયટીમાં એ માજી જેવી ખીચડી બનાવવાની કળા કોઇને હસ્તગત નહતી. ખીચડી એટલે તો રમામાસીની જ !

રમાબેન અને રશ્મિભાઈ – સરસ મજાનું કપલ હતું. આમ તો એમને જીવનથી બહુ કમ્પ્લેઇનસ નહતી. જોકે જિંદગી એ બે સાથે બહુ જ બેરહમ રીતે વર્તી હતી. એક જુવાન છોકરો અને એની વહુનું કાર અકસ્માતમાં મ્રુત્યુ થઈ ચૂકયું હતું. એમની દીકરી વિદેશ જઈને પરણી હતી અને બે છોકરાં હતાં જેના લગભગ ત્રણ વખત લગ્ન થઈ ચૂક્યાં હતાં પણ હજુ એ લાઈફમાં સેટલ નહતી થઈ શકી. દીકરાની સાત વર્ષની રુપાળી શી ઢીંગલી જેવી દીકરી કૃતિ હતી એ અકસ્માતમાં પોતાના બે પગ ગુમાવી ચૂકેલી. અધૂરામાં પૂરું છેલ્લાં બે વર્ષથી રશ્મિભાઈના વ્યાજે મૂકાયેલ લગભગ વીસ કરોડ રુપિયા ડૂબી ગયાના અણસાર હતાં જે મોટાભાગે ગયા ખાતે જ વળાવી દેવાના હતાં. પાર્ટીએ પોતાની જાતને નાદાર જ જાહેર કરી દીધેલી. આ ઉંમરે એ બેયની અને કૃતિની દવાઓનો ખર્ચો જ કાઢવો અઘરો થઈ પડતો હતો. વળી વૈભવી સ્ટાઈલમાં જીવવા ટેવાયેલ લોકોને સાવ જ આવી ચડેલી ગરીબી સહન કરવી મુશ્કેલીરુપ તો થઈ જ પડે.

રસોડામાં કામ કરતાં કરતાં રમાબેનની આંખમાં અચાનક આંસુ આવી ગયા અને આંખમાંથી નીચે ટપકે એ પહેલાં તો એમની બાજુમાં ઉભેલા રશ્મિભાઈએ એમની હથેળીમાં ઝીલી લીધા.

‘અરે ગાંડી, આમ હતાશ કેમ થઈ ગઈ ? આખી જીન્દગી આવી અનેકો તકલીફોનો કેવો બહાદુરીથી સામનો કર્યો છે મારી રાની લક્ષ્મીબાઈએ..અને હવે જીવનના આખરી પડાવે આમ નબળી કાં બને ?’

‘એ સમય જુવાનીનો હતો ક્રુતિના દાદા, હવે આ હાડ્કાં બુઢ્ઢાં થઈ ગયા છે. થોડું કામ કરતાં શ્વાસ ચડી જાય છે, શરીર જોઇએ એટલું કામ ન કરતાં મગજ આડા અવળાં વિચારોએ ચડી જાય છે. આપણે નહીં હોઇએ તો મારી આ રુપકડી પરીનું શું થશે ? હશે…આપણાં ગયા ભવના પાપ બાકી હશે એ પૂરાં કરવાના છે. બાકી શું ?’

બોલતાં બોલતાં ખીચડીનો દાણો બરાબર ચડ્યો છે કે નહીં એ જોવાની ટેવવશ રમાબેને કૂકર ખોલ્યું.

‘રમા, આ આજે કેમ આટલી ખીચડી કરી છે ?’

‘આટલી એટલે…અરે અડધું અડધ કુકર તો ભરેલું છે જુઓ તો જરા.’

‘ઓહોહો…મને તો અડધું કુકર ખાલી દેખાયું એટલે એમ કે ઓછી રંધાઈ છે.’

‘એ તો તમને વાંકુ જોવાની ટેવ જ પડી ગઈ છે આજકાલ..નવરાં બેઠાં બેઠાં મગજ કટાઈ ગયું છે તમારું ય.’

‘ના રમા, મગજ મારું નહી તારું કટાઈ ગયું છે. જેમ તને અડધું કુકર ભરેલું દેખાયું એમ આપણી જીન્દગી અડધીથી ય ઉપર સુંદર રીતે વીતી ગઈ એ કેમ નથી દેખાતું?  વળી ગયા ભવના પાપ ભોગવવાના છે એના કરતાં એમ વિચારને કે આ ઉંમરે આપણે બે દવાઓના સહારે તો દવાઓના સહારે પણ આપણા પોતાના હાથે પગે ચાલી શકીએ છીએ, હરી ફરી શકીએ, કામ કરી શકીએ છીએ, આપણું પોતાનું રહેવાનું ઘર છે, સરસ મજાની પૌત્રી છે અને એ પૌત્રીની સારવાર પણ કેટલી સરસ ચાલી રહી છે, લગભગ બે ત્રણ મહિનામાં તો એ પણ પોતાના પગ પર ચાલી શકશે એવી પૂરેપૂરી શક્યતાઓ છે એમ એના ડોકટર્સ કહે છે. મને ભરેલું કુકર જોવાનું કહે છે તો તું જીવનને એ જ દ્રષ્ટ્રીથી જોને ડીઅર. આ ઉંમરે પણ આપણી વચ્ચે પ્રેમનો અફાટ દરિયો વહે છે, બે ટાઈમનું શાંતિથી ખાવા મળે છે એનાથી વધુ શું જોઇએ જીવનમાં…બાકીનું બધું તો વધારાનો બેનીફીટ જ સમજ ગાંડી !’

‘હા ક્રુતિના દાદા, તમે વાત તો સાચી કહી.’અને ચશ્મા કાઢીને વહી નીકળતાં ગેરસમજણના આંસુઓને ભૂંસીને રોજની જેમ રમાબેનના મુખડાં પર સ્મિત ભરાઈ ગયું.

અનબીટેબલઃ જીવનમાં દુઃખી થવાના કારણો સામેથી દોટ મૂકીને આવે છે જ્યારે સુખી થવાના કારણો ખૂણે ખાંચરે છુપાઈ-લપાઈને બેઠાં હોય છે એમને શોધવા પડે છે.

સ્નેહા પટેલ

via વાત – આમ જુઓ તો આમ, ને તેમ જુઓ તો તેમ ! — sneha patel – akshitarak

Not every Muslims are Pakistani

Few days back a video of Mr. Owaisi been viral, saying that, he was called pakistani by many people, specially by Hindus. And so, he was demanding a law of 3 yrs
Imprisonment to the person who says any Muslims a Pakistani.

A news channel took the openion of Muslims boys and girls on this statement. Many of them are accepting the fact that, they are often called pakistani. But many of them are in Oppose of the law of imprisonment for the statement.

Personally, I have many Muslim friends since childhood, and still have a good one. From them, I never felt any soft corner about Pakistan. Of course, like any Indian, they like Pakistani stars and cricketers, but it doesn’t mean they are Pakistani.

One of my friend Pyaresab shared a post of Mr. Owaisi and he also disagree with the law. He has a good sense of humor and so, he ignores this kind of useless stuff. But not everyone can do it.

Hatts Off to Mr. Pyaresab …..

My request to all Indians, that, we should not judge anybody with their religion.